Πόσο δύσκολο -και σικέ- είναι να είσαι δημοσιογράφος στην Ελλάδα;

Υπάρχουν στη χώρα μας καλές εφημερίδες; (φωτογραφία: Sooc)

Kάποτε, οι παλαιοί του επαγγέλματος, έλεγαν πως στη κηδεία ενός καλού δημοσιογράφο δεν πατάει κανείς. Διότι ο σωστός δημοσιογράφος δεν κάνει φίλους, αλλά αντιπάλους με τις αποκαλύψεις του. Στις μέρες μας δεν χρειάζεται να πας στον άλλο κόσμο για να καταλάβεις πως το επάγγελμα είναι ο καλύτερος τρόπος για να βγάλει ο μέσος πολίτης τα εσώψυχά του και να δοκιμάσει κάθε ευφάνταστη βρισιά που του έρχεται. Κανείς δεν αγαπάει τους δημοσιογράφους. Είναι, όμως, για τους σωστούς λόγους;

Ο Guardian έδωσε στη δημοσιότητα χθες (29/4) την ευρωπαϊκή έκθεση Liberties για την Ελευθερία του Τύπου. Δεν θέλετε να ξέρετε σε ποιο σημείο βρίσκεται η χώρα μας μεταξύ των άλλων της Ευρώπης. Για να μην έχετε καμία απορία: χαιρετάμε από πολύ κοντά την Ουγγαρία του Όρμπαν, αυτή τη φοβερή «δημοκρατία» που ενεδρεύει στην καρδιά της ηπείρου. Μας αρέσει, άραγε, αυτή η κατάσταση; Επιβεβαιώνει, μήπως, την άποψη που έχουν οι πολίτες για τους δημοσιογράφους;

Η έκθεση κάνει λόγο για επιθέσεις στους εκπροσώπους του Τύπου, για υπερσυγκέντρωση των μέσων σε λίγα πρόσωπα, για επιλεκτική κρατική διαφήμιση σε «φίλια» ΜΜΕ, για αμφισβήτηση των αποφάσεων του ΕΣΡ λόγω πολιτικών πιέσεων και για απαξίωση των παραδοσιακών πηγών πληροφόρησης από τα social media που, πλέον, υποκαθιστούν (με στρεβλό τρόπο) την καθημερινή ειδησεογραφία. Μπορούμε να πάμε χειρότερα; Φυσικά, καθώς είναι γνωστό πως εμείς οι Έλληνες είμαστε ικανοί για το καλύτερο και το χειρότερο (ακόμη και ταυτοχρόνως).

Γεννιέται, όμως, ένα σημαντικό ερώτημα από αυτή την έκθεση: όταν ο μέσος πολίτης υβρίζει σκαιότατα τον -επίσης- μέσο δημοσιογράφο, το κάνει γνωρίζοντας σε ποιον απευθύνεται; Μήπως ταυτίζει τον εργαζόμενο με το μέσο και τις επιδιώξεις αυτού; Σαφώς, υπάρχουν θεράποντες των ΜΜΕ που από μόνοι τους ταυτίζονται με τα θέλω των εργοδοτών τους. Οι περισσότεροι εξ αυτών, μάλιστα, είναι βασιλικότεροι του βασιλέως. Οι χρήσιμοι «ηλίθιοι», όμως, υπάρχουν παντού. Από μια δημόσια υπηρεσία έως μια ανώνυμη εταιρεία. Πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που επιδιώκουν να γίνουν τα… χαλιά πάνω στα οποία θα πατήσει το αφεντικό. Γίνεται, όμως, αυτοί να καθορίζουν την εικόνα του συνόλου των δημοσιογράφων;

