Η επανάσταση της συνεννόησης

Πώς διαψεύστηκα (πανηγυρικά) στις «ανθρωπολογικές» μου εκτιμήσεις για τους υποστηρικτές του Γαβριήλ Σακελλαρίδη –και η δουλειά που πρέπει να κάνουμε όλοι μας. Από τον Δημήτρη Ρηγόπουλο

 
«Αργότερα έτυχε να γνωρίσω τον ίδιο τον Γαβριήλ Σακελλαρίδη. Αυτός κι αν ήταν ‘’κανονικός’’ άνθρωπος! Ένας από τους πιο γλυκούς και ευγενικούς ανθρώπους που έχω γνωρίσει».

«Αργότερα έτυχε να γνωρίσω τον ίδιο τον Γαβριήλ Σακελλαρίδη. Αυτός κι αν ήταν ‘’κανονικός’’ άνθρωπος! Ένας από τους πιο γλυκούς και ευγενικούς ανθρώπους που έχω γνωρίσει».

Το βράδυ του δεύτερου γύρου των αυτοδιοικητικών εκλογών άφηνα τον σταθμό του μετρό στην Πανεπιστημίου για να ανηφορίσω προς την οδό Σίνα όπου με περίμενε συντροφιά φίλων για να παρακολουθήσουμε τα αποτελέσματα.

Οι δρόμοι ήταν σχεδόν έρημοι. Ακόμα και στο προεκλογικό κέντρο του Γαβριήλ Σακελλαρίδη στα Προπύλαια η ατμόσφαιρα έδειχνε υπερβολικά χαλαρή, ενώ θεωρητικά η εκλογή στον Δήμο Αθηναίων δεν είχε κριθεί τελεσίδικα. Η περιρρέουσα γαλήνη μου έδωσε το χρόνο να περπατήσω με κανονικό βήμα και να παρατηρήσω με μεγαλύτερη προσοχή τον κόσμο που ήταν συγκεντρωμένος στο περίπτερο του υποψηφίου του ΣΥΡΙΖΑ. Το ενδιαφέρον μου, θα μπορούσε να πει κανείς, ήταν περισσότερο «ανθρωπολογικό», καθώς συνειδητοποιούσα ότι το βλέμμα μου αναζητούσε πρόσωπα και εξωτερική εμφάνιση που να «ταιριάζουν» στις δικές μου προσλαμβάνουσες για τους υποστηρικτές του ΣΥΡΙΖΑ: ακροαριστερούς νεολαίους με μπύρες στο χέρι να ακούν Θεοδωράκη, μια μονότονη και πληκτική λούπα των μεταπολιτευτικών τρόπων.

Διαψεύστηκα πανηγυρικά. Φυσικά η πλειοψηφία ήταν νεαρόκοσμος (πέρασαν τα χρόνια που οι θερμόαιμοι μεσήλικες παρακολουθούσαν τα αποτελέσματα από το εκλογικό κέντρο της γειτονιάς τους σκανδαλίζοντας συγγενείς και γείτονες) και, επίσης, πολύ φυσικά οι άντρες και οι γυναίκες που χάζευαν τα τηλεοπτικά πανελ και σχολίαζαν χαμηλόφωνα ήταν εντελώς «κανονικοί άνθρωποι», θα μπορούσε να είναι δικοί μου φίλοι, μάλιστα κύριοι, φίλοι ενός αμετανόητα «νεοφιλελεύθερου». Το θέαμα ήταν σοκαριστικά καθησυχαστικό.

Στα χρόνια της κρίσης και της πυράκτωσης των πολιτικών παθών, κυρίως από το 2012 και μετά, ο κόσμος χωρίστηκε σε δύο στρατόπεδα: σε όσους υποστήριζαν την μεταρρυθμιστική προσπάθεια των «μνημονιακών» κυβερνήσεων κάνοντας τα στραβά μάτια στην φορολογική λαίλαπα που την συνόδευε (πιστεύοντας ότι έτσι μόνο διασφαλίζεται η ευρωπαϊκή πορεία της χώρας και απομακρύνεται ο κίνδυνος μιας άτακτης και καταστροφικής χρεοκοπίας) και σε όσους αντιστρατεύονταν κάθε μεταρρυθμιστική πρωτοβουλία επειδή τη θεωρούσαν κομμάτι του ίδιου απάνθρωπου, κοινωνικά άδικου, μνημονιακού παζλ.

Διαβάστε ακόμα: Είναι τίτλος τιμής να σε εκβιάζει ένα ηθικό ερείπιο

Χωρίς να το συνειδητοποιήσουμε η επικοινωνία ανάμεσα σε αυτά τα δύο συμπαγή μπλοκ χάθηκε εντελώς, εξαφανίστηκε. Το ένα δεν άκουγε τι έλεγε το άλλο και τις λίγες φορές που το έκανε ήταν για να χλευάσει (στην καλύτερη περίπτωση). Και από την στιγμή που χάνεται κάθε επαφή ανάμεσα σε δύο κόσμους που κατά τ’ άλλα συνυπάρχουν μέσα στην ίδια κοινωνία είναι φυσικό να καλλιεργούνται τα αναπόφευκτα στερεότυπα και κλισέ (τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είχαν την δική τους συνεισφορά). Έτσι έφτασα στο σημείο να πιστεύω ότι οι υποστηρικτές του Γαβριήλ Σακελλαρίδη έπρεπε κατ΄ανάγκη να είναι αξύριστοι απόγονοι ντοπαρισμένων αριστερών που ακούν αντάρτικα. Τι είχα να πω εγώ με «τέτοιους» ανθρώπους; Δεν θέλω να φανταστώ τα ανάλογα κλισέ από την «άλλη πλευρά».

