Ένα δημοψήφισμα για τη ΔΕΘ

Όψη της «τσιμεντοποιημένης» ΔΕΘ στη σημερινή της μορφή.

Ηρθε η στιγμή το ατέρμονο ερώτημα αναφορικά με το μέλλον των κτηριακών εγκαταστάσεων της ΔΕΘ να περάσει μέσα από τη διαδικασία του δημοψηφίσματος για να δοθεί επιτέλους μια οριστική απάντηση: προτιμούν οι Θεσσαλονικείς μητροπολιτικό πάρκο ή εκθεσιακό κέντρο μέσα στην καρδιά της πόλης τους;

ΔΕΘ: Το ιστορικό μιας αντιπαράθεσης

Το μέλλον των εγκαταστάσεων της ΔΕΘ κουβαλάει μια ιστορία στην πλάτη του πάνω από δεκαπενταετία. Υπάρχουν ήδη απ’ τις δεκαετίες του ’80 και του ’90 φωνές επιστημόνων, επαγγελματιών, πολιτικών φορέων της συμπρωτεύουσας που έχουν εκθέσει εμπεριστατωμένες προτάσεις στο Τεχνικό Επιμελητήριο, στον τέως Οργανισμό Ρυθμιστικού και σε άλλους θεσμούς την ανάγκη μετεγκατάστασης της ΔΕΘ εκτός του πολεοδομικού συγκροτήματος, όπως συμβαίνει σε όλες τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές πόλεις, με την παράλληλη αξιοποίηση του υπάρχοντος συγκροτήματος για τη δημιουργία ενός μητροπολιτικού πάρκου.

Απ’ την άλλη πλευρά, λόγω της «ιδιαιτερότητας» της Θεσσαλονίκης να είναι η μοναδική πόλη που διατηρεί κτηριακές εγκαταστάσεις για να φιλοξενούν εμπορικές εκθέσεις μέσα στην καρδιά του κέντρου της πόλης, το σχέδιο μετεγκατάστασης διαρκώς αναβαλλόταν. Όλα αυτά, μέχρι το 2012… Τότε, η κυβέρνηση Σαμαρά απορρίπτει το σχέδιο μετεγκατάστασης και ορίζει, σε συμφωνία με τη Διοίκηση της ΔΕΘ HELEXPO, την επί τόπου ανάπλαση με δημιουργία νέου επιχειρηματικού κέντρου που θα συνοδευόταν από την κατασκευή boutique ξενοδοχείου.

Φωτορεαλιστικό σχέδιο της πρότασης για δημιουργία ξενοδοχείου εντός της ΔΕΘ. (Credit ypodomes.com)

Τοπική αυτοκυβέρνηση εναντίον κρατικής διοίκησης

Αυτή η στροφή για το μέλλον της ΔΕΘ με την «επί τόπου ανάπλαση» ανέδειξε για ακόμα μια φορά το έλλειμμα αυτοδιοίκησης των δήμων και τη σύγκρουση τοπικού – κεντρικού, όπως και το άλυτο πρόβλημα όταν δεν συμβαδίζουν τα τοπικά συμφέροντα με τις κεντρικές πολιτικές να παρακάμπτονται οι ανάγκες των δημοτών.

Η διαμάχη συνεχίστηκε καθ’ όλη τη δεκαετία που μας πέρασε. Απ’ τη μία πλευρά, οι κεντρικές κυβερνήσεις ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ και ξανά ΝΔ, είχαν βάλει πλώρη για την εκπόνηση πλάνου αυτού του mega-project και την προσπάθεια ανεύρεσης επενδυτών. Συχνά είχαν συμμάχους τους δημάρχους, οι οποίοι πολλές φορές προεκλογικά –και για ψηφοθηρικούς λόγους– στήριζαν τις πιέσεις των δημοτών για δημιουργία μητροπολιτικού πάρκου, αλλά μόλις εξασφάλιζαν τη δημοτική αρχή, άλλαζαν πολιτική στάση για να δείχνουν φίλα προσκείμενοι προς το εκάστοτε κυβερνών κόμμα.

Απ’ την άλλη πλευρά, άρχισαν να συγκροτούνται κινήσεις πολιτών για τη διεκδίκηση μητροπολιτικού πάρκου, όπως η «Κίνηση Πολιτών για το Μητροπολιτικό Πάρκο στον χώρο της ΔΕΘ και τη Βιώσιμη Ανάπτυξη της Θεσσαλονίκης», ενώ παράλληλα υπήρξαν και υπάρχουν αρκετοί φορείς και επιφανείς δημότες που τάχθηκαν υπέρ της παραχώρησης του οικοπέδου για τη δημιουργία μητροπολιτικού πάρκου. Σε αυτούς τους φορείς θα βρει κανείς δημοτικές παρατάξεις της Αριστεράς, περιβαλλοντικές οργανώσεις, τοπικές ομάδες πίεσης όπως και διάφορους επιστημονικούς φορείς που εκτείνονται από τον Σύλλογο Διδασκόντων του ΑΠΘ, τον Σύλλογο Αρχιτεκτόνων, μέχρι την Ελληνική Εταιρεία Περιβάλλοντος και Πολιτισμού και το Διεθνές Συμβούλιο για την Προστασία Μνημείων και Ιστορικών Χώρων.

Τα κτήρια που θα παραμείνουν με την παράλληλη ανασκευή του υπόλοιπου συγκροτήματος σε μητροπολιτικό πάρκο. (Credit: parkodeth.gr)

ΔΕΘ: Και ξαφνικά, δημοψήφισμα

Μετά από πολλές αποτυχημένες προσπάθειες όλα αυτά τα χρόνια προκειμένου να βρεθεί μια κοινά αποδεκτή λύση για ένα ολοκληρωμένο σχέδιο αναφορικά με το μέλλον της ΔΕΘ, τον Νοέμβριο του 2024 η δημοτική παράταξη «Η Πόλη Ανάποδα» καταθέτει πρόταση για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος. Μέσα στο επόμενο εξάμηνο, με την υποστήριξη και άλλων δημοτικών παρατάξεων, καθώς και 70 συλλογικών φορέων της Θεσσαλονίκης, δημιουργείται τον περασμένο Απρίλιο η «Σύμπραξη: Όλη η ΔΕΘ ένα πάρκο».

Τα μέλη της πρωτοβουλίας, επικαλούμενοι τον Νόμο 4555/2018 που προβλέπει τη διεξαγωγή τοπικού δημοψηφίσματος σε περίπτωση που συγκεντρωθεί ένα 10% υπογραφών των εγγεγραμμένων δημοτών, ξεκινούν μια προσπάθεια ώστε να τεθεί το ερώτημα για το μέλλον της ΔΕΘ απευθείας στο πολιτικό σώμα της τοπικής κοινωνίας.

Όσο για την πρόταση που κατέθεσε η Οργανωτική Επιτροπή του Δημοψηφίσματος, η οποία θα αφορά και το ερώτημα του δημοψηφίσματος:

Α) Διατήρηση και ανάδειξη των κτηρίων που διατηρούν αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον και είναι συνδεδεμένα πλέον όχι μόνο με τον ιστορικό χαρακτήρα της ΔΕΘ, αλλά και με την πολιτιστική κληρονομιά της συμπρωτεύουσας. Τέτοια κτήρια είναι ο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (MoMus), το θρυλικό Παλαί ντε Σπορ, ο πύργος του ΟΤΕ, το Περίπτερο 6 (γνωστό και ως «Περίπτερο των Εθνών»), το Περίπτερο 2 το οποίο συνιστά υπόδειγμα μεταπολεμικού μοντερνισμού, το Περίπτερο 8 το οποίο διατηρεί επιρροές από την αρχιτεκτονική των Ιαπώνων μεταβολιστών, και γενικότερα, όσα κτίσματα εντός του οικήματος φέρουν τη σφραγίδα επιφανών αρχιτεκτόνων της χώρας.

Β) Αξιοποίηση όλου του υπόλοιπου οικοπέδου ως «ζώνη πρασίνου» και δημιουργία ενός μεγάλου πάρκου, το οποίο, συνδυαστικά με τη διατήρηση των προαναφερόμενων κτηρίων, θα δημιουργήσει ένα πεδίο πολλαπλών χρήσεων για τους κατοίκους και θα φέρει μια συνένωση του δημόσιου με το ιδιωτικό, του κοινόχρηστου με το εμπορικό, της καθημερινής αναψυχής με την πολιτιστική δραστηριότητα.

To «Περίπτερο 1» της ΔΕΘ στην αρχική του μορφή. (Credit parkodeth.gr)

Η στάση του Δημάρχου και η δυναμική του δημοψηφίσματος

Το αξιοσημείωτο είναι ότι η δημοτική αρχή και ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης δρουν με αμφιλεγόμενο και διστακτικό τρόπο ως προς τη συγκεκριμένη πρωτοβουλία. Πότε τάσσονται υπέρ της «επί τόπου» ανάπλασης για να μην τα σπάσουν με την κυβέρνηση, πότε παίρνουν αποστάσεις και «αφουγκράζονται» τις ανησυχίες των δημοτών, βλέποντας μάλλον ότι η συλλογή των υπογραφών παρουσιάζει μια δυναμική και ότι ο στόχος του απαιτούμενου αριθμού δεν μοιάζει ανέφικτος.

Η ουσία είναι πως αυτή τη στιγμή έχουν συγκεντρωθεί 19.000 υπογραφές, οπότε ο στόχος των 23.000 υπογραφών μπορεί να καλυφθεί στο εγγύς μέλλον, αν συνεχιστεί επιτυχημένα η καμπάνια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και αν συνεχιστούν δυναμικά τοπικές δράσεις ενημέρωσης των δημοτών, όπως σε λαϊκές αγορές, σε γειτονιές, σε εκκλησίες και σε χώρους δημόσιας συνάθροισης (συναυλίες, φεστιβάλ κ.λπ.), ώστε να αγκαλιάσουν οι δημότες Θεσσαλονίκης αυτό το δημοκρατικό γεγονός.

Για να δοθεί μια τάξη μεγέθους των απαιτούμενων αριθμών: ο δήμαρχος Στέλιος Αγγελούδης, στην πρώτη εκλογική αναμέτρηση των αυτοδιοικητικών εκλογών του 2023 έλαβε 25.000 ψήφους, οπότε η μέχρι τώρα πορεία της συλλογής υπογραφών μόνο αμελητέα δεν πρέπει να θεωρείται.

Η προοπτική διεξαγωγής τοπικού δημοψηφίσματος, πέραν του ίδιου του μέλλοντος της ΔΕΘ, άνοιξε και μια παράλληλη συζήτηση για την αξιοποίηση του Νόμου 4555/2018 προκειμένου οι απλοί πολίτες να βρίσκουν δημοκρατικές διεξόδους στα προβλήματα που τους αφορούν.

Δεξιά το περίφημο «Περίπτερο 8» Κατασκευασμένο το 1968, σε μελέτη των Ν. Μουτσόπουλου, Χ. Τζιλαλή, Γ. Κονταξάκη και Χ. Κουλουκούρη, με την χαρακτηριστική κοίλη στέγη του, επηρεασμένη από το στυλ του ιαπωνικού μεταβολισμού. (Credit parkodeth.gr)

Βοηθούν τα δημοψηφίσματα τη δημοκρατία;

Οι προσπάθειες που καταβάλλονται για τη συλλογή των απαιτούμενων υπογραφών, πέρα απ’ το ίδιο το διακύβευμα για το μέλλον της ΔΕΘ, άνοιξαν και μια παράλληλη συζήτηση: αν τα δημοψηφίσματα πρέπει να αξιοποιούνται ως μορφές λαϊκής έκφρασης, και ακόμα περισσότερο ως διαδικασίες όπου οι πολίτες αποφασίζουν άμεσα για ένα θέμα που τους αφορά χωρίς να το αναθέτουν σε τρίτους.

Πολλοί άνθρωποι επικαλούνται τον φόβο ότι οι πολίτες θα πάρουν μια «λάθος» απόφαση, προτιμούν να πιστεύουν ότι η καλύτερη λύση είναι να αναλαμβάνουν τα πάντα τα κόμματα και οι επαγγελματίες πολιτικοί. Ήδη το εθνικό δημοψήφισμα του 2015 έχει δημιουργήσει ένα αρνητικό προηγούμενο άλλωστε, αν και οι δραματικές εξελίξεις εκείνης της περιόδου δεν αφορούσαν τόσο το αποτέλεσμα της κάλπης, όσο τους χειρισμούς της τότε κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ.

Απέναντι στην αντίληψη ότι τα δημοψηφίσματα βλάπτουν τη δημοκρατία, ήρθε η ώρα ίσως να διατυπωθεί ξεκάθαρα ότι «τα δημοψηφίσματα είναι η δημοκρατία», δηλαδή, είναι όργανα δημοκρατικής διαπαιδαγώγησης, κινητοποίησης, ενημέρωσης και διεύρυνσης των αρμοδιοτήτων των πολιτών, όπου θα σηκωθούν απ’ τον καναπέ και δεν θα περιορίζουν τον ρόλο τους να βρίζουν τους πολιτικούς εξ αποστάσεως, αλλά θα επωμιστούν οι ίδιοι την ευθύνη για αποφάσεις που αφορούν την καθημερινή τους ζωή.

Στην τελική, ακόμα και αν πάρουν τη «λάθος» απόφαση, θα την φορτωθούν οι ίδιοι στην πλάτη τους ώστε την επόμενη φορά να είναι πιο προσεκτικοί. Έτσι βελτιώνεται τόσο η πολιτική κουλτούρα των απλών ανθρώπων, όσο και η θεσμική θωράκιση του πολιτεύματος. Θαυμάζουμε την Ελβετία, μήπως ήρθε η ώρα να τη μιμηθούμε κιόλας;

Ο Πύργος του ΟΤΕ εντός της ΔΕΘ, κτήριο ιδιαίτερης αρχιτεκτονικής σημασίας και ιστορικής κληρονομιάς της Θεσσαλονίκης.

Η κυβέρνηση ενώπιον του δημοψηφίσματος για τη ΔΕΘ

Μάλιστα, η δυναμική του συγκεκριμένου τοπικού δημοψηφίσματος στη Θεσσαλονίκη φάνηκε και από πρόσφατες δηλώσεις του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, στις 19 Ιουνίου 2025, ότι «ακούει τις ανησυχίες των Θεσσαλονικέων και λαμβάνει υπόψη τις αντιδράσεις της τοπικής κοινωνίας και του δήμου», ενώ μόλις λίγες μέρες πριν, στις 25 Αυγούστου, ανέφερε πως η ανάπλαση της ΔΕΘ ναι μεν θα προχωρήσει στο υπάρχον σημείο, δίχως όμως τις αρχικές εξαγγελίες για ανέγερση ξενοδοχειακών εγκαταστάσεων.

Ίσως τούτη η υποχώρηση να οφείλεται απλώς στο ότι δεν βρέθηκαν ιδιωτικά επενδυτικά κεφάλαια ώστε να προχωρήσει το έργο ως σύμπραξη δημόσιου – ιδιωτικού τομέα. Ίσως, απ’ την άλλη, να έπαιξε και έναν ρόλο ως μέσο πίεσης το ενδεχόμενο διεξαγωγής δημοψηφίσματος, ώστε να ξανακερδίσει κάπως η κυβέρνηση το εκλογικό σώμα των Θεσσαλονικέων και να δείξει πρόθυμη για «υποχωρήσεις».

Σε κάθε περίπτωση, παρά την καχυποψία που ενδεχομένως να υπάρχει προς τη διεξαγωγή τοπικών δημοψηφισμάτων για ζητήματα αστικής διαβίωσης, περιβάλλοντος, αξιοποίησης δημόσιων χώρων, κοινωνικής πρόνοιας, υπάρχουν δύο παράγοντες πολιτικής υφής που αμβλύνουν το δημοκρατικό έλλειμμα που χαρακτηρίζει αυτή τη στιγμή την ελληνική κοινωνία:

Αφενός, οι κεντρικές κυβερνήσεις στο τέλος είναι αδύνατον να παραγνωρίζουν αυτό το εργαλείο δημοκρατικής αυτοκυβέρνησης και φαίνεται πως για τους δικούς τους λόγους συμβαδίζουν με αυτό (διότι εξαρτώνται από την ψήφο των πολιτών).

Αφετέρου, ο πλουραλισμός των απόψεων και η θεσμική σύγκλιση οδηγεί πάντα το ένστικτο των πολλών σε ένα όσο το δυνατόν πιο αξιόπιστο αποτέλεσμα.

Το ίδιο ισχύει και για την περίπτωση του ερωτήματος για το μέλλον της ΔΕΘ: αν οι δημότες κρίνουν με δημοψήφισμα ότι αυτή τη στιγμή υπάρχει ανάγκη για περισσότερο πράσινο στην πόλη, οφείλει αυτό το αίτημα να γίνει σεβαστό∙ αν, απ’ την άλλη, η πλειοψηφία προτιμήσει να παραμείνει η ΔΕΘ στο σημείο που βρίσκεται και να γίνει μια επί τόπου ανάπλαση αντί μεταφερθεί εκτός αστικού ιστού, πάλι αυτό οφείλει να γίνει σεβαστό. Δημοκρατία, άλλωστε, σημαίνει αρχή της πλειοψηφίας.

Ο Πρόεδρος της ΔΕΘ HELEXPO Τάσος Τζήκας υποδέχεται τον πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Μητσοτάκη στη ΔΕΘ.

Επιτέλους «τέλος» ή για ακόμα μια φορά τσαπατσουλιές;

Παρ’ όλο που, κατά τα φαινόμενα, οι αποφάσεις για το μέλλον της ΔΕΘ έχουν αργοπορήσει πολλά χρόνια και οι πρόσφατες εξαγγελίες του πρωθυπουργού δείχνουν πως τελικά η κυβέρνηση θέλει να διευθετήσει το ζήτημα οριστικά, πίσω απ’ τα φαινόμενα κρύβονται σπασμωδικές και βιαστικές κινήσεις.

Γι’ αυτό και ο πρόεδρος του Τεχνικού Επιμελητηρίου αναφέρει πως η ξαφνική απόφαση για την ανάπλαση του χώρου παρακάμπτει τη διαδικασία του διεθνούς αρχιτεκτονικού διαγωνισμού που είχε οριστεί, ενώ, παράλληλα, ο πρόεδρος του Βιοτεχνικού Επιμελητηρίου δείχνει να διατηρεί επιφυλάξεις στην επί τόπου ανάπλαση, διότι, κατά τα λεγόμενά του, η Θεσσαλονίκη χρειάζεται ένα πραγματικά μεγάλο εκθεσιακό κέντρο και τα 30.000τ.μ. του υπάρχοντος οικήματος δεν αρκούν.

Φυσικά, απ’ τη μεριά της κοινωνίας των πολιτών, η «βιασύνη» του πρωθυπουργού μάλλον υποδεικνύει πως θέλει να προλάβει και αρνητικές εξελίξεις απ’ το ενδεχόμενο διεξαγωγής τοπικού δημοψηφίσματος, ώστε να ακυρώσει τη διαδικασία όχι ως θεσμικά παράτυπη, αλλά ως πρακτικά αχρείαστη.

Για όλους τους παραπάνω λόγους είναι που τελικά, όπως πάει το πράγμα, η λύση της ανάπλασης αντί για τη μετεγκατάσταση θα ωφελήσει πολύ λιγότερους από αυτούς που θα βλάψει.

Φωτορεαλιστικό σχέδιο μητροπολιτικού πάρκου ΔΕΘ των αρχιτεκτόνων Juan Cano Gonzalez και Beatrice Demertzidou.

Οικονομική ανάπτυξη ή κοινωνική ευημερία;

Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση, η διοίκηση της ΔΕΘ HELEXPO και όσοι είναι σύμμαχοι της επί τόπου ανάπλασης του οικοδομικού συγκροτήματος κλείνουν τα μάτια σε μια σειρά κοινωνικών και περιβαλλοντικών προβλημάτων που αντιμετωπίζει η Θεσσαλονίκη εδώ και δεκαετίες, τα οποία συσσωρεύονται διαρκώς. Διότι, δεν γίνεται συνεχώς με το πρόσχημα της ανάπτυξης της εμπορικής δραστηριότητας της πόλης να γίνεται ασύμφορη η καθημερινή ζωή των κατοίκων, λες και οι άνθρωποι δεν παίζουν κανέναν ρόλο σε αυτήν την «ανάπτυξη».

Μάλιστα, το αξιοσημείωτο είναι πως η μετεγκατάσταση της ΔΕΘ εκτός πολεοδομικού συγκροτήματος όντως θα δώσει τη δυνατότητα για πραγματική οικονομική ανάπτυξη, μιας και θα αναβαθμίσει τις περιοχές του περιαστικού τόξου στη δυτική πλευρά της πόλης, θα κατασκευάσει ένα ακόμα μεγαλύτερο και ισχυρότερο εκθεσιακό κέντρο, θα αποσυμφορήσει το αιώνιο πρόβλημα της κυκλοφοριακής κίνησης και του πάρκινγκ στο κέντρο της πόλης και, τελικώς, θα δημιουργήσει τις προδιαγραφές για να συμβαδίσει η Θεσσαλονίκη με όλες τις ευρωπαϊκές πόλεις.

Επισκέπτεται κανείς το Άμστερνταμ, το Παρίσι, το Λονδίνο, το Βερολίνο, τη Νέα Υόρκη, γενικότερα σε όλες τις μητροπόλεις που ο καπιταλισμός και η «οικονομική ανάπτυξη» όχι απλώς λειτουργούν, αλλά εκεί γεννήθηκαν, και αυτό που παρατηρεί ευθύς εξαρχής είναι ότι τα καλύτερα οικοδομικά «φιλέτα» είναι πάρκα, βοτανικοί κήποι και αστικά δάση. Η ανάπτυξη της οικονομίας δεν εναντιώνεται στην κοινωνική ευημερία των κατοίκων, ίσα-ίσα που την ευνοεί.

Το μητροπολιτικό πάρκο στη ΔΕΘ θα δημιουργήσει έναν ενοποιητικό άξονα με τα περιβάλλοντα κτήρια, όπως το Βυζαντινό Μουσείο, το Αρχαιολογικό Μουσείο, το ΑΠΘ, η ΧΑΝΘ, το θέατρο Κήπου και το πάρκο του Ξαρχάκου.

Τα περιβαλλοντικά και κοινωνικά οφέλη ενός πάρκου στη ΔΕΘ

Παρ’ όλο που η Θεσσαλονίκη χαρακτηριζόταν κατά τα βυζαντινά χρόνια ως «κηπούπολη» και μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα διατηρούσε το παρωνύμιο «το Παρίσι των Βαλκανίων», οι πολιτικές της μπαζοποίησης, της αντιπαροχής, της χουντικής τσιμεντοποίησης και της πασοκικής νομιμοποίησης των αυθαιρέτων, έφτιαξαν μια πόλη-έκτρωμα βουτηγμένη στο μπετόν χωρίς καμία ταυτότητα και, πάνω απ’ όλα, χωρίς να προσφέρει βιωσιμότητα στα προβλήματα των κατοίκων της.

Στεναχωριόμαστε που όλο και περισσότερα παιδιά γεννιούνται με αναπτυξιακά προβλήματα, αυτισμό, ΔΕΠΥ, αντικοινωνικές στάσεις και άλλες νευροδιασπαστικές συμπεριφορές, αλλά πραγματικά έχει σκεφτεί κανείς πού στο διάολο μπορούν αυτά τα παιδιά να παίξουν, να τρέξουν, να συναντηθούν μεταξύ τους, να γνωριστούν και να κάνουν φιλίες για να έχουν μια υγιή ηλικιακή ανάπτυξη;

Ρίχνουμε κροκοδείλια δάκρυα για τα καμένα δάση, τις οικολογικές καταστροφές και την κλιματική αλλαγή, αλλά μόλις έρχεται η ώρα να αποφασίσουμε μήπως φυτέψουμε κανένα δέντρο και φτιάξουμε κανένα πάρκο επικαλούμαστε ότι η παραχώρηση των δημόσιων χώρων για κοινόχρηστη και ελεύθερη χρήση θα ζημιώσει τις οικονομικές προοπτικές.