Η κακοπληρωμένη εργασία, οι πιέσεις, ακόμη και η περιορισμένη μόρφωση (ειδικά σε νέους συναδέλφους που μπαίνουν στο επάγγελμα), η καταβαράθρωση της λέξης «ρεπορτάζ» και επιβεβαίωση της «είδησης», είναι κάποια από τα στοιχεία που πρέπει να προσμετρήσουμε έτσι ώστε να φτάσουμε να κατηγορούμε τους δημοσιογράφους για τα πάντα. Φταίνε για πολλά, αλλά όχι για τα πάντα. Είναι εύκολο, ο μέσος πολίτης που κλέβει το κράτος μη δίνοντας αποδείξεις ή παίρνοντας μαύρα χρήματα, να κάνει τον «καμπόσο» με τους δημοσιογράφους. Εύκολα θύματα δεν υπάρχουν στην κοινωνία μας. Μόνο θύματα που κάποια στιγμή έχουν γίνει και θύτες.

Στις μέρες μας έχουμε φτάσει στο σημείο να θεωρούμε δημοσιογραφικές εκπομπές τα πρωινάδια που μεταξύ ενός χαλασμένου ειδυλλίου μιας αοιδού, να μπαίνει και μια πολιτική είδηση, έτσι για το ξεκάρφωμα. Έχουμε φτάσει στο σημείο να θεωρούμε είδηση ότι αδιασταύρωτο διαβάζουμε σε κάποια ανάρτηση γνωστού μας στα social media. Σε αυτό, φυσικά, φταίνε και οι δημοσιογράφοι, αλλά φταίνε και οι πολίτες. Ό,τι αξιώνεις, λαμβάνεις. Αν θέλεις κακό θέατρο θα δεις Σεφερλή και θα γεμίσεις όλες τις θέσεις στην παράστασή του. Αν θέλεις δημοσιογραφία κουτσομπολιού, τότε θα τις πριμοδοτήσεις τις ανάλογες εκπομπές παρακολουθώντας ανελλιπώς τι λένε και, φυσικά, δεν θα προτιμήσεις άλλες ποιοτικές εκπομπές λόγου. Δεν γίνεται να φταίνε μόνο οι δημοσιογράφοι γι’ αυτή την κατάντια. Το κοινό, δηλαδή, είναι άμοιρο ευθυνών;

Προφανώς και η δημοσιογραφία στη χώρα μας δεν διάγει φωτεινές μέρες, αλλά τι ακριβώς συμβαίνει τόσο θετικό στη χώρα μας για να λέμε πως τα «μαύρα» πρόβατα είναι οι εκπρόσωποι του Τύπου και ευθύνονται αυτοί -και μόνο αυτοί- για την κακή εικόνα της χώρας μας;

Φταίει, άραγε, μόνο ο αθλητικός συνάκτης όταν δέχεται απειλές και πιέσεις από τους παράγοντες για να γράψει το ένα ή το άλλο; Φταίει που δεν έχει μάθει καλά ελληνικά, ναι, αυτό να δεχθούμε (και πάλι, όχι όλοι), αλλά δεν γίνεται να παίρνει πάνω του όλες τις παθογένειες του επαγγελματικού αθλητισμού.

Αν ψάχνουμε μονίμως για αποδιοπομπαίους (πάντα ψάχνουμε σ’ αυτή τη χώρα), τότε καλό είναι να τους αναζητήσουμε κι αλλού. Στον κακό ηλεκτρολόγο, στον ταξιτζή που δεν κάνει σωστά τη δουλειά του, στο λογιστή που τα κάνει μαντάρα ή στον δημόσιο υπάλληλο που αποφασίζει να παίρνει όποτε του κατέβει άδειες από τη σημαία. Όχι τα καλά και συμφέροντα μόνο και μόνο για να έχουμε κάποιον να βρίζουμε. Προφανώς δεν θέλουμε να δικαιολογήσουμε τους μετριότατους δημοσιογράφους στη χώρα μας. Απλώς να ξέρουμε ότι είναι κι αυτό ένα σύμπτωμα της γενικότερης μετριότητας γύρω μας.

Διαβάστε ακόμα: Αλέξανδρος Κορέσσης. «Ο δικός μου Κώστας Καββαθάς».

TAGS :
δημοσιογραφία Πολιτική

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook