Δε μάθαμε ούτε να χάνουμε, αλλά, χειρότερα, ούτε να νικάμε

Το Eurobasket τώρα αρχίζει για την Εθνική και τους στόχους της και καλό θα είναι οι φίλαθλοι της να μάθουμε να συμπεριφερόμαστε με σεβασμό και στην ήττα και στη νίκη.

Ο αγώνας της Εθνικής Ελλάδος απέναντι στην Ισπανία για την 5η αγωνιστική της φάσης των ομίλων στο Eurobasket 2025, δεν ήταν παρά ένας ακόμα αγώνας για τις δύο ομάδες. Ειδικά για την Ελλάδα, δεν έκρινε κάτι. Είτε κέρδιζε και έβγαινε πρώτη και έπαιζε με το Ισραήλ είτε έχανε και έβγαινε 4η και έπαιζε με τη Γαλλία, ποσώς θα άλλαζε τον προσανατολισμό της. Η Ισπανία, ναι, είχε το βάρος του πρέπει της νίκης, διότι η ήττα έφερε αποκλεισμό. Αλλά δεν ήταν ματς μεταλλίου ή τροπαίου, δεν ήταν νοκ άουτ, δεν ήταν τίποτα τέτοιο. Πώς καταφέραμε να το μετατρέψουμε σε τέτοιο με τον ατσούμπαλο και άξεστο τρόπο που πανηγυρίζουμε στις νίκες μας, δε θα το καταλάβω ποτέ!

Γιατί η νίκη ενός να πρέπει να σημαίνει την καταστροφή του άλλου στον ομαδικό αθλητισμό, ειδικά εδώ στην Ελλάδα; Είμαστε τόσο μαθημένοι στο να θέλουμε να πεθάνει η κατσίκα του γείτονα, που δεν ξέρουμε τι να κάνουμε αν η κατσίκα του γείτονα τα πάει καλά και η δική μας κατσίκα τα πάει ακόμα καλύτερα. Δε μπορούμε να απολαύσουμε τη δική μας πορεία και επιτυχία, σα να απειλούμαστε και να πρέπει πρώτα να βάλουμε τρικλοποδιά στον πίσω, ενώ και χωρίς τρικλοποδιά, πάλι μπροστά του θα ήμασταν.

Αυτό έγινε στα σχόλια στα social media από χθες το βράδυ, μετά τη νίκη της Ελλάδας επί της Ισπανίας. Όλοι κοιτάζουν πρώτα να «την πουν» στους Ισπανούς (λες και θα κάτσουν να ασχοληθούν ο Γιουλ, ο Ρούντι, ο Σέρχι και οι λοιποί με τα δικά μας κόμπλεξ) και μετά να απολαύσουμε κάτι όμορφο. Όχι τη νίκη αυτή καθαυτή, αλλά το ότι η Εθνική, ας μην παίζει ελκυστικό μπάσκετ, έχει λόγους να μας κάνει να τη δούμε, πρώτα και κύρια τον Γιάννη Αντετοκούνμπο.

Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο είναι, αν και 11 χρόνια στις ΗΠΑ, ένας αθλητής που αντιμετωπίζει κάθε αντίπαλο με σεβασμό. Ας διδαχτούμε και αυτό από τον Greek Freak.

Ένα ματς ομίλων Eurobasket και τίποτα παραπάνω

Είχαμε να νικήσουμε τους Ισπανούς 12 χρόνια. Πέρσι στους Ολυμπιακούς, που φαινόντουσαν αδύναμοι, μας κατατρόπωσαν. Χωρίς να μας στερήσουν όμως κάτι. Φέτος, έδειξαν και πάλι τη νοοτροπία και την ικανότητά τους, έχοντας ένα ρόστερ που δεν ήταν για παραπάνω από τους 16, αλλά που τροφοδοτήθηκε με εμπειρία για τις επόμενες διοργανώσεις. Αν τελειώσει το Eurobasket και εμείς δεν έχουμε πάρει μετάλλιο, θα έχουμε καταφέρει λιγότερα από τους Ισπανούς, διότι εκείνοι εμπιστεύτηκαν 3-4 νέα παιδιά, ειδικά τον Ντε Λαρέα και τον Σεν Σουπερί, οι οποίοι, αν δεν τους βαρύνει η ευθύνη, θα είναι οι επόμενοι γκαρντ των Φούριας Ρόχας. Και θα τους δούμε κάποιους και στην Ευρωλίγκα φέτος (όχι τον Σουπερί, αυτός πήγε στο Γκονζάγκα στο κολεγιακό), που θα επωμιστούν ευθύνες στα 19 τους που εδώ στην Ελλάδα δεν τις δίνουμε ούτε σε 25χρονους πια.

Είναι μέχρι ενός βαθμού αντιληπτό και κατανοητό να θέλουμε να «αποτινάξουμε» τον ζυγό. Διότι από το 2005 έχουμε μόνο μια νίκη το 2013 στη Σλοβενία και μία δεύτερη η χθεσινή. Όπως είναι λογική η αντίδραση όταν έχουμε πιστέψει βαθιά μέσα μας πως οι Ισπανοί μας κερδίζουν πάντα με διαιτησία. Και χθες, αν χάναμε, αυτό το αφήγημα θα είχαμε, παρόλο που οι διαιτητές ήταν στην 4η περίοδο αρκετά κακοί εις βάρος μας.

Αλλά είναι δείγμα bad winner να έχουμε κερδίσει, με 90 πόντους επίδοση, με καλά επιθετικά διαστήματα, και αυτό που μας βγαίνει να πούμε είναι «τελειώσατε Ισπανάκια/σας φάγαμε βρωμιάρηδες» και άλλα τέτοια γραφικά, και μετά να πούμε μπράβο και να χαρούμε για τη νίκη μας. Εκτός, δηλαδή, από bad winners που είμαστε τόσα χρόνια, γιατί έχουμε μάθει να είμαστε τα θύματα των κακών διαιτητών και κάποιας συνωμοσίας, δεν έχουμε μάθει και να συμπεριφερόμαστε ως νικητές. Όχι οι παίκτες και ο προπονητής, αυτοί ξέρουν πολύ καλά τι είναι ο αθλητισμός, τι είναι το μπάσκετ. Εμείς οι γύρω γύρω.

Ναι, ξορκίσαμε το κακό με τους Ισπανούς. Αλλά, πρώτον, η χοντρή δεν έχει καν πάρει θέση για να βγει στη σκηνή να τραγουδήσει και, δεύτερον, το να σχολιάζουμε έτσι νέα παιδιά που απλά εκπροσωπούν την πατρίδα τους ή να αναθεματίζουμε τους βετεράνους Ισπανούς μπασκετμπολίστες δε μας τιμά, ούτε και δείχνει σεβασμό. Όχι μόνο στους αντιπάλους, αλλά και στην ίδια μας την ομάδα.

Ας μάθουμε να χαιρόμαστε για εμάς, παρά να είμαστε χαιρέκακοι για τους αντιπάλους μας. Είναι, δυστυχώς, το μόνο πράγμα που δε μπορεί να κάνει ο Γιάννης Αντετοκούνμπο. Να μας εμφυσήσει την κουλτούρα του σεβασμού προς τον αντίπαλο.

* Photo credits: HBF/Instagram

Διαβάστε ακόμη: Τι έχεις πάθει Κώστα Σλούκα;

TAGS :
Eurobasket Γιάννης Αντετοκούνμπο Εθνική Ελλάδος Ισπανία μπάσκετ

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook