Είναι χαιρέκακοι όσοι «απολαμβάνουν» την πτώση Σαντορίνης-Μυκόνου;

Τις τελευταίες ημέρες, έχουμε δει κατά σειρά ρεπορτάζ που μιλούν για απώλειες σε όλες σχεδόν τις διεθνείς αγορές για Σαντορίνη-Μύκονο.

Τον Φεβρουάριο, η Σαντορίνη κατά κύριο λόγο και η Μύκονος, οι δύο ναυαρχίδες του τουρισμού κάθε καλοκαίρι μέχρι και το 2022, απασχολούσαν την κοινή γνώμη και τον ΕΟΤ, καθότι η έντονη σεισμική δραστηριότητα άφηνε πολλά γκρίζα σύννεφα ως προς την τουριστική κίνηση. Τα πρώτα δείγματα ήταν ανησυχητικά και μέχρι τώρα, στο 2025, η Σαντορίνη έχει καταγράψει πτώση σε όλους του μήνες σε σχέση με το 2024, ενώ, πάνω-κάτω, στα ίδια είναι και η Μύκονος. Τα μεγαλύτερα προβλήματα για τα δύο νησιά παρατηρούνται στην διεθνή κίνηση, στις αφίξεις με κρουαζιερόπλοια, στο αεροδρόμιο και, σε δεύτερο βαθμό από τα πλοία με ανταπόκριση από Πειραιά.

Τις τελευταίες ημέρες, έχουμε δει κατά σειρά ρεπορτάζ που μιλούν για απώλειες σε όλες σχεδόν τις διεθνείς αγορές για τα δύο νησιά. Η Σαντορίνη έχει απώλειες σε αφίξεις από Γαλλία, Ιταλία, Καναδά (τα πιο χαρακτηριστικά) και μόνο στο Ισραήλ καταγράφει ελαφρά άνοδο. Η Μύκονος έχει διψήφιες μειώσεις σε ποσοστά στις αγορές της Γερμανίας, της Γαλλίας και της Βρετανίας, αλλά ρεφάρει στις αγορές του Ισραήλ και των ΗΠΑ, με τη μέση διανυκτέρευση να είναι στις 3.7 ημέρες τον Ιούλιο. Στη Σαντορίνη, από 3 διανυκτερεύσεις πέρσι, φέτος σημειώνονται 2.7 διανυκτερεύσεις μέσο όρο. Έτερο ρεπορτάζ θέλει την Σαντορίνη να έχει μείωση 20% στην τουριστική κίνηση και τη Μύκονο 15%.

Σε μια χρονιά που εφαρμόζεται το τέλος κρουαζιέρας στα 20 ευρώ στα 2 νησιά (ξεκίνησε χθες), είναι πολύ μεγάλη η πτώση, ιδίως αφού έρχεται ως συνέχεια της περσινής σεζόν, που έπληξε περισσότερο τη Μύκονο, και ως συνέχεια του 2023, όπου τα δύο νησιά δεν είχαν μεν, ιδιαίτερη πτώση, αλλά είχαν τα πρώτα σημάδια μιας καθοδικής πορείας.

Αυτή η διαρκής καταγραφή κάθε μήνα για τις τουριστικές ροές στα δύο νησιά, δεν είναι κάποιο ρεπορταζιακό φετίχ, ούτε γίνεται για το ονόρε της είδησης. Γίνεται γιατί ο κόσμος ενδιαφέρεται να μάθει πώς κινούνται τα δύο νησιά και, ίσως, γιατί κάθε ρεπορτάζ για αισχροκέρδεια φέρνει μια ικανοποίηση, την πεποίθηση πως θα υπάρξει «τιμωρία» για τέτοιες πρακτικές. Μην ξεχνάμε πως τα τελευταία χρόνια πολλά διεθνή ταξιδιωτικά μέσα, ψάχνουν ελληνικά νησιά για να τα παρουσιάσουν ως εναλλακτικές Μυκόνου και Σαντορίνης. Το ίδιο συμβαίνει και στα εγχώρια μίντια.

Τα κρουαζιερόπλοια φτάνουν και φέτος στο νησί, αλλά το τέλος αποβίβασης 20 ευρώ σε Σαντορίνη-Μύκονο που απαιτείται από χθες, θα φέρει κι άλλη μείωση στα 2 νησιά.

Σαντορίνη και Μύκονος αρνούνται ακόμα και σήμερα να αλλάξουν

Είναι φυσιολογικό. Όταν για τόσα χρόνια τα δύο νησιά έχουν γίνει απλησίαστα και ο μέσος πολίτης ακούει για το ξένο χρήμα, για χωριάτικες που κοστίζουν 30 ευρώ, είναι λογική η αντίδραση της ικανοποίησης από κάποιους (όχι λίγους) για την αλλαγή του status quo σε Σαντορίνη και Μύκονο. Και η χαιρεκακία είναι μες στο παιχνίδι και αναμενόμενο συναίσθημα. Δεν είναι γιατί θέλουν οι άνθρωποι που στηρίζονται στα τουριστικά έσοδα, να δυσκολεύονται να ζήσουν τον χειμώνα. Επ’ ουδενί όχι. Αλλά κάποια στιγμή, αν θέλουμε να αλλάξει αυτή η κοροϊδία να φεύγουν χιλιάρικα για 3 ημέρες σε κάθε νησί, θα πρέπει να υπάρξει μια σκληρή και ειλικρινής αντιμετώπιση. Διότι δεν είναι πως τα εν λόγω νησιά ήταν σε νορμάλ επίπεδα, αλλά σε εξωφρενικά επίπεδα βρίσκονται εδώ και 7-8 χρόνια. Τα 2 νησιά είναι αναγκαίο να γίνουν ξανά βιώσιμα και αυτές οι τουριστικές απώλειες, μπορούν να οδηγήσουν σε αυτή την κατεύθυνση.

Στη θέση που βρίσκονται σήμερα η Σαντορίνη και η Μύκονος, θα βρεθούν αύριο-μεθαύριο η Πάρος, η Μήλος και η Τήνος. Και, αργά ή γρήγορα, τα περισσότερα νησιά της χώρας, δη οι Κυκλάδες. Μοιάζει αναπόφευκτο με τις απαιτήσεις σε έξοδα που έχουν για τους τουρίστες αυτά τα νησιά. Ούτε οι ντόπιοι φταίνε που ανεβάζουν τις τιμές (με αρκετές εξαιρέσεις αισχροκέρδειας), ούτε όμως και ο εσωτερικός τουρισμός είναι υποχρεωμένος να βγάλει το φίδι από την τρύπα για να πλουτίζουν οι ιδιοκτήτες επιχειρήσεων σε αυτά τα νησιά.

Οι τιμές μάλιστα, μαθαίνω, στη Σαντορίνη είναι φέτος αυξημένες στη διαμονή σε σχέση με πέρσι. Στη Μύκονο υπήρξε μια αμελητέας ποσότητας αναπροσαρμογή προς τα κάτω. Τα δύο νησιά παρουσιάζουν μια άρνηση να ξανακερδίσουν τον Έλληνα και μια διάθεση να απομακρυνθούν και να απευθυνθούν προς ακόμα πιο premium πελατολόγιο. Ένα πελατολόγιο που θα δικαιολογεί τις χωριάτικες στα 30 ευρώ (αν δεν τις καθιστά φθηνές κιόλας σε αυτή την τιμή) και, μαθηματικά, θα σκοτώσει τις παραδοσιακές επιχειρήσεις (ταβέρνες κλπ). Διότι το premium πελατολόγιο δε θα πάει στην ταβέρνα. Εκεί θα πάει ο μέσος τουρίστας. Για να πάει όμως, θα πρέπει να μπορεί να βρει κατάλυμα σε μια τιμή που δεν είναι τιμή αφαίμαξης της τσέπης του.

Διαβάζω σε άλλο ρεπορτάζ ότι αχνοφαίνεται από πέρσι μια γυρισμένη πλάτη στα νησιά και μια στροφή των Ελλήνων στην ηπειρωτική Ελλάδα και την Ιταλία, όχι μόνο το καλοκαίρι, αλλά από το ξεκίνημα του περσινού έτους. Στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ και της Τράπεζας της Ελλάδος δείχνουν ότι οι Έλληνες ξόδεψαν το 2024 πάνω από 2.8 δισ. ευρώ για ταξίδια στο εξωτερικό, άνοδος 15% σε σχέση με το 2023, για μέση διαμονή στις 5.2 ημέρες. Και 6.68 εκατομμύρια ταξιδιώτες επέλεξαν εξωτερικό πέρσι, αύξηση 8% σε σχέση με το 2023. Σε αυτούς τους αριθμούς, η Ιταλία είχε τη μερίδα του λέοντος με 315 εκατ. ευρώ δαπάνες Ελλήνων.

Αντιθέτως, η εσωτερική κατανάλωση ήταν στα 2.276 δισ. ευρώ, αυξημένη κι αυτή, αλλά αν αφήσουμε στην εξίσωση τα νησιά, θα δούμε μεγάλη πτώση, με την ηπειρωτική χώρα να κερδίζει έδαφος.

Ο κόσμος γυρνάει την πλάτη του στη Σαντορίνη, στις Κυκλάδες, στα νησιά και στρέφεται στην ηπειρωτική χώρα.

Ή αλλάζουν ή «βουλιάζουν» κι άλλο

Το θυμικό του Έλληνα λειτουργεί ακόμα και σήμερα με τη λογική της Ύβρεως και της εξελικτικής διαδικασίας ως τη Νέμεση, επομένως βγαίνει αβίαστα μια γεύση απόλαυσης για αυτό που βιώνουν Σαντορίνη και Μύκονος, αλλά, θαρρώ, πάντα με το σκεπτικό ότι θα οδηγήσει σε κάτι καλό και όχι σε κάτι καταδικαστικό για τα νησιά. Εξάλλου, ο στόχος είναι πάντα η βελτίωση και αυτή έρχεται όχι μόνο με την διαρκή εξέλιξη, αλλά και με τις φάσεις που πρέπει να κάνεις 2 βήματα πίσω.

Αφού δεν υπάρχει αυτορρύθμιση στα δύο νησιά, αφού για τους ντόπιους είναι απλησίαστα, εκτός κι αν γίνουν όλοι influencers, το να παρατηρεί κάποιος την παρακμή των «αυτοκρατοριών», δίνει μια αίσθηση λύτρωσης και γεννά τη σκέψη πως τα σκληρά μαθήματα οφείλουν όλοι να τα χρησιμοποιούν για να χτίζουν κάτι από την αρχή σε καλύτερες βάσεις, μαθαίνοντας από τα εμπόδια.

Κι αν κάποιος χρειάζεται rebuild, είναι η Σαντορίνη και η Μύκονος. Στα πάντα τους. Από τα γαϊδουράκια μέχρι την αφόρητη πολυκοσμία σε πολλά σημεία τους, από την άκρατη επίδειξη πλουτισμού μέχρι την εύρεση ενός νέου πόλου έλξης για να έχουν έναν σωστό τουρισμό, ποιοτικό, με σεβασμό στο τοπίο, με αναγνώριση της σπουδαιότητας του κάθε τόπου, μια νέα στρατηγική, μια χάραξη νέας πορείας είναι αναγκαία.

Πόσο να το ξεζουμίζουμε άλλωστε πια αυτό το ηλιοβασίλεμα; Αφού έφτασαν πέρσι Άραβες και Κινέζοι να χτίσουν ρέπλικες Σαντορίνης σε δικά τους θέρετρα, αντιλαμβάνεται κάποιος πόσο απλησίαστα είναι τα νησιά αυτά και πόσο πρέπει να αλλάξουν ρότα.

Διαβάστε ακόμη: Τι χρειάζεται ο Έλληνας για να γίνει λιγότερο μ@λ@κ@ς στο παρκάρισμα;

TAGS :
Μύκονος πτώση Σαντορίνη τουρισμός

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook