Η Κωνσταντοπούλου δεύτερο κόμμα; Ετοιμαστείτε για σκηνές Φαρ Ουέστ

Mε ύφος του στιλ «Are you talking to me?» (φωτογραφία: Sooc)

Γράφαμε πριν από λίγο καιρό πως το πολύνεκρο δυστύχημα των Τεμπών είναι πιθανό να εκτρέψει την κυβέρνηση από τις ράγες. Υπό μια έννοια αυτό συνέβη, αν και ο Κυριάκος Μητσοτάκης εξακολουθεί να είναι πρωθυπουργός και η Νέα Δημοκρατία κυβερνώσα παράταξη. Εντούτοις, είναι φανερό πως αυτό το γεγονός έχει προκαλέσει πολλές φθορές στην πλειοψηφία. Μήπως, όμως, το ίδιο γεγονός είναι πιθανό να δημιουργήσει μια νέα αξιωματική αντιπολίτευση;

Σχεδόν όλα τα τελευταία γκάλοπ, με το πιο πρόσφατο αυτό της εταιρείας Interview, δείχνουν μια παγιωμένη κατάσταση κάτω από τη Νέα Δημοκρατία. Η Πλεύση Ελευθερίας της Ζωής Κωνσταντοπούλου έχει υποσκελίσει το ΠΑΣΟΚ που φαινόταν προ καιρού να έχει αέρα στα πανιά του και έχει αναδειχθεί σε δεύτερο κομματικό πόλο που προκρίνει η κοινή γνώμη. Που σημαίνει: αν γίνονταν τώρα εκλογές, η Ζωή Κωνσταντοπούλου θα κατείχε τη θεσμική θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ρόλος αρκετά ρυθμιστικός για το πολιτικό μας σύστημα. Μπορούμε, άραγε, να διανοηθούμε τι θα συνέβαινε σ’ αυτή την περίπτωση;

Είναι, όμως, μόνο τα Τέμπη που εκτοξεύουν την Κωνσταντοπούλου; Η αλήθεια είναι ότι οι θέσεις που έχει πάρει η αρχηγός της Πλεύσης για το δυστύχημα είναι πολύ επιθετικές προς την κυβέρνηση, κάτι που φαίνεται να αρέσει σε πάρα πολύ κόσμο που τελεί υπό κατάσταση θυμού. Ωστόσο, αν προσέξουμε τη ρητορική και την πρακτική της Κωνσταντοπούλου θα διαπιστώσουμε πως αυτό που προβάλλει συνεχώς είναι η αντισυστημικότητά της. Στοιχείο που η ελληνική κοινωνία δείχνει να μην το αφαιρεί ως κριτήριο επιλογής ενός κόμματος.

Επί εποχής μνημομίων, η αντισυστημικότητα ήταν το «κλειδί» για την άνοδο κομμάτων που υπό άλλες συνθήκες θα περιορίζονταν σε ένα γλίσχρο ποσοστό. Κάπως έτσι ο τότε ΣΥΡΙΖΑ ανδρώθηκε, η Χρυσή Αυγή απέκτησε πάρα πολλούς οπαδούς και ομοϊδεάτες και ο Πάνος Καμμένος είδε τους ΑΝ.ΕΛ. να αποκτούν κυβερνητική ισχύ. Το πέρασμα σε μια μορφή ηρεμίας (ας αφήσουμε τη λέξη «κανονικότητα» εκτός κάδρου, καθώς έχει χάσει τη σημασία της), δεν φαίνεται να πρόσφερε διδάγμα στην ελληνική κοινωνία. Μια σπίθα χρειάζεται να ανάψει για να εμφανιστεί ξανά ένα θυμωμένο πλήθος που αρέσκεται να ακούει όμορφα λόγια, υψηλότονες κριτικές και λαϊκιστικές ρητορείες που χαϊδεύουν αυτιά, αλλά προσφέρουν ελάχιστες λύσεις επί του πρακτέου.

Έτσι όπως έχει διαμορφωθεί αυτή τη στιγμή το πολιτικό σκηνικό, μόνο δύο κόμματα μπορούν να καρπωθούν αυτή τη επίκληση στο θυμικό: η Πλεύση και η Ελληνική Λύση του Βελόπουλου. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αποψιλωμένος, ο Κασσελάκης παραδέρνει, η Λατινοπούλου δεν έχει πολιτικό εκτόπισμα, ενώ τα αριστερά κόμματα (Βαρουφάκης και Νέα Αριστερά) μοιάζουν με αφρόψαρα που εύκολα θα πνιγούν.

Η Κωνσταντοπούλου υπερέχει διότι έχει δημιουργήσει ένα εντελώς προσωποπαγές κόμμα (άρα ουδείς μπορεί να την αμφισβητήσει), διαθέτει ένα εκρηκτικό ταμπεραμέντο, επιδιώκει την κόντρα, αρέσκεται σε δημόσιες διαμάχες και δείχνει μια παντελή έλλειψη αστικής αβρότητας, που, υπό συνθήκες υπάρχει στον πολιτικό βίο (όχι πάντα βεβαίως). Είναι καταγεγραμμένοι οι τσακωμοί της με τον Ευάγγελο Βενιζέλο και τον Αντώνη Σαμαρά όταν ήταν πρόεδρος της Βουλής. Έκτοτε έχουν μπει κι άλλοι στο στόχαστρό της.

Πρόσφατα, την ημέρα της παρέλασης, δεν έδωσε το χέρι της στον υφυπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης, Σωτήρη Κέλλα, ενώ για τον Αλέξη Τσίπρα σημειώσε πως πρέπει να παραμείνει στο λαγούμι που βρίσκεται. Κανένα τακτ και καμία διάθεση να βάλει το μαχαίρι στη θηκάρι. Με κάτι τέτοιες ενέργειες και δηλώσεις, άλλο δεν κάνει από το να χτίζει το αντισυστημικό προφίλ της, το οποίο ωστόσο μοιάζει ορισμένες φορές με εισαγγελέα επί της έδρας τη στιγμή που προτείνει την εσχάτη των ποινών σε έναν υπόδικο.

Αν κάνουμε μια προβολή στο μέλλον με την Πλεύση Ελευθερίας στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτεησης (ήτοι ένας παλαιός ΣΥΡΙΖΑ του 2025) είναι βέβαιο πως θα βρεθούμε μπροστά σε ένα σκηνικό που όμοιό του θα μπορούμε να δούμε σε μια ταινία Φαρ Ουέστ. Η τραμπικού τύπου επιθετικότητα της Ζωής Κωνσταντοπούλου θα αποκτήσει και θεσμικό χαρακτήρα και θα είναι σε θέση να τα κάνει μπάχαλο κάθε λίγο και λιγάκι μέσα στη Βουλή. Φαίνεται πως αυτός ο άρτος κι αυτό το θέαμα αρέσει στους έλληνες ψηψοφόρους. Δεν μπορεί να εξηγηθεί αλλιώς η εκτόξευση της Πλεύσης από κομματίδιο διαμαρτυρίας σε υποδοχέα όλης της συσσωρευμένης οργής μεγάλου μέρους της ελληνικής κοινωνίας.

Η λογική λέει πως το φαινόμενο κάποια στιγμή θα ξεφουσκώσει και θα πρυτατεύσουν άλλες λογικές όσο θα πλησιάζουμε στις εκλογές του 2027. Ποιος όμως μπορεί να το υποστηρίξει αυτό με ασφάλεια; Και πότε, άραγε, η λογική υπήρξε σύμμαχος του μέσου Έλληνα. Σαν να λέμε: μπλέξαμε και άντε τώρα να ξεμπλέξουμε…

Διαβάστε ακόμα: Το σύνδρομο του υπουργού που… ανασχηματίστηκε και «δεν πρόλαβε».

TAGS :
Αλέξης Τσίπρας Κωνσταντοπούλου Νέα Δημοκρατία Σύριζα

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook