
Ο Παναθηναϊκός έχει τόσο ταλέντο που θα μπορούσε να δανείσει δύο παίκτες του σε ανταγωνιστές και να ήταν πάλι καλύτερος στη θεωρία.
Ομπράντοβιτς. Ιτούδης. Μεσίνα. Αταμάν. Πάμπλο Λάσο. Σαρούνας Γιασικεβίτσιους. Τι κοινό έχουν αυτοί οι προπονητές; Ακούνε μόνιμα από τους Έλληνες «ξερόλες» ότι έχουν κατακτήσει όσα έχουν κατακτήσει, επειδή έχουν πλούσια ρόστερ και μεγάλα μπάτζετ να διαχειριστούν. Μόνο που το μπάσκετ δεν είναι videogame. Μια ομάδα με 12 παικταράδες που πρέπει να παίζουν 20-25 λεπτά, δε θα καταφέρει τίποτα. Το είδαμε μόλις πέρσι, που η Φενέρ πήρε Ευρωλίγκα με τον Ντέβον Χολ MVP της και με περιφέρεια που είχε ΜακΚόλουμ στα 39 του, Ζάγκαρς, τον περιφρονημένο Μπάλντουιν και τον Μάρκο Γκούντουριτς. Την ίδια στιγμή, ο Παναθηναϊκός κι ο Ολυμπιακός είχαν τα πιο πλήρη, στη θεωρία, ρόστερ στη σύγχρονη ιστορία τους.
Ας μείνουμε στον Παναθηναϊκό και τον Αταμάν, που είναι και το θέμα μας μετά τη χθεσινή νίκη στη Μπασκόνια. Μια νίκη που προβλημάτισε πολύ περισσότερο απ’ όσο ικανοποίησε. Όχι μόνο γιατί ο Παναθηναϊκός έχασε μια διαφορά 17 πόντων, αλλά γιατί έπαιξε ένα πολύ κακό μπάσκετ, ιδίως αμυντικά. Ο Αταμάν υποστήριξε ότι για 3 δεκάλεπτα η ομάδα του ήλεγχε το ματς, αλλά αν δει κανείς το πρώτο ημίχρονο, θα καταλάβει ότι ο Παναθηναϊκός από τύχη και ανικανότητα της Μπασκόνια δεν ήταν πίσω στο σκορ. Διότι οι παίκτες της έχασαν 5 τρίποντα πιο ελεύθερα δε γίνεται και έκαναν και 3 ατσούμπαλα λέι απ χωρίς να τους πιέζει κανείς.
Από την άλλη, βέβαια, κι οι Πράσινοι στη δική τους επίθεση έκαναν πολλά λάθη και έχαναν εύκολα καλάθια, με τον Σορτς να χάνει ένα στο πρώτο ημίχρονο και δύο στο δεύτερο -ένα εξ αυτών το έκανε follow κάρφωμα ο Μήτογλου.
Ο Παναθηναϊκός προβλημάτισε αρκετά με τον τρόπο που έπαιξε, όπως είχε προβληματίσει και με τη Μπαρτσελόνα, όπως προβλημάτισε και με τον ΠΑΟΚ. Όπως θα προβληματίσει και με τη Βιλερμπάν την άλλη εβδομάδα, αλλά και με τον Ολυμπιακό την Κυριακή για το πρωτάθλημα. Το φυσιολογικό είναι, διότι ο Αταμάν το έδειξε χθες με το πώς χρησιμοποίησε τους παίκτες του, αναζητά να βρει τις πεντάδες, αναζητά τα δίδυμα που θα παίξουν καλύτερα μαζί.

Ξεκάθαρη εικόνα για το αν μπορεί όλο αυτό το ταλέντο να χωρέσει και να είναι σχεδόν όλοι οι παίκτες ικανοποιημένοι, θα έχουμε τον Δεκέμβριο.
Εδώ, όμως, υπάρχει και μια ένσταση. Το καλοκαίρι, οι Πράσινοι προσέθεσαν 3 παίκτες στο ρόστερ τους που, στη θεωρία, τους κάνουν πιο πλήρεις από πέρσι. Ο Σορτς, ο Ρογκαβόπουλος και ο Χολμς προσδίδουν τέτοιο βάθος που το βλέπεις και λες ότι δε γίνεται να μην πάρει Ευρωλίγκα η ομάδα. Πάλι, όμως, αυτό στη θεωρία και στα videogames. Διότι, το ρόστερ έχει πληθώρα ταλέντου σε τέτοιο βαθμό που το αχρηστεύει γιατί είναι ανέφικτο να το αξιοποιήσει. Αν ήταν αυτό το ρόστερ στο ΝΒΑ, θα έβγαιναν μια χαρά τα κουκιά. Με 40 λεπτά όμως, δε βγαίνουν οι χρόνοι.
Και δε βγαίνουν, διότι ο Παναθηναϊκός έχει 10 παίκτες που έχουν ανάγκη να παίξουν τουλάχιστον 15 λεπτά και να πάρουν τουλάχιστον 6-7 επιθέσεις πάνω τους για να προσφέρουν. Μαγική λέξη εδώ: τουλάχιστον. Αν έλειπε αυτό, πάλι δε θα υπήρχε πρόβλημα. Αλλά σε αυτά τα δύο τουλάχιστον, υπάρχει ο Ναν που δε γίνεται να μην παίζει 26-30 λεπτά όντας ο καλύτερος παίκτης στην Ευρώπη, υπάρχει ο Σλούκας που θέλει να έχει τη μπαγκέτα, υπάρχει ο Σορτς που πρέπει να παίζει 20-22 λεπτά, τα ίδια κι ο Όσμαν, τα ίδια κι ο Χολμς, τα ίδια κι ο Χουάντσο. Παράλληλα, υπάρχουν ο Γκραντ, ο Ρογκαβόπουλος, ο Μήτογλου, ο Γκριγκόνις, ο Σαμοντούροφ κι ο Γιούρτσεβεν που είτε θέλουν 15-20 λεπτά χρόνου είτε δε μπορούν να προσφέρουν διαφορετικά. Φανταστείτε τι θα γίνει όταν γυρίσει ο Λεσόρ, ενώ υπάρχουν και ο Καλαϊτζάκης με τον Τολιόπουλο.
Ακούω που λένε πολλοί ότι η σεζόν είναι μεγάλη και όλοι θα παίξουν. Όσο μεγάλη κι αν είναι η σεζόν, είναι αφελές να πιστεύουμε ότι ένας παίκτης που μπορεί να είναι εκτός δωδεκάδας ή DNP για 32 ματς, θα μπορέσει να προσφέρει στα άλλα έξι, ειδικά όταν είναι παίκτης που θέλει μπάλα στα χέρια και χρόνο.
Για να το πω πιο απλά, ο φετινός Παναθηναϊκός είναι σαν αυτούς που βγαίνουν στην αγορά εργασίας με 2 μεταπτυχιακά και διδακτορικό και τους λένε ότι είναι overqualified και δε μπορούν να τους απορροφήσουν ή να τους δώσουν αντάξιο μισθό, οπότε τους απορρίπτουν και παίρνουν κάποιον με ένα πτυχίο όλο κι όλο. Παν μέτρον άριστον, έλεγαν οι αρχαίοι και αυτό το έλεγαν και για το υπερβολικά θετικό, το υπερβολικά καλό.
Είναι ζήτημα χρόνου ο Αταμάν να καταλάβει ότι πρέπει κάποιοι να στενοχωρηθούν και να μείνουν εκτός εξίσωσης. Το κρίσιμο ερώτημα είναι το ποιοι θα είναι αυτοί οι κάποιοι.

Ο Τζέριαν Γκραντ είναι πολυτιμότατη μονάδα για τον Παναθηναϊκό. Περισσότερο από τον Σορτς, επειδή είναι ο μόνος τόσο πολυδιάστατος από τους γκαρντ του.
Ο Παναθηναϊκός δε θα πάει μακριά μόνο με πρωτοκλασάτους, θέλει και χαμάληδες
Μια ομάδα θέλει και τους χαμάληδες της. Και ο χθεσινός Παναθηναϊκός είχε μόλις 2 παίκτες που μπορούν να λειτουργήσουν ως χαμάληδες: τον Γκραντ και τον Χουάντσο. Οι οποίοι όμως δε γίνεται και να αποκοπούν από το επιθετικό παιχνίδι. Ειδικά ο Γκραντ, χθες έμοιαζε πρώτη φορά τόσο χαμένος. Αναζητούσε μόνιμα να δώσει τη μπάλα και ήταν λιγότερο επιθετικός κι από αυτό που είναι. Όσο κι αν είναι παίκτης που ζει από την άμυνα, είναι αξιόπιστος επιθετικά και θέλει να πάρει κι αυτός 4-5 σουτ. Το ίδιο κι ο Χουάντσο. Άρα, δεν είναι τόσο χαμάληδες κι αυτοί.
Με αφορμή την εικόνα των δύο σέντερ, Γιούρτσεβεν και Χολμς, πολλοί λένε για ανάγκη μεταγραφής και ζητούν έναν παίκτη τύπου Γκέμπριελ. Σωστή σκέψη. Αν υποθέσουμε ότι ο Λεσόρ έχει πολλές εβδομάδες ακόμα μπροστά του, ίσως να χρειάζεται. Εγώ πάλι πιστεύω πως χρειάζεται ένας εξορθολογισμός του ρόστερ.
Ο Παναθηναϊκός έχει παίκτη χαμάλη στα πόδια του και στα 2 από τα 3 ματς στην Ευρωλίγκα ήταν εκτός 12άδας. Δε γίνεται να μένει εκτός ο Καλαϊτζάκης. Προσφέρει κάτι που δεν προσφέρει κανείς άλλος: ενέργεια. Δε χρειάζεται τη μπάλα στα χέρια του, δε θέλει να πάρει σουτ, καλύπτει με την ενέργειά του αμυντικά και προσφέρει ανάσες στους συμπαίκτες του που μπορούν να «κλέψουν» και λίγο στην αμυντική προσήλωση. Ακόμα και στην περίφημη ομάδα του 2009, που θεωρείται η πληρέστερη στην ευρωπαϊκή ιστορία, ο Ντρου Νίκολας είχε κάνει ένα βήμα πίσω και είχε γίνει και πιο αμυντικός, ενώ ο Διαμαντίδης ήταν πάντοτε παίκτης συμπαικτών και ομάδας και όχι παίκτης σταρ. Και στη 12άδα υπήρχαν ο Χατζηβρέττας που είχε γίνει χαμάλης ολκής, ο Τσαρτσαρής που επίσης έπαιζε το ίδιο καλά είτε 5 είτε 15 λεπτά, υπήρχαν ο Κέτσμαν και ο Σάκοτα. Δεν ήταν δηλαδή μια ομάδα μόνο με παιχταράδες.
Αν και πάντοτε είναι νωρίς για συμπεράσματα και η πιο ξεκάθαρη εικόνα για τον Παναθηναϊκό θα εμφανιστεί τον Δεκέμβριο, ειδικά αν έχει προστεθεί ο Λεσόρ στην εξίσωση, θαρρώ πως πρέπει να αποσυμφορηθούν κάποιες θέσεις. Στα μάτια μου, μια πιο ορθολογική 12άδα θα ήταν με τον Καλαϊτζάκη μέσα αντί του Γιούρτσεβεν ή αντί του Γκριγκόνις. Θα επέλεγα αντί του πρώτου.
Θα ήταν στη θέση 5 ο Χολμς κι ο Μήτογλου, στο 4 ο Χουάντσο, ο Σαμοντούροφ (που φέτος δικαιούται να πάρει χρόνο στην Ευρωλίγκα) και θα βοηθούσαν εναλλάξ ο Όσμαν με τον Ρογκαβόπουλο που θα είχαν τη θέση 3 με ολίγη από Γκριγκόνις, και στα γκαρντ θα ήταν Σλούκας-Ναν-Σορτς-Γκραντ και Καλαϊτζάκης. Είναι και unfair, πάλι κατ’ εμέ, έναν παίκτη Έλληνα, σαν τον Καλαϊτζάκη, που τον έχεις ανάγκη, που πρόπερσι ήταν καταλυτικός για την Ευρωλίγκα, που πέρσι του έδωσες ελάχιστες ευκαιρίες, να τον έχεις εκτός 12άδας συχνά στην Ευρωλίγκα και να παίζει λίγο και στο πρωτάθλημα. Με τον ΠΑΟΚ τον είδαμε πρώτη φορά προς το τέλος του πρώτου ημιχρόνου.

Ο Σλούκας έμοιαζε χθες σε αρκετές στιγμές να προσπαθεί να καταλάβει πώς θα χωρέσει τόσο ταλέντο στην ομάδα. Ο Ναν, από την άλλη, επειδή είναι υπερπαίκτης, δε χαμπαριάζει από τίποτα.
Ποια γκαρντ μοιάζει να ταιριάζουν καλύτερα;
Ο Αταμάν πρέπει να εκμεταλλευτεί τον πιο ιδιαίτερο παίκτη του ρόστερ, τον Καλαϊτζάκη, και αυτό θα του λύσει και τα χέρια στο να βρει ποιες δυάδες γκαρντ ταιριάζουν μεταξύ τους. Σε μια πρώτη ανάγνωση, είναι ξεκάθαρο πως Σορτς και Σλούκας δε μπορούν να συνυπάρξουν μαζί. Αμυντικά είναι μεγάλο το ζήτημα, ενώ επιθετικά δε λειτουργεί.
Ο Σλούκας θέλει να οργανώνει και αν ο Σορτς παίξει ως δυάρι, επειδή δεν έχει καθόλου σουτ, θα φτάνει η μάλα στα χέρια του στα 5 δευτερόλεπτα και θα ψάχνει τρόπο να κάνει drive και δύσκολα θα βρίσκει διάδρομο. Αν ο Σορτς κάνει το playmaking, δε θα μπορεί να παίρνει τα σουτ που έχει ανάγκη για να προσφέρει και ο Σλούκας θα αχρηστεύεται γιατί δεν είναι παίκτης που θα περιμένει στη γωνία για να σουτάρει τρίποντο, ενώ το vision που έχει στην πάσα, θα μένει ανεκμετάλλευτο.
Ο Σορτς δε μπορεί να παίξει ούτε με τον Γκραντ, διότι επιθετικά ο Παναθηναϊκός θα έχει δύο γκαρντ που ο ένας δεν είναι απειλή από μέση και μακρινή απόσταση και ο άλλος δεν αναζητά πρώτα το σουτ. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή από το να παίζουν μαζί ο Σορτς με τον Ναν και ο Σορτς να αποδεχθεί πως θα δίνει 50% λιγότερο σκορ σε σχέση με πέρσι στην Παρί, και ο Σλούκας με τον Γκραντ. Άλλωστε, ο Σορτς είναι παίκτης που αναδεικνύεται υπό συγκεκριμένες συνθήκες, ενώ ο Ναν είναι αχάμπαρος. Πέτα τον σε όποια ομάδα θες και θα κάνει τα ίδια.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Γενικότερα, ο Σορτς θέλει 4 σουτέρ στην πεντάδα που παίζει, για να ανοίγει η αντίπαλη άμυνα και να βρίσκει διαδρόμους. Αυτό έκανε πέρσι στην Παρί. Ή είχε 4 σουτέρ ή είχε τον Χέιζ στο 5 που είναι pick ‘n’ roll παίκτης και με τη βύθισή του στο καλάθι, του άνοιγε διάδρομο. Ο Γιούρτσεβεν και ο Χολμς είναι παίκτες που παίζουν το pick ‘n’ roll, όχι ιδανικά, αλλά ο μεν πρώτος έχει χάσει την ψυχολογία του, ο δε Χολμς θέλει χρόνο ακόμα για να καταλάβει πώς να κινείται.
Προφανώς, όλα τα παραπάνω είναι πρώιμες εκτιμήσεις, αλλά πιστεύω ότι σύντομα ο Αταμάν θα αποφασίσει να σφίξει το ρόστερ για να βρει τα λειτουργικά σχήματα. Δεν υπάρχει τρόπος ένα ρόστερ με 12 παίκτες από πολύ καλούς ως παιχταράδες, να αποδώσει και να είναι όλοι ευχαριστημένοι με το πόσο παίζουν. Πάνω απ’ όλα, στο τέλος της ημέρας, είναι η ομάδα και να κερδίζει. Αν αυτό θα γίνει με τον Σορτς να παίζει 5 λεπτά ή τον Σαμοντούροφ να βάζει 50 πόντους σε κάθε ματς, δεν παίζει ρόλο.
* Φωτογραφίες: Instagram/Pao BC
Διαβάστε ακόμη: Η μεγάλη διαφορά Παναθηναϊκού-Ολυμπιακού στην Ευρωλίγκα




