Ελληνικό μπάσκετ σε κρίση: Φταίνε οι παίκτες ή ο Σπανούλης;

Η Εθνική Ελλάδος κινδυνεύει να μην πάει στο Μουντομπάσκετ. Είναι απαραίτητα κακό; Κι αν ναι, ποιος φταίει;

Πώς άλλαξαν τα πράγματα μέσα σε 10 μήνες ε; Τον περασμένο Σεπτέμβριο η Εθνική Ελλάδος κατακτούσε στο Ευρωμπάσκετ το χάλκινο μετάλλιο και ήταν όλοι θεοί. Τώρα, αρκούσαν δύο ήττες από τη Ρουμανία και την Πορτογαλία στα προκριματικά του Μουντομπάσκετ στο Κατάρ για να ξαναγυρίσουμε στο τροπάριο των άχρηστων, των ανίκανων, της ανίκανης ΕΟΚ που έχει καταστρέψει το άθλημα και όλα αυτά. Ψήνεται κανείς να δούμε τα πράγματα ψύχραιμα και ρεαλιστικά;

Πρώτα απ’ όλα, η 12άδα της Εθνικής είχε μόνο τρεις παίκτες ίδιους σε σχέση με το Ευρωμπάσκετ: τον Τολιόπουλο, τον Λαρεντζάκη και τον Παπανικολάου. Όλοι οι υπόλοιποι απουσίαζαν, είτε για λόγους τραυματισμού είτε για άλλους λόγους συμφωνημένους με τον κόουτς Σπανούλη.

Εδώ έχουμε το μόνο, επί της ουσίας, πρόβλημα. Γιατί δεν εξηγείται δημόσια από τον προπονητή και την ΕΟΚ το γιατί δεν πήγαν οι παίκτες που αποτελούν πρώτη επιλογή και βρεθήκαμε να παίζουμε με τον Κουζέλογλου, τον Ελάιζα Μήτρου-Λονγκ και τα υπόλοιπα παιδιά.

Ξέρουμε, για παράδειγμα, ότι οι Ρογκαβόπουλος-Μήτογλου-Καλαϊτζάκης είναι τραυματίες. Όπως και ο Σλούκας. Αλλά ο Σλούκας, όπως και ο Παπανικολάου, είναι δύο περιπτώσεις ειδικές που θα τις αναλύσω στη συνέχεια. Ξέρουμε επίσης ότι ο Ντόρσι είχε ζητήσει να εξαιρεθεί για προσωπικούς λόγους, πιθανώς για να περάσει χρόνο με το παιδί του που δεν το είδε πολύ όλο τον χρόνο. Εικάζουμε, επίσης, ότι τα αδέρφια Αντετοκούνμπο δεν κλήθηκαν γιατί προετοιμάζονται για τον γάμο του Θανάση. Ο Γουόκαπ δεν έχουμε ιδέα αν κλήθηκε ή αν υπήρξε επικοινωνία με τον Σπανούλη για να μην κληθεί. Όσο για τους Έλληνες στο NCAA, η εξήγηση είναι πως είχαν εξετάσεις και δε μπορούσαν να έρθουν.

Από τους παραπάνω, από όσους δεν ήρθαν χωρίς να είναι τραυματίες, μπορούμε να συμφωνήσουμε πως ο Γουόκαπ δε θα άλλαζε και πολλά στην εικόνα της ομάδας, αφού της έλειψαν πράγματα επιθετικά, όχι αμυντικά. Μπορούμε να συμφωνήσουμε πως ούτε ο Κώστας ή ο Θανάσης Αντετοκούνμπο θα άλλαζαν πολλά στην εικόνα. Οι μόνοι που θα άλλαζαν, είναι ο Γιάννης και ο Τάιλερ. Για τον δεύτερο, μπορούμε επίσης να συμφωνήσουμε ότι είναι πολύ πιο σημαντικό το παιδί του από την Εθνική Ελλάδος. Και διακοπές να κάνει, ήθελε να αφιερώσει χρόνο στο παιδί του.

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη 𝐇𝐞𝐥𝐥𝐞𝐧𝐢𝐜 𝐁𝐚𝐬𝐤𝐞𝐭𝐁𝐚𝐥𝐥 𝐅𝐞𝐝𝐞𝐫𝐚𝐭𝐢𝐨𝐧 (@hellenicbf)

Γιατί έχει τόσο προνομιακή μεταχείριση ο Γιάννης Αντετοκούνμπο;

Η μόνη απορία, επομένως, για τις κλήσεις του Σπανούλη είναι μία: γιατί δεν κάλεσε τον Γιάννη; Δεν έχω το ρεπορτάζ, αλλά είναι πολύ ξεκάθαρο το τι μπορεί να έγινε ή τι συμφωνία μπορεί να υπάρχει με τον Γιάννη. Υπάρχει προνομιακή μεταχείριση. Και ενώ γενικά αυτό είναι αναγκαίο, αυτό το καλοκαίρι δεν κατανοώ γιατί συνεχίστηκε. Τραυματίας δεν είναι, έχει να παίξει επίσημο ματς από τον Απρίλιο, δεν κατανοώ γιατί δεν κλήθηκε; Αν τυχόν η Ελλάδα περάσει όμως στο Μουντομπάσκετ, εκεί θα θέλει να είναι. Με ποιο δικαίωμα, θα αναρωτηθώ εγώ, όταν τη μία φορά που μια χαρά μπορούσε να βοηθήσει στα προκριματικά, δεν μπήκε καν σε συζήτηση;

Αυτά περί περιορισμών από το ΝΒΑ τα ακούω βερεσέ. Δεν έχω ξαναδεί αστέρα του ΝΒΑ να προφασίζεται τόσο πολύ, κάθε λίγο και λιγάκι, περιορισμούς από την ομάδα του, όπως ο Γιάννης Αντετοκούνμπο. Που φέτος κιόλας άλλαξε ομάδα. Δηλαδή ο Γιόκιτς, ο Σενγκούν και οι ΝΒΑers της Γαλλίας είναι λιγότερο σημαντικοί για τις ομάδες τους; Είναι παιδιά ενός κατώτερου θεού; Όχι. Απλά ο Σπανούλης και η ΕΟΚ έχουν αποφασίσει να είναι πρώτα υποτακτικοί του Γιάννη και μετά να εξυπηρετούν τον ρόλο τους, που είναι η Εθνική.

«Μα χρειαζόμαστε τον Γιάννη για να κερδίσουμε τη Ρουμανία και την Πορτογαλία;», θα αναρωτηθεί εύστοχα κάποιος. Ναι, τον χρειαζόμαστε, γιατί το ελληνικό μπάσκετ δεν έχει και πολύ μέλλον. Ελπίζουμε στον Αβδάλα και τον Σαμοντούροφ, ελπίζουμε λιγότερο στον Ζούγρη, ίσως στον Πουλακίδα, μα ως εκεί. Και υπάρχουν φυσικά οι Τολιόπουλος-Μήτογλου-Παπαγιάννης-Ρογκαβόπουλος-Καλαϊτζάκης που έχουν μια γεμάτη 5ετία ως 7ετία μπάσκετ ακόμα. Για κανέναν από αυτούς όμως δεν είναι εύκολο να βοηθούν στα προκριματικά την Εθνική Ελλάδος, ειδικά μέσα στον χειμώνα. Μια 10άδα παικτών υπάρχει.

Όλοι οι υπόλοιποι είναι απλά φιλότιμα παιδιά που για να αποδώσουν λίγο καλύτερα από αυτό που είδαμε απέναντι σε Ρουμανία και Πορτογαλία, θα πρέπει να περάσουν 15-20 μέρες προπονήσεων μαζί για να γίνουν ομάδα. Οι αντίπαλοι που αντιμετωπίζουμε στα προκριματικά, λόγω κατώτερης δυναμικότητας παικτών σε σχέση με τους δικούς μας πρωτοκλασάτους, είναι πάντοτε διαθέσιμοι, παίζουν συχνότερα μαζί, είναι πιο δεμένοι ως ομάδα. Η 12άδα της Εθνικής σε αυτά τα δύο ματς δύσκολα θα είναι η ίδια στα επόμενα προκριματικά. Επομένως, πέραν της έλλειψης ικανών παικτών, οι συνθήκες δεν ευνοούν και για να υπάρχει μια συνοχή.

Δε μπορούν όμως να φταίνε σε κάτι αυτοί οι παίκτες. Δεν είναι δυνατόν να γράφονται σχόλια τύπου «Εθνική Μυκόνου» ή να τους ρίχνουμε το ανάθεμα, ή να το ρίχνει και ο Σπανούλης, λες και οι παίκτες αυτοί βαριόντουσαν. Οι περισσότεροι τόσο μπορούν και τόσο δίνουν. Και κάποιοι άλλοι, πέρασαν φέτος δύσκολα στις ομάδες τους. Δηλαδή τι να ζητήσει κάποιος από τον Λαρεντζάκη που ήταν μόνιμα στον πάγκο ή εκτός δωδεκάδας; Τι να ζητήσει από τον Τολιόπουλο; Άνθρωποι είναι, όχι ρομπότ. Και δεν είναι παιχταράδες. Είναι καλοί παίκτες που θέλουν όμως συγκεκριμένες συνθήκες για να παίξουν. Όλη τη χρονιά δεν τις είχαν.

Τι απαιτήσεις έχουμε από Τολιόπουλο και Λαρεντζάκη που σκουπίζουν τον πάγκο όλη τη σεζόν στις ομάδες τους;

Ποιοι θα στελεχώσουν την Εθνική Ελλάδος του αύριο;

Φτάνουμε, λοιπόν, και στο διά ταύτα. Στους συλλόγους. Πρωτίστως στον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό, αλλά πιστεύω ότι από του χρόνου θα αφορά και τον ΠΑΟΚ και τον Άρη. Όταν ανεβαίνει ο ανταγωνισμός, η δίψα στους οργανισμούς αυτούς μεγαλώνει για να κατακτήσουν τίτλους, για να φέρουν παιχταράδες. Κι αυτό οδηγεί τους Έλληνες τους σε παραγκωνισμό. Τι χρόνο είχαν φέτος οι Μήτογλου-Καλαϊτζάκης-Τολιόπουλος; Ελάχιστο. Και το ελάχιστο θα γίνει απειροελάχιστο του χρόνου, με βάση τις κινήσεις που κάνει ο Παναθηναϊκός. Αν έρθει ο Μπόνγκα και δε φύγει κανείς, ούτε και ο Ρογκαβόπουλος δε θα παίζει του χρόνου. Αν έρθει ακόμα ένα πεντάρι, που ορθά θα έρθει, και ένα γκαρντ πρωτοκλασάτο που χρειάζεται η ομάδα, στις 12άδες της Ευρωλίγκας ο μόνος Έλληνας θα είναι ο Σλούκας και εναλλάξ ένας από τους υπόλοιπους.

Και στον Ολυμπιακό, ποιος Έλληνας θα παίζει του χρόνου; Ο Ντόρσι μόνο. Κανένας άλλος. Φέτος είχε έστω λίγο χρόνο συμμετοχής ο Παπανικολάου. Του χρόνου, ένα χρόνο μεγαλύτερος, τι χρόνο θα έχει; Πάντως, ο Νετζήπογλου και όποιος άλλος Έλληνας υπάρχει στο ρόστερ, δε θα βλέπουν ούτε τιμητική θέση στη 12άδα σε ματς Ευρωλίγκας. Γουόκαπ, Μοντέρο, ΜακΙντάιρ, Ντόρσι, Φουρνιέ, Βεζένκοφ, Μιλουτίνοφ, Χολ, Τζόουνς, Γουόρντ, μεταγραφή και Παπανικολάου τιμητικά. Αυτή θα είναι η 12άδα του Ολυμπιακού. Ποιος Έλληνας μπορεί να γίνει τόσο καλός ώστε να πετάξει έξω κάποιον από τους παραπάνω; Κι άντε και γίνεται, θα έχει ξοδέψει ο Ολυμπιακός Χ λεφτά σε κάποιον, θα παίρνει αυτός ο κάποιος συμβόλαιο 2 εκατομμύρια, και θα τον αφήνουν εκτός 12άδας για να παίζει ο Νετζήπογλου π.χ;

Αυτό το περί πολλών αγώνων είναι αστείο επιχείρημα. Το σώμα του αθλητή διαμορφώνεται στην ένταση. Όταν παίζει ένα ματς 15-20 λεπτά και μετά παίζει σε ένα μήνα για 10 λεπτά, τι περιμένουμε να κάνει ο κάθε Έλληνας; Ή μήπως φαντάζεται κανείς ότι θα παίζουν όλοι από 15 λεπτά και θα είναι ευχαριστημένοι. Το ακούω που το ισχυρίζονται αυτό δημοσιογράφοι του μπάσκετ και γελάω.

«Να σκιστούν να γίνουν καλύτεροι από τους ξένους», θα πείτε ξανά και σωστά. Μπορούμε όμως να συμφωνήσουμε πως όσο και να σκιστεί ο Μήτογλου ή ο Καλαϊτζάκης, δε θα γίνει ποτέ καλύτερος του Χέιζ, του Μπόνγκα κτλ. Είναι ζήτημα χαρακτηριστικών. Κι ο Ρογκαβόπουλος θα πρέπει να έχει ποσοστό 45-50% στο τρίποντο φέτος για να είναι πιο σημαντικός από τον κάθε Μπόνγκα και Όσμαν.

Οι δύο μεγάλες ομάδες έχουν γεμίσει το ρόστερ τους με ξένους, γιατί θέλουν την Ευρωλίγκα και κανείς δε μπορεί να τις υποχρεώσει να κοιτάζουν το καλό του ελληνικού μπάσκετ και την Εθνική Ελλάδος πρώτα. Αλλά, το ρωτάω ειλικρινά, ποιος από τους Έλληνες παίκτες τους, που έχει φιλοδοξίες και δε θέλει απλώς να φτιάξει τη ζωή του με ένα συμβόλαιο στους δύο αιωνίους, θα αποδεχτεί να παίζει 10-15 λεπτά στο ελληνικό πρωτάθλημα και να είναι απλός θεατής στα ματς της Ευρωλίγκας;

Ειδικά οι Έλληνες του Παναθηναϊκού, που έχουν φιλοδοξίες και θέλουν να είναι ενεργοί, δεν είναι αναλώσιμοι σαν τους Έλληνες του Ολυμπιακού που απλά συμπληρώνουν τη 12άδα, τι κίνητρο να βρουν να ανταγωνιστούν για χρόνο συμμετοχής στην Ευρωλίγκα, σε μια ομάδα που ήθελε να φέρει Λάιλς, που φέρνει Μπόνγκα και ποιος ξέρει τι άλλο θα ακολουθήσει;

Όχι, δε φταίνε οι παίκτες επειδή δεν ανταποκρίνονται στο δικό μας φαντασιακό και δεν είναι Διαμαντίδης, Σπανούλης κλπ.

Η Εθνική Ελλάδος αγκιστρώθηκε σε μια μετριότητα

Ναι, σαφέστατα οι 6 υποχρεωτικοί Έλληνες στο ελληνικό πρωτάθλημα μοιάζει να προάγουν τη νοοτροπία του «κάνω μια καλή χρονιά, πάω σε Ολυμπιακό/Παναθηναϊκό, παίρνω ένα συμβόλαιο 300 χιλιάρικα και εξασφαλίζω τα επόμενά μου χρόνια». Και καλό είναι να καταργηθεί αυτό. Στο τέλος όμως της ημέρας, γιατί να είναι αξιοκατάκριτη αυτή η νοοτροπία; Οι μπασκετμπολίστες δε γίνονται μπασκετμπολίστες για να γίνουν παιχταράδες απαραίτητα. Ή για να υπηρετήσουν την Εθνική Ελλάδος. Γίνονται γιατί τους αρέσει το άθλημα, όχι όμως τόσο ώστε να θέλουν κάτι παραπάνω από μερικά καλά συμβόλαια και να απολαμβάνουν το παιχνίδι. Ζωή τους είναι, δικαίωμά τους να το επιλέξουν. Θα κάνουμε εμείς κουμάντο στις ζωές τους και θα τους κατηγορούμε επειδή δεν είναι ο Στεφ Κάρι, για να ικανοποιήσουν το φαντασιακό μας; Όχι δα.

Πού θέλω να καταλήξω με όλα τα παραπάνω; Ότι σαφώς και απαιτείται μια διαδικασία οργανωμένη για να βρεθούν τα ταλέντα που θα ανεβάσουν το επίπεδο ξανά σε 4-5 χρόνια, αλλά με αυτές τις συνθήκες, πώς θα αξιοποιηθούν; Θα πάνε στο NCAA για τα μεγάλα συμβόλαια, μετά θα γυρίσουν στην Ευρώπη για να πουλήσουν τη θητεία τους εκεί και κάποια στιγμή θα τους ψάχνουμε σε ποια ομάδα παίζουν.

Ίσως και να είναι προδιαγεγραμμένο για το ελληνικό μπάσκετ να γίνει στα επόμενα χρόνια Ρουμανία και Πορτογαλία. Ή, ακόμα ακόμα, Κύπρος. Ή ίσως να είναι γόνιμη η αποτυχία του να μην πάμε στο Μουντομπάσκετ και να μας δώσει χρόνο να βρούμε το πλάνο της επόμενης ημέρας. Γιατί όλη αυτή η γκρίνια τώρα είναι διογκωμένη επειδή έχουμε την πιλάλα να δούμε την Εθνική Ελλάδος στο Κατάρ με τον Γιάννη.

ΥΓ. Σεβασμός στον Παπανικολάου που πήγε να παίξει τα δύο ματς, αλλά κι αυτόν και τον Σλούκα πρέπει να πάψουμε να τους αναζητάμε και να μην καλούνται, για να δίνεται ο χρόνος τους σε νέα παιδιά, ώστε να τεσταριστούν για την επόμενη μέρα. Μένει η Εθνική Ελλάδος τόσα χρόνια αγκιστρωμένη στον φόβο της να αποτύχει παταγωδώς μια-δυο χρονιές, ώστε μέσα από αυτή την αποτυχία να διαμορφώσει παίκτες που θα την ανεβάσουν ξανά, και διατηρείται σε μια μέτρια κατάσταση όπου ούτε επιτυγχάνει, ούτε αποτυγχάνει. Το ένα χάλκινο μετάλλιο σε 17 χρόνια δε μου λέει κάτι.

TAGS :
Βασίλης Σπανούλης Γιάννης Αντετοκούνμπο Εθνική Ελλάδος μπάσκετ

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook