Κάποιος ας με σώσει από το πνεύμα των Χριστουγέννων

Για να παραφράσουμε τον Τολστόι: «Η ευτυχία είναι μια αλληγορία, οι γιορτές είναι μια ιστορία». Τι είδους όμως; Μακριά από το κλίμα των ημερών στέκουν εκείνοι που δεν αντέχουν την επίπλαστη παραζάλη. Λιθοβολείστε τους!

 

Το καπάκι έχει βγει, ο ατμός της έξαρσης αναθρώσκει, οι καντάτες της απόλαυσης φιδοσέρνονται στους δρόμους.

Που λες Εμπενίζερ, εσύ αξιοδάκρυτε ιδεαλιστή του πλούτου: όχι, ο Ντίκενς δεν σου φέρθηκε καλά. Σε καταλαβαίνω απόλυτα. Καθόλου καλά δεν σου φέρθηκε. Όχι, γιατί σε έλουσε με ένα σωρό φαντασματικές εικόνες, (περισσότερο πόσο μπορούσε, άραγε, να σε τρομάξει;) αλλά διότι στο τέλος, αυτό το επιμύθιο κάθε ιστορίας που στέκει σαν βρόγχος στο καρύδι του πρωταγωνιστή, σε έπεισε πως τα Χριστούγεννα είναι μια τόσο όμορφη γιορτή όπου οι άγγελοι τραγουδούν, το χιόνι πέφτει χαρωπό, η φύση χαίρεται.

Ήμουν στο μετρό, καθισμένος στη θέση μου και με το βιβλίο μου ανοιχτό (παρεμπιπτόντως, καθόλου στο κλίμα των ημερών, ένα μαύρο σκοτεινό ήταν), όταν πέρασαν από πάνω μου οι οδοστρωτήρες με τα τρίγωνα. Πέρασε ένας, δύο, τρεις – αρίφνητοι, στριγκοί, με νότες αρπαχτικές, οξύτονες, βαριεστημένες, επιθετικές. Ξέρω, τα παιδιά λένε τα κάλαντα. Ναι, δίχως να τους δίνεις την άδεια. Αν σου χτυπήσουν την πόρτα του σπιτιού σου, το κάνουν από το πολύ νωρίς, μην ξεχνιέσαι, μπορείς να μην τους ανοίξεις. Στο μετρό, όμως, δεν έχεις καμία επιλογή. Θα τα ακούσεις, θέλεις δεν θέλεις. Κάλαντα, κιθάρες, μελόντικες, ντέφια, ξυλόφωνα. Ο καθένας γίνεται μαέστρος του χριστουγεννιάτικου επιούσιού του. Αν συνέχισα να διαβάζω το βιβλίο μου; Όχι, φίλτατε Εμπενίζερ. Πώς ακριβώς να το συνεχίσω;

Είμαστε πολλοί, Εμπενίζερ, είμαστε καταδικασμένοι να είμαστε περισσότεροι τις ημέρες της σχόλης.

Θέλεις να μιλήσουμε για την ευωχία των Χριστουγέννων; Μήπως να βάλω και μια υπερβολική δόση χαράς στην ατμόσφαιρα; Μια εσάνς γιορτινού ξεφαντώματος; Μην τολμήσεις ποτέ, πίστεψέ με: ποτέ, να πας στα γνωστά πολυκαταστήματα αυτές τις μέρες. Εκτός αν θέλεις να τεστάρεις τον εαυτό σου πόσο ψηλά μπορεί να φτάσει στην κλίμακα της κλειστοφοβίας. Είμαστε πολλοί, Εμπενίζερ, είμαστε καταδικασμένοι να είμαστε περισσότεροι τις ημέρες της σχόλης.

Μην διανοηθείς να πας για φαγητό, ποτό, βόλτα, εκδρομή, περατζάδα, promenade, χάζεμα – πες το όπως θες. Δεν θα είσαι ο μόνος που θα το έχει σκεφτεί. Αυτό που συμβαίνει τα βράδια του Σαββάτου στην πόλη ωχριά μπρος σε τούτη την ανθρωπομάζα που πάλλεται στους ρυθμούς της στανικής ευθυμίας. Το καπάκι έχει βγει, ο ατμός της έξαρσης αναθρώσκει, οι καντάτες της απόλαυσης φιδοσέρνονται στους δρόμους.

Είναι η λύση να γίνει κάποιος μονήρης αυτές τις μέρες; Μήπως γκρινιάρης; Να αποδομήσει πλήρως το νόημα των ημερών; Φευ, δεν είναι ούτε κι αυτό λύση, διότι ο ένας ποτέ δεν κερδίζει τους πολλούς. Μόνον ο Άγιος Βασίλης ξέρει πολύ καλά τους ανθρώπους. Κι ας είναι… ένας. Γι’ αυτό τους επισκέπτεται μια φορά το χρόνο. Τις άλλες κάνει κούρα από την πολλή συνάφεια με το είδος μας.

Θα χρειαστεί να πας σε οικογενειακά τραπέζια, να υποστείς εξαντλητική ανάκριση για το πώς πάει η δουλειά σου, ποια είναι γνώμη σου για την πολιτική κατάσταση, αν θα πάρει τελικά το πρωτάθλημα στο ποδόσφαιρο ο ΠΑΟΚ ή ο Ολυμπιακός, αν είναι όλα στημένα στην Ελλάδα, αν εξακολουθούν να μας ψεκάζουν, κι εκεί που πας να ψελλίσεις μιαν απάντηση, έστω υποτυπώδη για τα μάτια του κόσμου, ένα χέρι έρχεται από το πουθενά και σου δίνει ένα πιάτο γαλοπούλα. Πες με περίεργο, δεν τρώω γαλοπούλα. Δεν θα δώσω το βασίλειό μου για τη γέμισή της. Κι όμως, πρέπει να φας, είναι από τα χεράκια της οικοδέσποινας. Τόσα φαγητά, τόση πληθώρα πιάτων, οίνος που ρέει, ποτήρια που κρούονται δαιμονισμένα, τα παιδιά στο μέσα δωμάτια κάτι γκρεμίζουν – με το νόμο των πιθανοτήτων μπορούν να φτάσουν ως τα θεμέλια της πολυκατοικίας. Ο από πάνω έχει βάλει Τερλέγκα (μήπως είναι Παντελίδης; Δεν ξέρω, δεν το κατέχω το «άθλημα»).

Να είσαι έξω καρδιά, να λες «ω, τι ωραίο δώρο είναι αυτό», ενώ από μέσα σου να αναρωτιέσαι «τι ακριβώς είναι αυτό που μου πήραν και σε τι χρησιμεύει;» και τουλάχιστον να εύχεσαι να υπάρχει κάπου χωμένη στην τσάντα η κάρτα αλλαγής. Στην πρώτη ευκαιρία, όταν θα περάσει το κύμα των γιορτών, θα πας να το αλλάξεις σε κάτι πιο χρήσιμο. Να σου φέρνουν βιβλία αυτογνωσίας, το τελευταίο της Λένας Μαντά, ένα αστυνομικό της κακιάς ώρας και να σου λένε περιχαρείς «για εσένα, τον βιβλιόφιλο». Ω, θεοί της λογοτεχνίας σκοτώστε με ήσυχα κι απλά!

Ελάτε, ας το παραδεχθούμε: κανείς δεν μπορεί να τα βάλει με την πραγματικότητα. Είναι χιονοστιβάδα, σε παρασέρνει. Έχουν περάσει κι άλλα Χριστούγεννα, θα έρθει και το Πάσχα. Έχω ακούσει να με κατηγορούν ότι είμαι άνθρωπος της ρουτίνας. Αυτοί που το λένε κανονίζουν στις αργίες κάποια εκδρομή – να ξεσκάσουμε, βρε αδελφέ. Να υποθέσω πως αυτή η επαναληπτικότητα στις διαθέσεις τους δεν συνιστά μια κάποιας μορφής ρουτίνα από την ανάποδη;

Εμπενίζερ, ζείδωρο φως της μοναχικότητας, δεν είσαι καλύτερος, αλλά όπως συμβαίνει πάντα: ένα σκιάχτρο είναι πάντα χρειαζούμενο τις μέρες που οι άλλοι γιορτάζουν. Το πνεύμα των Χριστουγέννων παίρνει πάντα εκδίκηση και είναι σαν κρύο πιάτο με αποφάγια του γιορτινού τραπεζιού. Θα σε αποτελειώσει αν ανοίξεις τηλεόραση: Μόνος στο σπίτι (για πολλοστή φορά). Θα σε διαλύσει αν βάλεις ραδιόφωνο: Last Christmas i gave you my heart (για μυριοστή φορά). Θα σε κάνει να θέλεις να αλλαξοπιστήσεις: παιδιά, είστε σπίτι; Ερχόμαστε. Δεν υπάρχει ελπίδα.

Δεν με ενδιαφέρει να ξεχωρίζω, αλλά ούτε και να δέχομαι όσους βγαίνουν από τη σαρκοφάγο του γλεντιού λες και ανένηψαν  από μια μεγάλη καταστροφή και τώρα έχουν αποφασίσει να διασκεδάσουν την άγρια μοίρα τους. Κι αν δεν σας αρέσει, ιδού πώς το λέει αγαπημένος μου Μίλτος Σαχτούρης στο ποίημά του “Ο νεκρός στις γιορτές”: Εδώ και πολλά χρόνια/σαν πλησιάζουν τα Χριστούγεννα/ (αυτός) ο νεκρός γεννιέται μέσα μου. Τόσα λυπημένα Χριστούγεννα ποιητών, θα πεις Εμπενίζερ. Και δικά μας, αλλά ποιος θα μας ακούσει εμάς μέσα στην παραζάλη της χαράς, στα χάη που φτάνουν οι εφιαλτικές φωνές των γλεντοκόπων; Εκάς οι βέβηλοι.

 

Διαβάστε ακόμα: Σμόκιν: οδηγός ενός μυθικού ρούχου. 

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Πιο δημοφιλή
Γιώργος Κωνσταντινίδης «Χτυπήστε» κάτι μικρό: τα πολλά τατουάζ είναι «βλαχιά» 

Η διακριτικότητα δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. Τα πιο όμορφα tattoos είναι αυτά που δεν «φωνάζουν», που δεν επιδιώκουν να τραβήξουν με το ζόρι την προσοχή. Ως γνωστόν: η ασχημοσύνη απαιτεί την έκθεσή της υπό το φως των προβολέων. Γράφει ο Γιώργος Κωνσταντινίδης.

20.11.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Διονύσης Μαρίνος Λιάγκας & Co: η trash κακομοιριά της ελληνικής TV δεν έχει τέλος 

Πόσο πιο κάτω μπορεί να πέσει μια τηλεοπτική εκπομπή και ο παρουσιαστής της; Εως το σημείο να κάνει αναπαράσταση μιας σεξουαλικής επίθεσης για να βγάλει γέλιο (!). Φταίει αυτός; Όχι! Φταίει το κανάλι που τον έχει και εμείς που αποφασίζουμε να τον δούμε. Ας προσέχαμε κι ας πρόσεχαν.

08.11.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Γιάννης Παλιούρης Oι σημερινοί σαραντάρηδες είναι που χτυπήθηκαν περισσότερο από την κρίση 

Μπορεί όλοι να ασχολούνται με τους εικοσάρηδες που επαναστατούν και τους εξηντάρηδες που τους έκοψαν τις συντάξεις, αλλά το συντριπτικό πλήγμα της κρίσης το δέχτηκαν οι σημερινοί έμπειροι εργαζόμενοι 40 ως 50 ετών. Που στην πιο παραγωγική τους φάση, θεωρούνται αναλώσιμοι.

08.11.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Γιάννης Παλιούρης Μην τρελαθούμε: Στην ΑΣΟΕΕ δεν καταλύθηκε το άσυλο, αλλά η παρανομία 

Αυτοί που φρίττουν από την επιχείρηση της αστυνομίας στην ΑΣΟΕΕ, είτε κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν ή δεν καταλαβαίνουν τι ακριβώς συνέβαινε. Το πανεπιστήμιο είχε γίνει χώρος διακίνησης ναρκωτικών, παράνομων εμπορευμάτων, μπάχαλων ακόμα και επιθέσεων σε ΑμΕΑ. Γράφει ο Γιάννης Παλιούρης.

13.11.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Andro