«Έφτασα να πιστεύω ότι οι υποστηρικτές του Σακελλαρίδη έπρεπε να είναι αξύριστοι απόγονοι ντοπαρισμένων αριστερών που ακούν αντάρτικα…».

Αργότερα έτυχε να γνωρίσω τον ίδιο τον Γαβριήλ Σακελλαρίδη. Αυτός κι αν ήταν «κανονικός» άνθρωπος! Ένας από τους πιο γλυκούς και ευγενικούς ανθρώπους που έχω γνωρίσει.

Εδώ, λοιπόν, υπάρχει δουλειά που πρέπει να κάνουμε. Όλοι. Το συζητούσα την επομένη των εκλογών με έναν καλό φίλο. Είχε κι αυτός ψηφίσει Νέα Δημοκρατία «για να μην βγει ο ΣΥΡΙΖΑ με τα τσαρούχια». Είχε κι αυτός φίλους που είχαν ψηφίσει το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα, άνθρωποι «λογικοί» και «μετριοπαθείς», άνθρωποι που νοιάζονται για την χώρα, άνθρωποι «σαν κι εμάς» με τους οποίους δεν είχαμε να χωρίσουμε τίποτα. Αλλά η δική μου περίπτωση ήταν σαφώς πιο σοβαρή: είχα συριζαίους φίλους με τους οποίους είχαμε διακριτικά απομακρυνθεί για να μη δηλητηριάσουν τη φιλία μας πολιτικές αψιμαχίες.

Επομένως; Επομένως κάτι κάναμε πολύ λάθος μέχρι τώρα. Κι εμείς, και όσοι ήταν σαν κι εμάς αλλά είχαν επιλέξει διαφορετικό πολιτικό και ιδεολογικό στρατόπεδο. Τώρα που τα πάθη φαίνεται να καταλαγιάζουν και το σενάριο της εθνικής καταστροφής απομακρύνεται, έχουμε την ευκαιρία να μάθουμε από την αρχή να συζητάμε και να κουβεντιάζουμε.

Ιδανικά το παράδειγμα θα έπρεπε να το δώσουν οι ηγεσίες. Αλλά έχει περάσει καιρός που ζούμε άνετα χωρίς ψευδαισθήσεις. Η επανάσταση της συνεννόησης μπορεί να αρχίσει από τα κάτω.

Ο Δημήτρης Ρηγόπουλος είναι δημοσιογράφος.

Διαβάστε ακόμα: «Τα διακόσια χρόνια του καθ’ ημάς ισλάμ είναι καιρός να γίνουν παρελθόν»

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Πιο δημοφιλή
Γιώργος Κωνσταντινίδης «Χτυπήστε» κάτι μικρό: τα πολλά τατουάζ είναι «βλαχιά» 

Η διακριτικότητα δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. Τα πιο όμορφα tattoos είναι αυτά που δεν «φωνάζουν», που δεν επιδιώκουν να τραβήξουν με το ζόρι την προσοχή. Ως γνωστόν: η ασχημοσύνη απαιτεί την έκθεσή της υπό το φως των προβολέων. Γράφει ο Γιώργος Κωνσταντινίδης.

20.11.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Διονύσης Μαρίνος Λιάγκας & Co: η trash κακομοιριά της ελληνικής TV δεν έχει τέλος 

Πόσο πιο κάτω μπορεί να πέσει μια τηλεοπτική εκπομπή και ο παρουσιαστής της; Εως το σημείο να κάνει αναπαράσταση μιας σεξουαλικής επίθεσης για να βγάλει γέλιο (!). Φταίει αυτός; Όχι! Φταίει το κανάλι που τον έχει και εμείς που αποφασίζουμε να τον δούμε. Ας προσέχαμε κι ας πρόσεχαν.

08.11.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Γιάννης Παλιούρης Oι σημερινοί σαραντάρηδες είναι που χτυπήθηκαν περισσότερο από την κρίση 

Μπορεί όλοι να ασχολούνται με τους εικοσάρηδες που επαναστατούν και τους εξηντάρηδες που τους έκοψαν τις συντάξεις, αλλά το συντριπτικό πλήγμα της κρίσης το δέχτηκαν οι σημερινοί έμπειροι εργαζόμενοι 40 ως 50 ετών. Που στην πιο παραγωγική τους φάση, θεωρούνται αναλώσιμοι.

08.11.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Γιάννης Παλιούρης Μην τρελαθούμε: Στην ΑΣΟΕΕ δεν καταλύθηκε το άσυλο, αλλά η παρανομία 

Αυτοί που φρίττουν από την επιχείρηση της αστυνομίας στην ΑΣΟΕΕ, είτε κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν ή δεν καταλαβαίνουν τι ακριβώς συνέβαινε. Το πανεπιστήμιο είχε γίνει χώρος διακίνησης ναρκωτικών, παράνομων εμπορευμάτων, μπάχαλων ακόμα και επιθέσεων σε ΑμΕΑ. Γράφει ο Γιάννης Παλιούρης.

13.11.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Andro