Το ποντάρισμα στη Λήθη από τον Τσίπρα 
Η γοητεία του Κρεμλίνου ή πόση Ρωσία χωρά στη Βουλή 
O Αλέξης Τσίπρας, η «ενεργός πολιτική» και οι πρώην πρωθυπουργοί – τουρίστες 
Χωρίς ελπίδα, για πρώτη φορά μετά τη μεταπολίτευση 
Γιάννης Βούλγαρης: «Όποιος νομίζει ότι η δεκαετία της χρεοκοπίας ήταν μια παρένθεση είναι βαθιά νυχτωμένος» 
O Πολακισμός δεν περιορίζεται σε ένα πρόσωπο. Είναι μια πολιτική στάση που πρέπει να στηλιτευτεί από όλα τα κόμματα (Φωτογραφία: Sooc).
Οι σοβαροί εκπαιδευτές αλόγων, πριν τα βγάλουν στις κούρσες ή σε αγώνες επίδειξης, τα ντρεσάρουν με υπομονή. Είναι κι αυτό μια μορφή εμπειρικής τέχνης. Να ξέρεις να παίρνεις μέσα από την ανεπεξέργαστη και τραχιά «καρδιά» ενός ζωντανού, τα ευγενή του χαρακτηριστικά. Να ξέρεις να κατευνάζεις τα αρχέγονα στοιχεία του.
Οι πολιτικοί δεν είναι άλογα (αν και κάμποσοι εξ αυτών επιδίδονται σε αγώνες προσωπικής κούρσας προς την κορυφή), καίτοι θα έπρεπε να μαθαίνουν πότε πότε από την αυτοφυή σοφία τους. Το σίγουρο είναι ότι ο Παύλος Πολάκης δεν πέρασε ποτέ από αυτή τη διαδικασία ντρεσαρίσματος. Ποτέ και κανένας από τον κομματικό μηχανισμό του ΣΥΡΙΖΑ (με πρώτο τη τάξει τον Αλέξη Τσίπρα, καθώς επί ημερών του ανδρώθηκε) δεν μπήκε στον κόπο να εξηγήσει στον αψίκορο Κρητικό πως η σωστή πολιτική δεν ασκείται με απειλές, οικτιρμούς, φωνασκίες και παλικαρισμούς.
Ιδιαιτέρως αν είσαι μέλος ενός αριστερού κόμματος, που για χρόνια είχε κάνει σημαία τη διαφορετικότητά του από τα κυρίαρχα αστικά κόμματα και κράδαινε ωσάν ρομφαία το ηθικό πλεονέκτημα έναντι όλων των άλλων. Ακόμη κι αν πλέον δεν πείθει ούτε η ηθική «καθαρότητα» ούτε και η αντισυστημική ενδυμασία του ΣΥΡΙΖΑ, ένα ψήγμα αριστερής μενταλιτέ έχει μείνει σε κάποιους. Σίγουρα όχι στους λάτρεις του Πολακισμού.
Το τελευταίο επεισόδιο με το bullying προς τη συνεργάτιδα του Άδωνι Γεωργιάδη, Νατάσα Πετρούλια, είναι μέρος μιας μακράς και εν πολλοίς ακατανόμαστης συμπεριφοράς που έχει επιδείξει ο Πολάκης εδώ και χρόνια. Έχει περάσει γενεές δεκατέσσερις πολιτικούς (αντιπάλους και συντρόφους του), δημοσιογράφους, γιατρούς και λοιπούς επιστήμονες. Δεν φταίει μόνο ο ίδιος επειδή «τόσος ήταν» (όπως έγραφε και ο Μανόλης Αναγνωστάκης), αλλά και εκείνοι που του επέτρεψαν να πιστεύει πως το ανάστημά του φτάνει στον… Ψηλορείτη.
Πριν από λίγες ημέρες η Έλενα Ακρίτα (επίσης του ΣΥΡΙΖΑ) έγραψε ένα βιτριολικό σχόλιο στα social media (εν είδει στιλιστικής κριτικής) για το φόρεμα της δημοσιογράφου του ΜΕΓΚΑ, Κατερίνας Παναγοπούλου. Το «λάθος» της δημοσιογράφου ήταν ότι στην Γιορτή της Δημοκρατίας στο Προεδρικό Μέγαρο αποφάσισε να φορέσει μια δημιουργία του οίκου Zeus+Dione που διευθύνει η Μαρέβα Μητσοτάκη.
Η ΕΣΗΕΑ εγκάλεσε την Έλενα Ακρίτα, όμως, το θέμα δεν είναι η επίπληξη ενός συνδικαλιστικού οργάνου. Ούτε καν η πικρή παραδοχή ότι μια γυναίκα συμπεριφέρεται με τόσο σκαιό τρόπο σε μια άλλη γυναίκα (οπότε τι να περιμένεις από τους άντρες;). Οι δύο περιπτώσεις (Πολάκη-Ακρίτα) μοιάζουν στα χαρακτηριστικά και στη φιλοσοφία τους. Για να αποδειχθεί πως δεν είναι μόνο η ξέφρενη ιδιοσυστασία των προσώπων, αλλά και ο κομματικός μηχανισμός που τους επιτρέπει να εκδηλώνουν δημόσια έναν λόγο κακοποιητικό, επιθετικό και σαφώς τοξικό.
Τέτοια δείγματα, φυσικά, δεν βρίσκει κανείς μόνο στον ΣΥΡΙΖΑ. Αν ανατρέξουμε στην πολιτική ιστορία του τόπου θα θυμηθούμε κάμποσα παραδείγματα πολιτικών που έντυσαν τον λαϊκιστικό τους λόγο με προβιά ήρωα του λαουτζίκου. Μήπως ξεχνάμε τον Βαγγέλη Γιαννόπουλο και το «γκελ» που είχε στους οπαδούς του ΠΑΣΟΚ;
Ως εκ τούτου, το να στηλιτεύει κανείς τον Πολάκη είναι εύκολο και ανέξοδο. Όλοι το κάνουν και ιδιαιτέρως οι εχθροί του που επιχαίρουν για το γεγονός ότι ο Κασσελάκης του τράβηξε το ένα αυτί (το άλλο συνεχίζει να του το χαϊδεύει) και τον απέπεμψε από την ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ.
Το ουσιαστικό, όμως, είναι να δούμε τον μηχανισμό που ανδρώνει αυτού του είδους τις συμπεριφορές, τις εμψυχώνει, στη συνέχεια τις ανέχεται σιωπηρώς και όταν διαπιστώνει πως εξέθρεψε ένα τέρας τρέχει να μαζέψει τις θύελλες.
Μόνο που οι θύελλες δεν μπαίνουν εύκολα στον ασκό, όσο και να προσπαθήσεις εκ των υστέρων. Διότι το «εκ των υστέρων» δηλώνει αμέλεια, τύφλωση, αδιαφορία ή έλλειψη οραματικής σκέψης. Μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον είναι πολύ εύκολο οι λογής παραφυάδες να αποκτήσουν ζωτικό χώρο και να αρχίσουν να καταπνίγουν τα άνθη που βρίσκονται τριγύρω τους. Όπερ και εγένετο στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ.
Τουλάχιστον από όλο αυτό πρέπει να μας μείνουν τα δάκρυα συγγνώμη της κυρίας Αθηνάς Λινού. Ευτυχώς, πάντα θα υπάρχει η ελπίδα μιας ηλιαχτίδας μέσα στη μουντάδα της θύελλας.
Διαβάστε ακόμα: Ξενοφών Κοντιάδης. «Ως φαινόμενο, o Kασσελάκης υποκρύπτει έναν κίνδυνο για τη δημοκρατία».
-
- Follow us:
Ακολουθήστε το Andro στο Facebook
