
Τι νέο μπορεί να κομίσει σήμερα o Αντώνης Σαμαράς πέρα από έναν πατριωτισμό αμφισβητούμενης μοναδικότητας και αποτελεσματικότητας; (Φωτογραφία: SOOC)
Εν έτει 2025, η ελληνική πολιτική ζωή δεν έχει ανάγκη από άλλο ένα κόμμα του κυρίου Αντώνη Σαμαρά. Ο πρώην πρωθυπουργός είχε την ευκαιρία του, και μάλιστα περισσότερες από μία φορές: Στις αρχές της δεκαετίας του ’90 δοκίμασε την τύχη του με την «Πολιτική Άνοιξη», ένα κόμμα που γεννήθηκε από τη ρήξη του με τον τότε πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, με αφορμή το Μακεδονικό ζήτημα. Ο χρόνος έδειξε πως η κομματική του επιλογή δεν μακροημέρευσε πολιτικά ούτε η εμμονή του με το Μακεδονικό δικαιώθηκε ιστορικά. Η «Πολιτική Άνοιξη» διαλύθηκε, και ο Σαμαράς επέστρεψε τελικά στη Νέα Δημοκρατία.
Αργότερα, την εποχή των μνημονίων, ήταν από τους πρώτους που καβάλησαν το «αντιμνημονιακό» κύμα, πριν ακόμη το εκμεταλλευτεί πλήρως ο ΣΥΡΙΖΑ. Κι όμως, σύντομα έκανε στροφή 180 μοιρών, υλοποιώντας ο ίδιος τη μνημονιακή πολιτική που προηγουμένως κατήγγελλε.
Το 2012, όταν ανέλαβε πρωθυπουργός, οι συνθήκες πράγματι δεν ήταν εύκολες — η χώρα βρισκόταν στα πρόθυρα της χρεοκοπίας και οποιοσδήποτε στη θέση του Σαμαρά θα τα έβρισκε σκούρα. Όμως, κανείς δεν τον υποχρέωσε να διεκδικήσει εκείνο το αξίωμα· το ήθελε διακαώς. Και το αποτέλεσμα ήταν μία κυβέρνηση που περισσότερο διαχειρίστηκε τη δύσκολη συγκυρία παρά την άλλαξε, για να είμαστε επιεικείς.

Μοιάζει να τον παρακινεί αυτό που οι Βρετανοί αποκαλούν «sense of entitlement», δηλαδή η αίσθηση ότι «του ανήκει» δικαιωματικά ο πρωταγωνιστικός ρόλος στην πολιτική. Ίσως έτσι ανατράφηκε. (Φωτογραφία: SOOC)
Σήμερα, σε ηλικία 74 ετών, ο Αντώνης Σαμαράς τι νέο μπορεί να κομίσει στην πολιτική ζωή, επικεφαλής όπως διαδίδεται, ενός ακόμα κόμματος δεξιότερα της ΝΔ, πέρα από έναν πατριωτισμό αμφισβητούμενης μοναδικότητας και αποτελεσματικότητας;
Περισσότερο μοιάζει να παρακινείται από αυτό που οι Βρετανοί αποκαλούν «sense of entitlement», δηλαδή η αίσθηση ότι «του ανήκει» δικαιωματικά ο πρωταγωνιστικός ρόλος στην πολιτική. Ίσως έτσι ανατράφηκε. Αυτή η ιδιοκτησιακή αντίληψη για την εξουσία φάνηκε και το 2015, όταν αρνήθηκε να παραδώσει προσωπικά το Μαξίμου στον Αλέξη Τσίπρα.
Ο Σαμαράς είναι απόγονος επιφανών οικογενειών — των Μπενάκη και των Δέλτα, οικογενειών με βαριά πολιτισμική και εθνική κληρονομιά. Όμως η καταγωγή, όσο τιμητική κι αν είναι, δεν χαρίζει δικαιώματα εξουσίας. Με όλο τον σεβασμό σε έναν πρώην πρωθυπουργό, η Ελλάδα του 2025 δεν χρειάζεται πολιτικούς που πιστεύουν πως η ιστορία τους χρωστάει.
Διαβάστε ακόμη: O Αλέξης Τσίπρας, η «ενεργός πολιτική» και οι πρώην πρωθυπουργοί – τουρίστες.




