Απάντησε στον Τραμπ με Θουκυδίδη: Η viral ομιλία του προέδρου του Καναδά στο Νταβός

Κάθε φράση, κάθε λέξη και ένα υπόδειγμα πολιτικού λόγου, ένα υπόδειγμα ηγεσίας. Ναι, τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, αλλά σε μια εποχή που οι πολιτικοί, οι ηγέτες κρατών δεν πράττουν ή πράττουν κυρίως για δικό τους όφελος, είναι τα λόγια που θα εμπνεύσουν και θα επικοινωνήσουν τις αγαθές προθέσεις. Είναι τα λόγια που θα θέσουν τα θεμέλια και θα ανοίξουν δρόμο για μια νέα τάξη αξιών. Αυτό περιέγραψε αναλυτικά ο Μαρκ Κάρνι, ο Πρόεδρος του Καναδά, μιλώντας στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός στην Ελβετία.

Σε μια περίοδο που ο Ντόναλντ Τραμπ και οι ΗΠΑ έχουν εξαπολύσει μια απολυταρχική ρητορική, με επίκεντρο τη Γροιλανδία, ο Μαρκ Κάρνι θέλησε να προσφέρει μια επιλογή σε χώρες που νιώθουν αδύναμες μπροστά στον κάθε Τραμπ και αναγκάζονται να πάνε με τα νερά του ελπίζοντας πως θα του αλλάξουν μυαλό ή, έστω, θα γλυτώσουν από τον οικονομικό του επεκτατισμό.

Ο Καναδάς, άλλωστε, είναι μια χώρα που ο Τραμπ θα ήθελε πολύ να προσαρτήσει στις ΗΠΑ, να την… καταπιεί Putin Style, ακολουθώντας και τις συμβουλές του Στιβ Μπάνον. Αλλά, ο Καναδάς δεν έχει σκοπό να υποταχθεί, ούτε να συμβιβαστεί-συμμορφωθεί. Ο Μαρκ Κάρνι, με μια διδακτική παραβολή από την Τσεχοσλοβακία της κομμουνιστικής περιόδου, έθεσε την κατεύθυνση που πρέπει να πάρουν όλα εκείνα τα κράτη που πρεσβεύουν τον σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα, την εδαφική ακεραιότητα και τη βιωσιμότητα.

Με ποιους ηγέτες, όμως, είναι το θέμα; Διότι σε αυτό, η Ευρώπη έχει σχεδόν αποτύχει, με εξαίρεση ίσως εσχάτως τον Ισπανό πρωθυπουργό. Μόνο οι πολίτες μπορούν να απαιτήσουν την αλλαγή. Αλλά κι αυτοί χρειάζονται έμπνευση. Μια έμπνευση που δε χρειάζεται να έρθει από τους δικούς τους ηγέτες. Ο λόγος του Μαρκ Κάρνι είναι παράδειγμα προς μίμηση και γι’ αυτό επιλέξαμε να τον αποτυπώσουμε ολόκληρο, όχι αποσπασματικά.

Αναλυτικά όσα είπε ο πρόεδρος του Καναδά στο Νταβός

«Είναι ευχαρίστησή μου και καθήκον μου να είμαι μαζί σας σε αυτό το σημείο καμπής για τον Καναδά και για τον κόσμο. Σήμερα, θα σας μιλήσω για αυτό το ρήγμα στην παγκόσμια τάξη, για το τέλος μιας ωραίας ιστορίας και την αρχή μιας βάναυσης πραγματικότητας, όπου τα γεωπολιτικά μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων δεν υπόκεινται πια σε περιορισμούς.

Αλλά, θέλω και να καταθέσω σε εσάς ότι άλλες χώρες, ειδικά οι μεσαίες δυνάμεις όπως ο Καναδάς, δεν είναι ανίσχυρες. Έχουν την ικανότητα να χτίσουν μια νέα τάξη πραγμάτων που ενσωματώνει τις αξίες μας, όπως τον σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα, τη βιώσιμη ανάπτυξη, την αλληλεγγύη, την ανεξαρτησία και την εδαφική ακεραιότητα τους. Η δύναμη των λιγότερο δυνατών αρχίζει με την ειλικρίνεια.

Φαίνεται ότι κάθε μέρα μάς υπενθυμίζεται ότι ζούμε στην εποχή της κόντρας μεταξύ μεγάλων δυνάμεων. Ότι η βασισμένη σε κανόνες παγκόσμια τάξη, ξεθωριάζει. Ότι “οι δυνατοί κάνουν ό,τι μπορούν και οι αδύναμοι πρέπει να υποφέρουν όσα πρέπει”.

Αυτός ο αφορισμός του Θουκυδίδη αποτυπώνεται σήμερα ως αναπόφευκτος. Καθώς η φυσική λογική των διεθνών σχέσεων επανατοποθετείται. Και απέναντι σε αυτή τη λογική, κάποιες χώρες έχουν την ισχυρή τάση να πηγαίνουν με τα νερά των άλλων, για να κατευνάσουν τα πνεύματα. Για να γίνουν φιλόξενες. Για να αποφύγουν τα προβλήματα. Με την ελπίδα πως η σύμπλευση θα τους αγοράσει την ασφάλεια.

Δεν πρόκειται να συμβεί.

Ποιες είναι, λοιπόν, οι επιλογές μας;

Το 1978, ο Βάτσλαβ Χάβελ, Τσέχος πολιτικός της αντιπολίτευσης τότε, μετέπειτα πρόεδρος, έγραψε ένα δοκίμιο με τίτλο Η Δύναμη των Αδύναμων. Και εκεί έκανε μια απλή ερώτηση: πώς συντηρούσε τον εαυτό του το κομμουνιστικό σύστημα;

Η απάντηση του άρχιζε με ένα μανάβικο. Κάθε πρωί, ο ιδιοκτήτης του, έβαζε στο παράθυρο την εξής επιγραφή: «Εργάτες του κόσμου ενωθείτε!». Δεν την πιστεύει, όμως. Κανείς δεν την πιστεύει. Αλλά βάζει την επιγραφή όπως και να έχει, για να αποφύγει μπλεξίματα, για να δείξει ότι συμμορφώνεται, ότι εναρμονίζεται. Και επειδή αυτό το κάνει κάθε μαγαζάτορας σε κάθε οδό, το σύστημα αντέχει.

Όχι μόνο με τη βία, αλλά και με τη συμμετοχή των απλών ανθρώπων στα τελετουργικά που κατά βάθος ξέρουν ότι είναι εσφαλμένα.

Ο Χάβελ το αποκάλεσε αυτό “Ζώντας σε ένα ψέμα”. Η δύναμη του συστήματος προκύπτει όχι από την αλήθεια του, αλλά από τη διάθεση όλων να συμπεριφερθούν σα να είναι αληθές. Και η ευθραυστότητά του προέρχεται από το ίδιο σημείο: αν έστω ένας άνθρωπος σταματήσει να συμμορφώνεται, αν ο μανάβης αφαιρέσει την επιγραφή, η ψευδαίσθηση αρχίζει να σπάει. 

Αγαπητοί φίλοι, είναι η στιγμή για τις επιχειρήσεις και τις χώρες να κατεβάσουν τις επιγραφές τους. 

Για δεκαετίες, χώρες όπως ο Καναδάς, ευημερούσαν κάτω από αυτό που αποκαλούμε διεθνής κανονιστική τάξη. Γίναμε μέλη θεσμών, εξυμνήσαμε τους κανόνες τους, ευνοηθήκαμε από τις προβλέψεις τους. Και λόγω αυτού, μπορούσαμε να εφαρμόσουμε διεθνείς πολιτικές βασισμένες σε αξίες, έχοντας την προστασία των θεσμών.

Ξέραμε, όμως, ότι η ιστορία αυτής της διεθνούς κανονιστικής τάξης, ήταν εν μέρει ψευδής. Ότι ο ισχυρός θα έβγαζε την ουρά του απ’ έξω στην πρώτη ευκαιρία. Ότι οι κανόνες εμπορίου είχαν επιβληθεί ασύμμετρα. Και ξέραμε ότι ο διεθνής νόμος εφαρμοζόταν με διαφορετική αυστηρότητα, ανάλογα την ταυτότητα του κατηγορούμενου ή του θύματος.

Αυτό το παραμύθι ήταν χρήσιμο. Και η αμερικανική ηγεμονία, ειδικά, βοήθησε να προσφερθούν κοινά καλά: ανοιχτές θαλάσσιες δίοδοι, σταθερό οικονομικό σύστημα, συλλογική ασφάλεια και στήριξη για πλαίσια που επιλύουν διαμάχες.

Έτσι, βάλαμε την επιγραφή στο παράθυρό μας. Συμμετείχαμε στα τελετουργικά. Και, ως επί το πλείστον, αποφύγαμε να μιλήσουμε για τα κενά μεταξύ ρητορικής και πραγματικότητας. Αυτή η διαπραγμάτευση δε λειτουργεί πια.

Θα είμαι ευθύς: είμαστε στη μέση ενός ρήγματος, όχι μιας μεταβατικής περιόδου. 

Εδώ και δύο δεκαετίες, μια σειρά από εγκλήματα στην οικονομία, την υγεία, την ενέργεια και τη γεωπολιτική, έχουν απλώσει στο έδαφος το ρίσκο μιας ακραίας παγκόσμιας απολυταρχίας.

Ιδίως εσχάτως, μεγάλες δυνάμεις έχουν αρχίσει να χρησιμοποιούν έναν οικονομικό ολοκληρωτισμό ως όπλο. Τους δασμούς ως μοχλό πίεσης. Τις οικονομικές δομές ως εξαναγκασμό. Τις αλυσίδες ανεφοδιασμού ως τρωτά σημεία προς εκμετάλλευση.

Δε μπορείτε να “ζείτε μέσα σε ένα ψέμα” αμοιβαίου κέρδους μέσω του ολοκληρωτισμού, όταν ο ολοκληρωτισμός γίνεται η πηγή της υποταγής σας.

Οι πολύπλευροι θεσμοί πάνω στους οποίους βασίζονται οι μεσαίες δυνάμεις – ο Παγκόσμις Οργανισμός Εμπορίου, τα Ηνωμένα Έθνη, η COP-, η όλη αρχιτεκτονική της επίλυσης των συλλογικών προβλημάτων, είναι τώρα επαπειλούμενη. 

Και ως αποτέλεσμα, πολλές χώρες εξάγουν τα ίδια συμπεράσματα, ότι δηλαδή πρέπει να αναπτύξουν μια μεγαλύτερη στρατηγική αυτονομία: στην ενέργεια, τα τρόφιμα, τα καίρια ορυκτά, στην οικονομία και στην εφοδιαστική αλυσίδα.

Και αυτή η παρόρμηση είναι κατανοητή. Μια χώρα που δε μπορεί να θρέψει εαυτόν, να έχει καύσιμα ή να αμυνθεί εαυτόν, έχει ελάχιστες επιλογές. Όταν οι κανόνες δε σε προστατεύουν πια, πρέπει να προστατευτείς μόνος σου.

Αλλά ας είμαστε ξεκάθαροι ως προς το πού θα οδηγήσει αυτό. Ένας κόσμος γεμάτος με οχυρά, θα είναι φτωχότερος, πιο εύθραυστος και λιγότερο βιώσιμος. 

Και υπάρχει μια άλλη αλήθεια: αν οι μεγάλες δυνάμεις εγκαταλείψουν ακόμα και την επιφανειακή υπακοή στους κανόνες και τις αξίες, για να διεκδικήσουν ανεμπόδιστα την εξουσία και να εξυπηρετήσουν μόνο δικά τους συμφέροντα, τα κέρδη από αυτή τη συνδιαλλαγή θα είναι δυσκολότερο να τα αντιγράψουμε. Οι ηγεμόνες δε γίνεται να συνεχίζουν να κεφαλαιοποιούν τις σχέσεις τους.

Αυτό το δωμάτιο γνωρίζει ότι πρόκειται για κλασική περίπτωση διαχείρισης κινδύνου, risk management. Και το risk management έρχεται με ένα κόστος. Αλλά το κόστος της στρατηγικής αυτονομίας, της ανεξαρτησίας, μπορεί να διαμοιραστεί. Οι συλλογικές επενδύσεις στην ανθεκτικότητα είναι φθηνότερες από το να χτίσει ο καθένας μόνος του το οχυρό του. Τα κοινά στάνταρ μειώνουν τη διάσπαση.

Το ερώτημα για τις μεσαίες δυνάμεις, όπως ο Καναδάς, δεν είναι αν θα προσαρμοστούν στη νέα πραγματικότητα. Οφείλουμε να το κάνουμε. Η ερώτηση είναι αν θα προσαρμοστούμε με το να χτίζουμε υψηλότερα τείχη ή με το να κάνουμε κάτι πιο φιλόδοξο.

Ο Καναδάς ήταν από τους πρώτους που άκουσε αυτό το ξυπνητήρι, που μας οδήγησε σε μια θεμελιώδη στροφή στην στρατηγική μας τοποθέτηση.

Οι Καναδοί ξέρουμε ότι οι παλιές, βολικές μας εικασίες πως η γεωγραφία και οι συμμαχικές μας συνδρομές θα μας προσφέρουν ευημερία και ασφάλεια, δεν έχουν πια καμία ισχύ.

Η νέα μας προσέγγιση βρίσκεται σε αυτό που ο Αλεξάντερ Σταμπ έχει οροθετήσει ως «ρεαλισμός βασισμένος σε αξίες» ή, για να το θέσω αλλιώς, στοχεύουμε στο να είμασε πραγματιστές και αφοσιωμένοι.

Αφοσιωμένοι στη δέσμευσή μας σε θεμελιώδεις αξίες: ανεξαρτησία και εδαφική ακεραιότητα, απαγόρευση της χρήσης της δύναμής μας εκτό κι αν είναι συμβαδίζουσα με τη Χάρτα του ΟΗΕ και ο σεβασμός στα ανθρώπινα δικαιώματα.

Και ο πραγματισμός μας είναι να αναγνωρίσουμε ότι η πρόοδος είναι συχνά σταδιακή, ότι τα συμφέροντα εναλλάσσονται και ότι δεν ασπάζονται τις ίδιες αξίες με εμάς όλοι οι συνεταίροι. Έτσι, δεσμευόμαστε διεθνώς, στρατηγικά, με ανοιχτά τα μάτια. Κοιτάζουμε τον κόσμο ενεργά, όπως ακριβώς είναι, δεν περιμένουμε να γίνει αυτό που θα θέλαμε.

Επανεξετάζουμε τις σχέσεις μας ώστε το βάθος τους να αντικατοπτρίζει τις αξίες μας. Και θέτουμε ως προτεραιότητα τη δέσμευσή μας διεθνώς, για να αυξήσουμε την επιρροή μας, δεδομένης της ρευστότητας της παγκόσμιας τάξης, των απειλών που ορθώνει και του διακυβεύματος του τι έρχεται μετά. Και δε βασιζόμαστε πια μόνο στη δύναμη των αξιών μας, αλλά και στην αξία της δύναμής μας. Χτίζουμε αυτή τη δύναμη στο “σπίτι” μας.

Από τότε που ανέλαβα την εξουσία, έχουμε κόψει φόρους στα εισοδήματα, στο κέρδος κεφαλαίου και στις επιχειρηματικές επενδύσεις. Έχουμε αφαιρέσει όλα τα ομοσπονδιακά εμπόδια στο διαπολιτειακό εμπόριο. Διαχέουμε με fast track διαδικασία τρισεκατομμύρια δολάρια επενδύσεων στην ενέργεια, την Τεχνητή Νοημοσύνη, τα καίρια ορυκτά, τα νέα εμπορικά μονοπάτια κ.α.

Διπλασιάζουμε τις αμυντικές μας δαπάνες ως το τέλος της δεκαετίας και το κάνουμε με τρόπους που χτίζουν τις εγχώριες βιομηχανίες.

Και, ταχύτατα, διαφοροποιούμασε στο εξωτερικό. Έχουμε συμφφωνήσει σε μια αμοιβαία στρατηγική συμφωνία με την Ε.Ε., έχουμε γίνει μέλος του SAFE (οργανισμός για την αμυντική ασφάλεια της Ε.Ε.) και έχουμε υπογράψει 12 εμπορικές και αμυντικές συμφωνίες σε 4 ηπείρους σε 6 μήνες. Τις τελευταίες μέρες έχουμε κάνει στρατηγικές συνεργασίες με την Κίνα και το Κατάρ. Διαπραγματευόμαστε συμφωνίες ελεύθερου εμπορίου με την Ινδία, την ASEAN (Ομοσπονδία Κρατών της Νοτιοανατολικής Ασίας), την Ταϊλάνδη, τις Φιλιππίνες και τη Mercosur (Ομοσπονδία Κρατών Λατινικής Αμερικής). 

Καναδάς: «Η δέσμευσή μας στο Άρθρο 5 είναι ακλόνητη»

Κάνουμε και κάτι ακόμα. Για να βοηθήσουμε να λυθούν παγκόσμια ζητήματα, διεκδικούμε τη μεταβλητή γεωμετρία, δηλαδή να υπάρχουν διαφορετικές συμμαχίες για διαφορετικά ζητήματα, βασισμένες σε κοινές αξίες και συμφέροντα.

Επομένως, στην Ουκρανία, είμαστε ιδρυτικό μέλος της συμμμαχίας και ένας από τους μεγαλύτερος κατά κεφαλήν χορηγούς της άμυνας και της ασφάλειας της χώρας. 

Στην ανεξαρτησία της Αρκτικής, στεκόμαστε σθεναρά με τη Γροιλανδία και τη Δανία και στηρίζουμε πλήρως το μοναδικό του δικαίωμα να ορίσουν το μέλλον της Γροιλανδίας.

Η δέσμευσή μας στο Άρθρο 5 είναι ακλόνητη.

Έτσι, συνεργαζόμαστε με τους συμμάχους μας στο ΝΑΤΟ -ανάμεσά τους και οι 8 της Σκανδιναβίας-Βαλτικής- για να διασφαλίσουμε περαιτέρω τα βόρεια και δυτικά μέτωπα της συμμαχίας, συμπεριλαμβανομένων και των πρωτοφανών επενδύσεων του Καναδά σε ραντάρ, σε υποβρύχια, σε αεροσκάφη και σε στρατιώτες.

Ο Καναδάς αντιτίθεται με πυγμή στους δασμούς για τη Γροιλανδία και καλεί σε επικεντρωμένες συζητήσεις για να επιτευχθούν οι κοινοί στόχοι της ασφάλειας και της ευημερίας της Αρκτικής.

Στο πολυμερές εμπόριο, πρωτοστατούμε στις προσπάθειες να χτιστεί μια γέφυρα μεταξύ της Υπερειρηνικής Συμμαχίας και της Ε.Ε., που θα δημιουργήσει ένα νέο εμπορικό μπλοκ 1.5 δισ. ανθρώπων.

Στα κρίσιμα ορυκτά, σχηματίζουμε λέσχες αγοραστών που είναι αγκιστρωμένες στη G7, ώστε ο κόσμος να μπορεί να επιλέξει μακριά από το μονοπώλιο και την υπερσυγκέντρωση αποθέματος.

Και στην Τεχνητή Νοημοσύνη συνεργαζόμαστε με ομονοούσες δημοκρατίας για να διασφαλίσουμε ότι δε θα χρειαστεί να διαλέξουμε κάποια στιγμή μεταξύ ηγεμόνων και των λεγόμενων hyperscalers (παγκόσμιοι κολοσσοί τεχνολογίας που κατέχουν τα ψηφιακά οικόπεδα, δηλαδή το Cloud).

Αυτό δεν είναι ένας αφελής πολυπλευρισμός. Ούτε είναι μια τυφλή εμπιστοσύνη στους θεσμούς τους. Είναι το χτίσιμο συμμαχιών που λειτουργούν, κάθε θέμα ξεχωριστά, με συνεταίρους που μοιράζονται αρκετό κοινό έδαφος για να δράσουν μαζί. Σε κάποιες περιπτώσεις, αυτή είναι η συντριπτική πλειοψηφία των εθνών.

Αυτό που συμβαίνει, είναι ότι δημιουργείται ένας πυκνός ιστός από συνδέσεις στο φάσμα του εμπορίου, των επενδύσεων και του πολιτισμού, από όπου μπορούμε να αντλήσουμε για μελλοντικές προκλήσεις και ευκαιρίες.

Οι μεσαίες δυνάμεις πρέπει να δράσουν μαζί, γιατί αν δεν είμαστε στο τραπέζι, τότε θα είμαστε σίγουρα στο μενού!

Αλλά, θα πω επίσης ότι οι μεγάλες δυνάμεις μπορούν να αντέξουν προσωρινά να πορευτούν μόνες. Έχουν το μέγεθος της αγοράς, τη στρατιωτική ικανότητα και το πάτημα για να ορίσουν αυτές τους κανόνες. Οι μεσαίες δυνάμεις δεν το μπορούν. Αλλά όταν διαπραγματευόμαστε διμερώς με έναν ηγεμόνα, διαπραγματευόμαστε από αδυναμία. Αποδεχόμαστε ό,τι μας προσφέρει και ανταγωνιζόμαστε ο ένας τον άλλο για το ποιος θα είναι πιο συμβιβασμένος.

Αυτό δεν είναι ανεξαρτησία. Είναι υποκρισία καθώς αποδεχόμαστε την υποταγή. Σε έναν κόσμο σύγκρουσης μεγάλων δυνάεων, οι ενδιάμεσες χώρες έχουν μια επιλογή: να συναγωνιστούν η μία την άλλη για τη χάρη του δυνατού ή να ενωθούν για να προσφέρουν ένα τρίτο μονοπάτι με αντίκρυσμα.

Δεν πρέπει να επιτρέψουμε στην ανάδυση του αυταρχισμού να μας τυφλώσει και να μη δούμε ότι η δύναμη της νομιμότητας, της ακεραιότητας και των κανόνων θα παραμείνει δυνατή, αν επιλέξουμε να τις χειριστούμε μαζί.

Αυτό με επαναφέρει στον Χάβελ. 

Τι σημαίνει για τις μεσαίες δυνάμεις να “ζήσουν την αλήθεια”;

Πρώτον, σημαίνει να δουν την αλήθεια κατάματα. Να σταματήσουν να επικαλούνται τη διεθνή τάξη που βασίζεται σε κανόνες, σα να λειτουργεί σωστά ακόμα. Να το πουν όπως ακριβώς είναι: ένα σύστημα έντονης κόντρας μεγάλων δυνάμεων όπου ο πιο δυνατός κυνηγά τα δικά του συμφέροντα χρησιμοποιώνας οικονομικό ολοκληρωτισμό ως όπλο καταπίεσης.

Σημαίνει, επίσης, να δράσουμε με συνέπεια, να εφαρμόσουμε τα ίδια στάνταρ σε συμμάχους και εχθρούς. Όταν οι μεσαίες δυνάμεις κριτικάρουν τον οικονομικό εκφοβισμό από τη μία κατεύθυνση, αλλά μένουν σιωπηλές όταν έρχεται από άλλη κατεύθυνση, τότε κρατάμε την επιγραφή στο παράθυρο.

Σημαίνει, ακόμα, να χτίσουμε όλα όσα λέμε ότι πιστεύουμε. Αντί να περιμένουμε την παλιά τάξη να αποκατασταθεί, να χτίσουμε νέους θεσμούς και συμφωνίες που θα λειτουργούν στα σημερινά δεδομένα.

Και, τέλος, σημαίνει να μειώσουμε τον μοχλό πίεσης που επιτρέπει την καταπίεση. Το να χτιστεί μια ισχυρή εγχώρια οικονομία πρέπει να είναι άμεση προτεραιότητα κάθε κυβέρνησης. Και η διαποικιλότητα διεθνώς, δεν είναι απλά μια μια οικονομική φαντασίωση. Είναι τα υλικά θεμέλια για μια ειλικρινή εξωτερική πολιτική. Γιατί οι χώρες κερδίζουν το δικαίωμα να στηρίξουν τους διεθνείς κανόνες όταν μειώσουν την ευαλωτότητά τους στα αντίποινα.

«Ο Καναδάς προσφέρει ένα νέο μονοπάτι»

Επομένως, ο Καναδάς έχει αυτό που χρειάζεται ο κόσμος. Είμαστε μια ενεργειακή υπερδύναμη. Έχουμε μεγάλα αποθέματα σε ορυκτά. Έχουμε τον πιο εκπαιδευμένο πληθυσμό στον κόσμο. Οι υποστηρικτές μας είναι μερικοί από τους μεγαλύτερους και πιο εκλεπτυσμένους επενδυτές στον κόσμο. Με άλλα λόγια, έχουμε κεφάλαιο, έχουμε ταλέντο, έχουμε μια κυβέρνηση με την οικονομική ικανότητα να δράσει αποφασιστικά.

Και έχουμε τις αξίες που ασπάζονται όλοι οι υπόλοιποι. Ο Καναδάς είναι μια πλουραλιστική κοινωνία που λειτουργεί. Η δημόσια πλατεία μας είναι δυνατή, έχει ποικιλία, είναι ελεύθερη. Οι Καναδοί δεσμεύονται στη βιωσιμότητα.

Είμαστε ένας σταθερός και αξιόπιστος σύμμαχος σε έναν κόσμο όπου τίποτα δεν είναι έτσι. Ένας συνεταίρος που χτίζει και αξιολογεί τις σχέσεις μακροσκοπικά.

Κυρίως, όμως, έχουμε κάτι άλλο: αναγνωρίζουμε τι συμβαίνει στον κόσμο και έχουμε τη θέληση να δράσουμε ανάλογα.

Αντιλαμβανόμαστε ότι αυτό το ρήγμα δεν απαιτεί απλά να προσαρμοστούμε. Απαιτεί ειλικρίνεια για αυτό που πραγματικά είναι ο κόσμος.

Κατεβάζουμε την επιγραφή από το παράθυρό.

Ξέρουμε ότι η παλιά συνθήκη δε θα επανέλθει. Δε θα κάτσουμε να τη θρηνήσουμε. Η νοσταλγία δεν είναι στρατηγική. Αλλά πιστεύουμε ότι από το ρήγμα αυτό, μπορούμε να χτίσουμε κάτι καλύτερο, ισχυρότερο, ακόμα πιο δίκαιο.

Αυτή είναι η αποστολή των μεσαίων δυνάμεων. Των χωρών που έχουν περισσότερα να χάσουν από έναν κόσμο οχυρών και τα περισσότερα να κερδίσουν από μια ειλικρινή συνεργασία.

Οι δυνατοί έχουν τη δύναμη. Αλλά κι εμείς έχουμε κάτι: την ικανότητα να σταματήσουμε να υποκρινόμαστε, να αναγνωρίσουμε την αλήθεια, να χτίσουμε στην εγχώρια δύναμή μας και να δράσουμε συλλογικά.

Αυτό είναι το μονοπάτι του Καναδά. Το επιλέγουμε ανοιχτά και με αυτοπεποίθηση.

Και είναι ένα μονοπάτι που προσκαλεί κάθε χώρα που θέλει να το περπατήσει μαζί μας».

 

 

TAGS :
ΗΠΑ Καναδάς Ντόναλντ Τραμπ