Μιλάμε διαρκώς για την ακρίβεια, αλλά δεν υπάρχει ούτε μισό τετραγωνικό μέτρο προκειμένου ένας κάτοικος, ένας δημότης, ένας ταξιδιώτης να απολαύσει την πόλη του δωρεάν και χωρίς την ιδιότητα του καταναλωτή.

Διαμαρτυρόμαστε για την αλόγιστη χρήση του αυτοκινήτου, τα καυσαέρια, το μποτιλιάρισμα, αλλά μάλλον προτιμάει ο κρατικός μηχανισμός να λειτουργεί με τη λογική των κλήσεων και των προστίμων, αντί να προσφέρει δυνατότητες ήπιας κινητικότητας και περιπατητικών κινήτρων.

Είμαστε μπουχτισμένοι μέσα στο καθημερινό στρες, αλλά ξεχνάμε τα ευεργετικά οφέλη που έχουν για την ψυχική ηρεμία και γαλήνη το φυσικό περιβάλλον, η δροσιά των δέντρων, ο οπτικός ορίζοντας του πρασίνου, η επαφή με τα άνθη και τα λουλούδια, οι τρελοπαρέες που θα απλώσουν ένα τραπεζομάντηλο στα γρασίδια για να κάνουν πικνίκ ή οι street artists που θα έχουν έναν υπαίθριο χώρο για να παρουσιάζουν την τέχνη τους στο κοινό.

Και μάλιστα, όσον αφορά στη ΔΕΘ, όλα αυτά θα μπορούσαν να λάβουν χώρα σε ένα πολεοδομικό συγκρότημα που είναι περιτριγυρισμένο από το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, το Παλαί ντε Σπορ, το Αρχαιολογικό Μουσείο, το Βυζαντινό Μουσείο, το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, τη ΧΑΝΘ, το πάρκο του Ξαρχάκου, το Θέατρο Κήπου.

Η δημιουργία μητροπολιτικού πάρκου στην περιοχή της ΔΕΘ θα δημιουργήσει έναν ενοποιητικό άξονα μεταξύ όλων αυτών των θεσμικών κτηρίων, ευνοώντας τη διαφυγή των ανθρώπων προς μια τοποθεσία αναψυχής, παιχνιδιού, ελεύθερης δραστηριότητας, επίσκεψης σε μουσεία και άλλων πολιτιστικών δρώμενων, ενώ παράλληλα θα «ξεμπουκώσει» κάπως και τη Νέα Παραλία Θεσσαλονίκης, αυτό το αρχιτεκτονικό κόσμημα που προσελκύει κάθε απόγευμα σχεδόν τη μισή πόλη με αποτέλεσμα να γίνεται το αδιαχώρητο, ακριβώς γιατί οι Θεσσαλονικείς δεν έχουν κάποιον άλλον χώρο δημόσιας χρήσης για να απολαύσουν τη βόλτα τους με ασφάλεια και χαρά.

Ίσως ήρθε επιτέλους η ώρα ώστε οι δημότες της Θεσσαλονίκης αλλά και των υπόλοιπων πόλεων να πάρουν σιγά-σιγά κάποιες υποθέσεις στα χέρια τους, τώρα που επιτρέπει ο νόμος τη διεξαγωγή τοπικών δημοψηφισμάτων, για να βελτιώσουν οι ίδιοι τις συνθήκες της καθημερινότητάς τους, από τη στιγμή που οι κεντρικές κυβερνήσεις δείχνουν μονίμως να αγνοούν τις ανάγκες τους.

* Όσοι είναι δηλωμένοι δημότες Θεσσαλονίκης και θέλουν να υπογράψουν για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος, ας πατήσουν εδώ.

TAGS :
ΔΕΘ θεσσαλονίκη Κυριάκος μητσοτάκης

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook