Η ψύχραιμη αλήθεια για την ελλιπή φύλαξη και την πολιτική εκμετάλλευση του Άγνωστου Στρατιώτη

Συγκέντρωση στήριξης στον Πάνο Ρούτσι, μπροστά στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, στις 8 Οκτωβρίου. (Φωτό: Aris Oikonomou / SOOC).

Να πούμε μερικές αλήθειες για το μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη και τις διαδηλώσεις/διαμαρτυρίες εκεί, χωρίς κομματικές παρωπίδες, ούτε δεξιές ούτε αριστερές; 

Στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη πάντα γινόντουσαν διαδηλώσεις / διαμαρτυρίες και θα συνεχίσουν να γίνονται, αφού ξεχαστεί η ξεπεραστεί η τωρινή κρίση/νομοθετική ρύθμιση. Όπως τόσα που εξαγγέλονται στη χώρα μας και ποτέ δεν υλοποιούνται. 

Ο λόγος είναι πάρα πολύ απλός: ο ελληνικός λαός, οι Έλληνες πολίτες, θέλουν να διαμαρτύρονται –και δικαιούνται να το κάνουν– μπροστά στη Βουλή. Δεν τους ενδιαφέρει το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη. Ούτε να το προσβάλλουν έχουν σκοπό ούτε και γνωρίζουν πολλοί απ’ αυτούς τι είναι και τι ακριβώς συμβολίζει. 

Ο συμβολισμός της εκάστοτε διαμαρτυρίας επικεντρώνεται αφενός στην πλατεία Συντάγματος –το κέντρο της πρωτεύουσας και το κέντρο της χώρας– και αφετέρου στο Κοινοβούλιο που δεσπόζει από πίσω. Δεν εδράζεται στο κενοτάφιο του Αγνώστου Στρατιώτη. Αν το μνημείο ήταν στο Υπουργείο Άμυνας κανείς δε θα ανέβαινε τη λεωφόρο Μεσογείων για να διαμαρτυρηθεί. 

Αυτό σημαίνει ότι μπορεί ο καθένας να στήνει «τσαντίρια» όπως γράφτηκε κατά κόρον; Εγώ δεν θα τα χαρακτηρίσω ούτε τσαντίρια ούτε κάτι άλλο, οφείλω όμως να αναγνωρίσω ότι πρόκειται για αυθαίρετη, άρα παράνομη, κατάληψη δημόσιου χώρου για πολύ μεγάλο διάστημα η οποία είτε μας αρέσει είτε όχι, δεν μπορεί να γίνεται δεκτή. 

Στο Andro είχαμε γράψει σχετικά ότι θα έπρεπε να υπάρχει ένα μνημείο του Γνωστού Πολίτη που να σωματοποιεί και να αποτυπώνει το συλλογικό πένθος για τραγωδίες όπως το Μάτι, τα Τέμπη κ.ο.κ. Και -γιατί όχι;- να αναφέρονται  ονομαστικά οι εθνικές τραγωδίες στο μνημείο όπως το μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη  γράφει για μάχες, Ελ Αλαμέιν, Σαραντάπορον και λοιπά. Εδώ το νέο άγαλμα του μικρομεσαίου γράφει για κομμωτήρια και κρεοπωλεία… 

Ποιος ευθύνεται λοιπόν που υπήρξε επί μακρόν κατάληψη δημόσιου χώρου στο πιο κεντρικό και κομβικό σημείο της πρωτεύουσας; Σίγουρα δεν μπορεί να ευθύνεται ένας μόνο άνθρωπος ο οποίος έχασε το παιδί του και διεκδικούσε το αυτονόητο δικαίωμα στην εκταφή της σορού του. Είναι πολύ βολικό να λέμε ότι ευθύνεται ένας αδύναμος και πονεμένος άνθρωπος για όλη αυτή την αναστάτωση. 

Τότε ποιος ευθύνεται; Οι πολιτικοί του πάτρωνες αν υποθέσουμε ότι δρούσε υπό την επίνευσή τους; Ούτε αυτό αρκεί. Πάντα θα υπάρχουν αντιπολιτευόμενες δυνάμεις που θα προσπαθούν να εκμεταλλευτούν κυβερνητικές αδυναμίες. Είναι λογικό και εν τέλει δημοκρατικό. Δεν μπορούμε να φορτώσουμε όλη αυτή την ιστορία στον… Νίκο Καρβέλα ή στη Ζωή Κωνσταντοπούλου η οποία κάνει τη δουλειά της και αν δεν ήταν εκείνη θα ήταν κάποιος άλλος.

Τότε ποιος πραγματικά ευθύνεται για την ανακατωσούρα; Μα είναι αυτονόητο: εκείνος που έχει την ευθύνη, και την ευθύνη την έχει η αστυνομία. Εσείς αν πάτε τώρα να στήσετε την σκηνή σας στο ίδιο ακριβώς σημείο στην πλατεία Συντάγματος ή και οπουδήποτε αλλού, θα έρθει η αστυνομία, όχι ο δήμος ούτε ο στρατός, και θα σας απομακρύνει. 

Γιατί δεν το έκανε τότε η αστυνομία στην περίπτωση Ρούτσι; Διότι περίμενε άνωθεν κυβερνητική εντολή. Και γιατί δεν λάμβανε τέτοια  κυβερνητική εντολή; Διότι δεν ήθελε η Κυβέρνηση να προκληθεί ένταση. Λογικό. Θα ήταν άσχημο για την κυβέρνηση να φαίνεται ότι διώχνει με τη βία έναν χαροκαμένο πατέρα. Εδώ υπήρχε άνθρωπος οποίος κατασκήνωνε για καιρό διαμαρτυρόμενος έξω από τα γραφεία του ομίλου Βαρδινογιάννη και η ασφάλεια της πανίσχυρης  επιχειρηματικής οικογένειας δεν τον απομάκρυνε. 

Όλοι καταλαβαίνουμε ότι μια επέμβαση της αστυνομίας στο Σύνταγμα κινδύνευε να ρίξει λάδι στη φωτιά. Αυτό όμως είναι πρόβλημα της κυβέρνησης. Υπάρχουν πάρα πολλά πράγματα που είναι δυσάρεστα και πρέπει να γίνουν όταν αναλαμβάνεις την εξουσία. Πρέπει να βάζεις φόρους, πρέπει να επιβάλλεις υποχρεώσεις, πρέπει να κάνεις οδυνηρούς  συμβιβασμούς και ούτω καθ’ εξής. 

Εκείνοι ήθελαν να κυβερνήσουν. Δεν τους υποχρέωσε κανείς. Άρα εκείνοι είναι που πρέπει να λύνουν τους γόρδιους δεσμούς με δύσκολες αποφάσεις. Εγώ δεν λέω ότι έπρεπε να συλλάβουν τον κύριο Ρούτσι. Θα μπορούσαν να ικανοποιήσουν  αμέσως το αυτονόητο αίτημα του. Αν δεν ήταν δίκαιο το αίτημα, γιατί έγινε τελικά δεκτό; Η κυβέρνηση εμμέσως ομολόγησε είτε ότι κωλυσιεργούσε, είτε ότι εκβιάστηκε από την απεργία πείνας, ή και τα δύο.

Αυτό λοιπόν που μένει είναι ότι για το «τσαντίρι», όπως το χαρακτήρισαν, την ευθύνη την έχει η αστυνομία και η κυβέρνηση. Άρα λοιπόν όταν δεν μπορούν να διαχειριστούν κάτι τόσο μικρό (όχι από πλευράς ανθρώπινου πόνου -προς θεού) από πλευράς ισχύος και πολιτικού κόστους, δεν έχουν το δικαίωμα τώρα να κουνάνε το δάχτυλο. 

Η κυβέρνηση ήταν εκείνη η οποία άφησε όλους αυτούς τους μήνες (και πριν τον κ. Ρούτσι) να καταλαμβάνεται παράνομα ο δημόσιος χώρος, και νομοθετεί τώρα όψιμα, υποκριτικά και αντισυνταγματικά, πετώντας το μπαλάκι στο ΥΕΘΑ. Και ατελέσφορα, αφού τελικά δεν θα ισχύσει. 

Την ευθύνη για την καθαριότητα και την περιφρούρηση του χώρου μπροστά στη Βουλή μπορεί να την έχει ο Δήμος, η Αστυνομία, το Υπουργείο Άμυνας, η Βουλή των Ελλήνων, η Περιφέρεια η όποιος άλλος θέλετε. Την ευθύνη όμως για όλη αυτή την αναμπουμπούλα που ζήσαμε την έχει, με τις πράξεις και τις παραλείψεις της η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός. 

TAGS :
κυβέρνηση μνημείο Πολιτική Τέμπη

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook