Αντετοκούνμπο: Οι 3 στιγμές που αποδεικνύουν ποιος είναι

Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο έκανε μαζί με τα αδέρφια του όλη τη διαδρομή, έχει κατακτήσει τα πάντα, αλλά δεν ξεχνά να δείχνει και δημόσια την ευγνωμοσύνη του.

Πολλές φορές ρωτάει κάποιος έναν άλλο, αν μπορούσε να πάει στο παρελθόν του, ποια στιγμή θα άλλαζε, τι θα έκανε διαφορετικό. Έχει μια πλάκα να αναρωτιόμαστε αυτό το «what if», αλλά οφείλουμε να κατανοούμε πως αυτό που είμαστε στην εκάστοτε στιγμή, οφείλεται και σε αυτό που θα θέλαμε να αλλάξουμε. Αν νιώθουμε ότι έχουμε εξελιχθεί ως άνθρωποι, το χρωστάμε και σε εκείνα που μας πονάνε βαθιά. Κι είναι σαφές πως ο Γιάννης δε θα ήταν με τίποτα αυτός ο σπουδαίος τύπος, αν δεν είχε ζήσει μαζί με την οικογένειά του όλα αυτά που έζησε μέχρι να εμφανιστεί ο Φιλαθλητικός και μετά το ΝΒΑ.

Αυτό δεν είναι κάτι που το καταλαβαίνουμε τώρα. Γνωστό και ξεκάθαρο χρόνια. Ειδικά μετά την απώλεια του πατέρα του, ο Γιάννης Αντετοκούνμπο έχει γίνει κάτι σαν πατέρας όλης της φαμίλιας του, δε σταματάει να κοιτάζει τα αδέρφια του, θέλει να είναι αυτός η ασπίδα, ο προστάτης. Ιδίως καθώς κατανοεί πως οικονομικά αυτός είναι που έχει την ικανότητα να διασφαλίζει ακόμα καλύτερες μέρες για την οικογένειά του.

Γι’ αυτό και, πιστεύουμε, κόντρα σε όσα λέμε εμείς οι γύρω, δεν ψήνεται τόσο πολύ να φύγει από το Μιλγουόκι, ενώ η λογική αυτό επιβάλλει, αυτό θα έκανε οποιοσδήποτε αστέρας του βεληνεκούς του. Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο όμως δε ζει για την πρωτιά. Δε ζει σώνει και ντε για να πάρει τρόπαια και να φέρει την ταμπέλα του πρώτου. Ζει για να νιώθει άνετα, θέλει να στηρίζει την οικογένειά του, κανονική και αθλητική, και στα πολύ δύσκολα. Είναι άνθρωπος που δείχνει ευγνωμοσύνη εμπράκτως. Και θυμάται. Μαζί με τα αδέρφια του και τη μαμά τους έζησαν τα σκοτάδια και διήνυσαν όλη αυτή τη διαδρομή, να φτάσουν να παίζουν και οι 3 μαζί σε αγώνα μεταλλίου για την Εθνική και να το κατακτούν. Λύτρωση και ευδαιμονία μαζί.

Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο κατέθεσε όλο του το μεγαλείο μετά την κατάκτηση του χάλκινου μεταλλίου.

Ο Γιάννης καθώς παραλαμβάνει το βραβείο του για την Καλύτερη Πεντάδα του Eurobasket.

Σχεδόν σοκαριστική η ψυχάρα του Αντετοκούνμπο

Όλα αυτά γιατί τα γράφουμε; Διότι ενώ τα γνωρίζαμε όλα αυτά, τα πιστεύαμε, για να είμαστε πιο σωστοί, βρεθήκαμε πάλι έκπληκτοι, ευχάριστα, να ακούμε όσα δήλωσε μετά την κατάκτηση του χάλκινου μεταλλίου και τον τρόπο που συμπεριφερόταν. Ένα χαμόγελο παιδιού. Η δήλωση πως «είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα της καριέρας μου». Ότι έμεινε άυπνος από τη χαρά του. Τα δάκρυά του μετά το ματς. Όλα τα συναισθήματα που κατέθεσε για την Εθνική, για τους Έλληνες, για όσους τον έχουν αμφισβητήσει και κριτικάρει σκληρά, όλα τους αποτυπώνουν μια προσωπικότητα που, στη σημερινή εποχή, δυσκολεύεσαι να την πιστέψεις.

Είναι στην ανθρώπινη φύση η δυσπιστία, πολλώ δε στο σήμερα, που έχουμε πειστεί μέσα μας ότι πάντα υπάρχει μια συνωμοσία πίσω απ’ όλα, που περιμένουμε να γίνει κάτι κακό μετά το καλό. Και γι’ αυτό μπορεί να αναζητά κάποιος κάτι αξιόμεμπτο στον χαρακτήρα του Γιάννη Αντετοκούνμπο ή σε μια συμπεριφορά του, προσπαθώντας να τη διογκώσει για να υποστηρίξει αυτό που εικάζει ότι συμβαίνει.

Ακόμα και γι’ αυτούς, ο Αντετοκούνμπο ήταν χαρούμενος αν τους προσέφερε μια στιγμή χαράς και ικανοποίησης. Ή και εθνικής περηφάνιας. Όχι μόνο για το μετάλλιο, αλλά και για το ότι τους εκπροσωπεί στον έξω κόσμο αυτός ο τύπος.

Κάποιες φορές είναι στο όριο του μη πιστευτού αυτό που είναι ο Γιάννης ως άνθρωπος.

Επειδή, όμως, τα λόγια πολλές φορές δεν είναι αρκετά για να μεταφέρουν κάτι, έρχονται οι εικόνες και τα περιστατικά για να πουν όλα όσα χρειάζεται να ξέρουμε. 3 στιγμές για την ακρίβεια.

Οι 2 είναι σε ένα πακέτο μαζί και ως μια ωραία εξελικτική διαδικασία. Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο πήγε πρώτα μετά τη λήξη του ματς με τη Φινλανδία, στη μαμά του Βερόνικα, για να πάρει το φιλί της στο μέτωπο. Και λίγο μετά, πήγε να φιλήσει τη γυναίκα του στο στόμα. Πρώτα, τη γυναίκα που, μαζί με τον μπαμπά τους, έκανε τόσες θυσίες για να διεκδικήσει για αυτούς μια καλύτερη ζωή. Και μετά στη γυναίκα που έβαλε πίσω τον εαυτό της και κάθεται σπίτι να φροντίζει τα παιδιά τους, ώστε εκείνος να πάει σε ένα τουρνουά που, ουσιαστικά, κράτησε 2 μήνες, να πάρει αυτό που τόσο ήθελε: ένα μετάλλιο με την Ελλάδα. Η Μαράια, η σύζυγός του, έγραψε στην ανάρτησή της ότι πολλές στιγμές με τα παιδιά τις πέρασε με τον Γιάννη μακριά και με κλήσεις σε επέτειο γάμου, 2α γενέθλια της κόρης, πρώτη μέρα σχολείου.

Για να γίνει αυτό, για να διεκδικήσει ο ένας ένα όνειρο, κάποιος μένει πίσω, εφόσον υπάρχουν παιδιά στο κάδρο. Και ο Γιάννης Αντετοκούνμπο φρόντισε, και συμβολικά, να τιμήσει αυτές τις δύο γυναίκες και τα εφόδια που του δίνουν για να γίνεται ένας από τους καλύτερους στην ιστορία του αθλήματος.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Mariah Antetokounmpo (@sincerelyymariah)

Η 3η στιγμή, δεν είναι φωτογραφημένη, δεν είναι μία στιγμή, αλλά είναι η επιτομή της γενναιοδωρίας του Γιάννη. Όπως διαβάσαμε σε άρθρο στο gazzetta.gr, στο blog του δημοσιογράφου Νίκου Παπαδογιάννη, ο Γιάννης Αντετοκούνμπο του έδωσε το μετάλλιό του για να το φορέσει και να φωτογραφηθεί. Δεν κρατάει τίποτα για τον ίδιο. Σέβεται τους κόπους του, αλλά δεν είναι κτητικός. Θέλει να μοιραστεί κάθε στιγμή του με ανθρώπους που δεν ανήκουν καν στο περιβάλλον της οικογένειας ή των φίλων του. Απλά και μόνο επειδή βλέπει τη χαρά και τη συγκίνησή τους για τη δική του προσπάθεια, για τη δέσμευσή του στη σημαία, το εθνόσημο, την ομάδα, τους συμπαίκτες, τον προπονητή του.

Μπορούμε να συζητάμε και να διαφωνούμε όσο θέλετε για τον Γιάννη Αντετοκούνμπο ως μπασκετμπολίστα, αλλά για την ψυχή του, για τον χαρακτήρα του, για το ποιόν του δεν υπάρχει καμία κουβέντα. Είναι σχεδόν στατιστικά facts αυτά που συζητάμε. Γι’ αυτό μοιάζει να είναι κάποιο ψέμα ότι υπάρχει ένας τέτοιος τύπος, ότι δεν επηρεάστηκε από τα όσα έχει ακούσει στην Ελλάδα κι από πολλούς Έλληνες. Ούτε ίχνος εκδίκησης. Τίποτα. Μόνο τον εαυτό του κοιτάζει και να γίνεται καλύτερος.

Διαβάστε ακόμη: Μακάρι να μας το μάθαινες κι αυτό Γιάννη

TAGS :
Γιάννης Αντετοκούνμπο Εθνική Ελλάδος μπάσκετ