Οι μπέμπηδες του Ιβάν δείχνουν το δρόμο στη γερασμένη Ελλάδα 
Ο μπαμπάς Ιβάν Γιοβάνοβιτς 
Βαγγέλης Παυλίδης: ο παίκτης που κλείνει… σπίτια και στόματα 
Χρήστος Μουζακίτης: αφήστε τα 17χρονα της Ελλάδας να ανθίσουν 
Ο Ιβάν ξεκίνησε με το δεξί. Πως τα είχαν πάει οι προκάτοχοί του στο ντεμπούτο τους; 
Για ‘σένα, Τζορτζ!
Οι προπονητές συνηθίζουν να λένε πως έπειτα από έναν αγώνα πρέπει να εστιάζουμε την κριτική μας (θετική ή αρνητική) στους παρόντες και όχι στους απόντες. Δεν ισχύει πάντα. Χθες, ας πούμε, στο Γουέμπλεϊ ο καλύτερος παίκτης της Εθνικής ομάδας ήταν ένας αδόκητα απών: ο Τζορτζ Μπάλτοκ. Ξέρω, το ποδόσφαιρο είναι ο ορισμός του ρασιοναλισμού. Ο ορθός λόγος υπερβαίνει όλες τις δοξασίες, τις προλήξεις και τις υπερβατικές σκέψεις. Επίσης δεν ισχύει πάντα.
Δεν ξέρω ποια δύναμη μπήκε στα σώματα των παικτών της Εθνικής ομάδας, ποιος άγγελος εξ ουρανού ήταν αυτός που στάθηκε στο πλευρό τους επί 97 ολόκληρα λεπτά, ποιο καλό πνεύμα τους εμφύσησε τέτοια αγωνιστική μαγκιά που κατάφεραν να υποσκελίσουν την εθνική ομάδα της Αγγλίας, σε σημείο να δείχνει μέσα στο γήπεδό της σαν ομάδα της σειράς. Αν, όμως, αυτή η δύναμη υφίσταται, τότε δεν μπορεί να είναι άλλη από το πνεύμα του αδικοχαμένου Τζορτζ Μπάλντοκ.
Σας ακούγεται πολύ συναισθηματικό ή εξωπραγματικό για να είναι πραγματικό; Μα το ποδόσφαιρο είναι ο κατεξοχήν χώρος εκδήλωσης ακραίων συναισθημάτων. Αυτό που βίωσε χθες η ομάδα -και πλέον όλοι μας- είναι μια ακραία χαρμολύπη. Υπό άλλες συνθήκες σήμερα θα μιλούσαμε για έναν ιστορικό άθλο που θα γραφτεί με χρυσά γράμματα. Να νικάς την Αγγλία μέσα στο γήπεδό της δίχως ηρωισμούς και… φυσελκίκια, αλλά με εμφάνιση καθηλωτική; Πότε το έχει ξανακάνει αυτό η ομάδα μας με αντίπαλο μια ομάδα από το «πάνω ράφι» της Ευρώπης (με εξαίρεση το έπος του 2004);
Μια απώλεια τέτοιου μεγέθους, ένας ξαφνικός θάνατος, εμάς τους απλούς ανθρώπους θα μας ρίξει αυτομάτως στα Τάρταρα. Θα βιώσουμε τη μεγαλύτερη βουτιά στα άπατα της θλίψης. Για έναν αθλητή, ο τρόπος να κλάψει και να θρηνήσει είναι να παίξει στη μνήμη του συμπαίκτη του. Είναι σαν τους ηθοποιούς που όταν χάνουν κάποιο προσφιλές τους πρόσωπο όχι μόνο δεν φεύγουν από την παράσταση, αλλά αφήνουν πάνω στο σανίδι την καλύτερη ερμηνεία τους. Είναι ένα σπάνιο ξόδι προς τον νεκρό. Ένα τελευταίο δώρο που κάνουν οι ζώντες σ’ αυτόν που έφυγε.
Το χθεσινό ματς στο Γουέλμπλεϊ ήταν βγαλμένο από αρχαία τραγωδία. Το δράμα ήταν εκεί, η απαντοχή επίσης, η λύτρωση στο τέλος, η χάρα συνταιριασμένη με τον θρήνο. Ακόμη και το αποτέλεσμα, για το οποίο μιλάει όλη η Ευρώπη, ελάχιστη σημασία έχει για εμάς. Ίσως αργότερα, όταν θα έχει καταλαγιάσει ο πόνος για τον χαμό του Μπάλντοκ (ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός), ίσως τότε ξανασκεφτούμε τι κάναμε χθες (11/10) στην Αγγλία με καθαρά ποδοσφαιρικούς όρους. Τώρα το ανθρώπινο συναίσθημα υπερβαίνει το αθλητικό γεγονός.
Από την άλλη, βέβαια, ένας θάνατος δεν μπορεί να σε μετατρέπει σε γίγαντα. Πρέπει να υπάρχουν και οι δυνατότητες για να συμβεί αυτή η επί τα βελτίω μετάλλαξη. Στη δική μας περίπτωση αυτές οι προϋποθέσεις υπάρχουν και με το παραπάνω. Πρώτα και κύρια θα πρέπει όλοι οι Έλληνες που ασχολούνται με το ποδόσφαιρο να πουν ένα μεγάλο «ευχαριστώ» στον Παναθηναϊκό που άφησε τον Ιβάν Γιοβάνοβιτς να φύγει. Πώς αλλιώς θα ερχόταν αυτός ο προπονητής (εξαιρετικό δείγμα δουλευταρά και ανθρώπου που κόβει το μάτι του μέσα στο γήπεδο) στο αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα;
Αυτή η ομάδα άντεξε το χτύπημα της μοίρας με τον Μπάλντοκ, άντεξε την απουσία του Ιωαννίδη που είναι ο φύσει κμαι θέσει ηγέτη της και άντεξε ακόμη και την ατυχία της τελευταίας στιγμής με τον Τσιμίκα. Άρα στερήθηκε πολύτιμες και ποιοτικές μονάδες εντός παιχνιδιού, τη στιγμή που η περιρρέουσα ατμόσφαιρα ήταν έντονα φορτισμένη. Κι όμως, τα κατάφερε. Όχι απλώς τα κατάφερε, θριάμβευσε.
Είχε δίκιο ο αρχηγός της Εθνικής, Τάσος Μπακασέτας, όταν στην επική ομιλία του προς τους συμπαίκτες του στα αποδυτήρια, είπε πως ο Μπάλντοκ ήταν ένα τρανό παράδειγμα παίκτη που έβαζε την ομάδα πάνω από τον εαυτό του. Την αγάπησε την Εθνική ο Τζορτζ. Ήρθε από την Αγγλία για να βρει τις ρίζες του και, όντως, τις βρήκε και ταυτίστηκε απόλυτα με τη φανέλα που φέρει το εθνόσημο.
Ίσως γι’ αυτό χθες που δεν την φορούσε πρόσφερε όλη τη δύναμή του στους συμπαίκτες του. Όλα εδώ γυρίζουν. Όλα υπάρχουν, αν το πιστέψουμε πραγματικά. Οι νεκροί δεν φεύγουν ποτέ όσο τους θυμόμαστε. Μόνο αυτό μάς ζητούν. Ξέρουν να μας το ανταποδίδουν. Ο Τζορτζ χθες το έκανε…
Διαβάστε ακόμα: Τέλος εποχής και για τον Ράφα Ναδάλ. Ανακοίνωσε πως σταματάει το τένις.
-
- Follow us:
Ακολουθήστε το Andro στο Facebook
