
Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς κατέθεσε από το πρώτο επίσημο ματς τη σφραγίδα της φιλοσοφίας του και της ομάδας που θα δούμε φέτος.
Όταν ένας προπονητής έχει μια κακή χρονιά και αναδεικνύονται τα λάθη του, πολλοί θεωρούν πως αυτό είναι αρκετό για να ακυρώσει την καριέρα του και τη δουλειά του. Όχι, δεν είναι. Αλλά δε σημαίνει πως αυτός γνωρίζει, πως ξέρει τι κάνει. Ο καθένας μας περνάει φάσεις που χάνει το μυαλό του, τη συγκέντρωσή του. Τα μισά μου κείμενα εδώ στο Andro είναι κείμενα που γράφτηκαν σε στιγμές που κάτι άλλο απασχολούσε τη σκέψη μου. Όταν, λοιπόν, μιλάμε για το τι κάνει διαφορετικά ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς φέτος, έστω σε αυτό το μικρό δείγμα αγώνων και με την «ευκολία» των απουσιών κάποιων παικτών που έκαναν πιο ξεκάθαρες τις επιλογές που είχε, δε σημαίνει πως ακυρώνουμε τον Άταμαν. Εξάλλου, τα τελευταία 6 χρόνια αυτός έχει 3 Ευρωλίγκες.
Αλλά δε γίνεται να μην αναδείξουμε την απλότητα και τη λογική των αποφάσεων του Ομπράντοβιτς. Προφανώς, αυτές οι επιλογές δε θα βγαίνουν πάντα, αλλά το πρόβλημα με τον Παναθηναϊκό του Άταμαν πέρσι -και λίγο πρόπερσι- δεν ήταν ότι έχανε, για παράδειγμα. Ήταν το πώς έχανε και το γιατί έχανε. Αν για κάτι μπορώ να βάλω το χέρι μου στη φωτιά για τη φετινή σεζόν στους Πράσινους, αυτό είναι πως σε κάθε ματς θα γίνονται πράγματα λογικά, μπασκετικά σωστά. Πολλές φορές θα βγαίνουν, μερικές φορές δε θα βγαίνουν, γιατί οι παίκτες δε θα είναι όλοι συντονισμένοι στο να εκτελέσουν το πλάνο. Συμβαίνει. Μπάσκετ που παίζεται από ανθρώπους είναι.
Περιστατικά όμως όπως τα περσινά, με ήττες με 20 πόντους σε εκτός έδρας ματς, με διαμόρφωση 12άδας που είναι εξ ορισμού ελλειμματική και αδιαφορία για παίκτες που δεν έχουν συμβόλαιο πάνω από 1.5 εκατομμύριο, δε θα δούμε με τον Ομπράντοβιτς.
Φάνηκε στην πρώτη στιγμή. Ποιος περίμενε από όλους εμάς να ξεκινήσει το ματς απέναντι στην Παρί με Μαντζούκα και Καλαϊτζάκη; Ναι, το έκανε στα φιλικά, αλλά λέγαμε όλοι ότι είναι φιλικά και δοκιμάζει πράγματα. Να που δε δοκίμαζε ο Ομπράντοβιτς. Να πού ήξερε πολύ καλά τι έκανε στις προπονήσεις και τα φιλικά και για τι προετοίμαζε την ομάδα.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Το μήνυμα του Ομπράντοβιτς με την αρχική πεντάδα
Κάντε μια σύγκριση με πέρσι και πρόπερσι στην επικοινωνία στην άμυνα, στις περιστροφές. Οκ, η Παρί δεν είναι καν μεσαίας δυναμικότητας αντίπαλος. Ούτε πέρσι ήταν όμως και ήρθε στο ΟΑΚΑ και έβαλε 100+ πόντους, πυροβολώντας από το τρίποντο από την αρχή του ματς. Τι έγινε χθες στην αρχή του ματς; Κύριε Καλαϊτζάκη και κύριε Γκραντ, είπε ο Ομπράντοβιτς, είστε οι καλύτεροι μου αμυντικοί στην περιφέρεια, μπείτε, τραμπουκίστε τον Ιφί, βγάλτε τον εκτός προγράμματος κι αυτόν και τον Ετιέν και μετά θα έχει μπει το νερό στο αυλάκι. Όπερ και εγένετο.
Ο Ιφί έβαλε πρώτο μακρινό καλάθι κάπου στο 2ο δεκάλεπτο, ο Ετιέν είχε 5 πόντους ως το 3ο δεκάλεπτο και έβαλε μετά 12, αν δε λαθεύω, στην 3η περίοδο, με 4 τρίποντα. Ο περσινός Παναθηναϊκός επέμενε να αδιαφορεί για τη σκληρή άμυνα στα γκαρντ που διαμορφώνουν το παιχνίδι του αντιπάλου, με αποτέλεσμα να ζεσταίνονται από την αρχή και να έχουμε πρώτα δεκάλεπτα με παθητικό κοντά 30 πόντους.
Σαφώς, υπήρξαν αρκετές στιγμές που ο Παναθηναϊκός χάθηκε σε περιστροφές και από τον υπερβάλλοντα ζήλο των παικτών, βρέθηκαν αντίπαλοι ελεύθεροι. Αλλά αυτό έγινε σε στιγμή που η διαφορά είχε πάει στους 15 πόντους και πάνω και σε βαθμό που εξακολουθεί να είναι παραπάνω από αυτό που θα περίμενε κανείς για το ξεκίνημα της σεζόν.
Εννοείται πως τα ερωτηματικά που ανέφερα χθες εδώ για τον Παναθηναϊκό παραμένουν. Αλλά είναι ερωτηματικά που θα τα απαντήσει ο καιρός και κάπου τον Δεκέμβριο θα έχουν εξαφανιστεί σχεδόν όλα. Πέρσι, προχωρούσε η σεζόν και αντί να φεύγουν ερωτηματικά, συνεχώς προστίθεντο.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Να εκμεταλλευτεί το μομέντουμ για να «ησυχάσει» το εγγύς μέλλον του
Ναι, το ξαναγράφω, η Παρί δεν είναι κριτήριο ούτε για πρώτο δείγμα, αλλά από τη μία κάθε ματς στην Ευρωλίγκα δεν είναι αμελητέο (δείτε τι έπαθε η Χάποελ από τη Μπάγερν στην έδρα της), κι από την άλλη ο Παναθηναϊκός πέρσι ήταν προβληματικός περισσότερο με τις Παρί παρά με τις Ρεάλ της διοργάνωσης.
Η γλώσσα του σώματος όλων των παικτών συνηγορεί στο ότι οι βάσεις που έχουν μπει και θα ενισχύονται, είναι προς τη σωστή κατεύθυνση. Είναι ο ίδιος Μήτογλου αυτός που βλέπουμε σε φιλικά και χθες με Παρί, με τον Ντίνο του πέρσι και του πρόπερσι; Το πού θα καταλήξει αυτό κανείς δε μπορεί να το ξέρει, κανείς δεν αγοράζει την επιτυχία και υπάρχουν αντίπαλοι που μπορεί να κάνουν κάτι καλύτερα, που μπορεί τα υλικά τους να είναι αυτά για να κατακτήσουν την Ευρωλίγκα. Ο Παναθηναϊκός για μένα δεν απέτυχε πέρσι γιατί δεν κατέκτησε την Ευρωλίγκα. Απέτυχε γιατί με εξαίρεση 4-5 ματς, στα υπόλοιπα 33 δε βλεπόταν, ήταν απωθητικός στους ίδιους του τους φιλάθλους.
Δεν είναι ότι ο Ομπράντοβιτς είναι ο κορυφαίος όλων των εποχών στην Ευρώπη. Το παρελθόν δεν παίζει μπάσκετ. Είναι όμως ότι δεν υπάρχει περίπτωση αυτός ο προπονητής να πάρει τον δρόμο της παράνοιας. Η παράνοια μπορεί να αντέξει σε μια σεζόν, αλλά την επόμενη διαλύεται. Κι είναι και η ίδια η στελέχωση του ρόστερ. Βάλτε τον Σορτς στη φετινή ομάδα και δείτε πώς αλλάζει το παιχνίδι. Ο Φρανσίσκο με το σουτ και, φυσικά, ότι υπάρχει ένα ακόμα γκαρντ, ο Μπαντιό, με αντίληψη στην άμυνα, συν τον Μπόνγκα και τον Γιαμπουσέλε, αλλάζουν όλες τις επιλογές. Δείτε ξανά τον Μήτογλου. Πέρσι, κάθε του αμυντική αδυναμία φαινόταν περισσότερο γιατί έπαιζε με τον Σορτς και τον Σλούκα στην ίδια πεντάδα. Χθες ήταν με Καλαϊτζάκη, Γκραντ, Γιαμπουσέλε και Μαντζούκα.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Κι από τη στιγμή που έχει μπροστά του ένα πρόγραμμα με άλλα 3 ματς στο ΟΑΚΑ, πριν πάει στη Σερβία για να παίξει με την Παρτίζαν, αυτές οι βάσεις θα ενισχυθούν τόσο, ώστε θα μπορεί να ξεδιαλύνει τον τρόπο παιχνιδιού του σχεδόν αναίμακτα, μέχρι να προσαρμοστούν ο Χέιζ, ο Ναν, ο Ρογκαβόπουλος, ο Σλούκας και ο Φαλ.
Όχι γιατί ο Ομπράντοβιτς ξέρει. Που σίγουρα ξέρει. Αλλά γιατί ο Ομπράντοβιτς δείχνει έτοιμος να προσαρμοστεί, να μην κολλήσει σε όλα όσα τον έκαναν κορυφαίο, να αντιληφθεί πως κάποια πράγματα δε δουλεύουν πια και να προσαρμόζεται στην περίοδο, στη στιγμή, στο κάθε ματς.
ΥΓ. Μου βγήκαν τα δάχτυλα να γράφω πέρσι για τον Καλαϊτζάκη, ότι πρέπει τουλάχιστον εντός έδρας να μπαίνει στο ξεκίνημα και να πηγαίνει πάνω στο αντίπαλο playmaker. Και δεν ήμουν ο μόνος. Άσχετους μας έλεγαν, ότι ξέρουμε εμείς και δεν ξέρει ο Άταμαν, μας έλεγαν με ειρωνεία. Ε να που δεν ήξερε ο Άταμαν και ξέραμε εμείς. Να που το κάνει ο Ομπράντοβιτς και τον αποθεώνετε.
ΥΓ1. Πολύ δύσκολη εξίσωση το ρόστερ. Είναι σφάλμα να θεωρούμε ότι ο Παναθηναϊκός έχει απουσίες. Ο Παναθηναϊκός έχει τρομερό πλεόνασμα. Προσπαθεί ο Ζέλικο να χωρέσει σε ένα μπουκάλι του ενός λίτρου υγρό ποσότητας 1.5 λίτρου. Ο Ναν και ο Χέιζ δε θα έρθουν να προστεθούν. Θα έρθουν να αντικαταστήσουν. Δείτε τη χθεσινή 12άδα. Ας πούμε ότι βγαίνουν από αυτή ο Μωραΐτης και ο Καλαϊτζάκης για να μπουν Ναν και Χέιζ. Αυτοί οι 2 θα πρέπει να πάρουν ένα 20λεπτο παιχνιδιού. Δεν θα αυξηθούν τα λεπτά. 40 λεπτά για κάθε θέση θα είναι. Ο Ναν θα τα πάρει από τον Γκραντ και τον Φρανσίσκο, ο Χέιζ από Χουάντσο και Γιαμπουσέλε. Αυτό θα περιορίσει την προσαρμοστικότητα του κάθε παίκτη στο κάθε ματς. Καλά, όχι του Χουάντσο, γιατί ο τύπος είναι τετραπέρατος μπασκετικά.
ΥΓ2. Οπώς είναι λογικό σφάλμα να λέμε «είναι πολλά τα ματς όλοι θα χρειαστούν». Εδώ δε λέμε πως ο Παναθηναϊκός έχει 2 ισάξιες πεντάδες. Έχει 3 πεντάδες Ευρωλίγκας, με την εικόνα που δείχνουν ο Μαντζούκας, ο Μήτογλου και ο Καλαϊτζάκης. Έχει Λεσόρ, Μπόνγκα, Μπαντιό, Γιαμπουσέλε, Ναν, Χέιζ-Ντέιβις, Φρανσίσκο, δηλαδή 7 παίκτες που έχουν ανάγκη τουλάχιστον 20 λεπτά αγώνα. Και μετά Σλούκα-Ρογκαβόπουλο-Μήτογλου-Γκραντ-Χουάντσο που θέλουν άλλα 15. Και Καλαϊτζάκη-Μήτογλου που σκυλιάζουν, που πεθαίνουν για να παίξουν παραπάνω λεπτά, που εκμεταλλεύονται την ευκαιρία.
Την άκρη θα τη βρει ο Ομπράντοβιτς, δεν το γράφω ως υπόδειξη για εκείνον αυτό. Το απευθύνω στον φίλαθλο κόσμο της ομάδας που πιστεύει ότι οι παίκτες είναι ρομπότ και θα τους έχεις στο off για 3-4 σερί ματς και θα τους βάλεις 20 λεπτά στο 5ο και θα περιμένεις να αποδώσουν. Κάποιοι, αναγκαστικά, θα οπισθοχωρήσουν αρκετά. Και είναι εξαιρετικά πιθανό αυτοί οι κάποιοι να είναι μεγάλα συμβόλαια, πρωτοκλασάτα ονόματα. Κι εγώ προσωπικά, προτιμώ να βλέπω τον Μαντζούκα και να τον στηρίξει η ομάδα γιατί ο Ομπράντοβιτς μπορεί να τον κάνει πάρα πολύ καλό, παρά να είναι εκτός 12άδας για να παίζει ο Χέιζ.




