Επεισόδια κατά την διάρκεια της πορείας στη μνήμη του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου το 2022 στη Θεσσαλονίκη. (Φωτογραφία: Konstantinos Tsakalidis / SOOC)

Έληξε πρόσφατα με μεγάλη επιτυχία η έκθεση ζωγραφικής του ποιητή Γιώργου Δουατζή που είχε τίτλο «Οχυρά κατά της βίας». Και -εκτός από διέγερση ισχυρών εικαστικών αισθημάτων- μας προκάλεσε προβληματισμό γύρω από το πόσο έχουμε χάσει τον λογαριασμό της βίας στην ζωή μας. Θυμηθήκαμε την αγαπημένη του σχετική αποστροφή περί του πόσο ένοχη είναι η ανοχή μας. Αλλά και παραφραστικά ανακαλέσαμε τον Εθνικό Ποιητή Μάνο Χατζιδάκι, καθώς, φαίνεται, δεν μας μέλλει που ανεπαισθήτως έχουμε εξοικειωθεί με το τέρας της βίας. Ακόμα χειρότερα, που λόγω προεκλογικής συγκυρίας ουδείς τολμά να ανοίξει κουβέντα περί ξεσαλωμένης βίας και εκσομαλισμού της δημόσιας ζωής.

Δυστυχώς, είμαστε εξοικειωμένοι με αυτό το Κακό, που έχει καταστεί κοινός τόπος στην ελληνική καθημερινότητα.

Έργα του ποιητή Γιώργου Δουατζή, από την έκθεσή του που είχε τίτλο «Οχυρά κατά της βίας».

Η καθ’ ημάς κοινοτοπία του κακού της βίας

Παρότι, λοιπόν, δεν υπάρχει μια μέρα που οι ειδήσεις να μην είναι μπουκωμένες από περιστατικά τρομακτικής βίας στην επικράτεια, εμείς δεν φρίττουμε και μάλλον χαλαροί/μακάριοι ουδόλως εντυπωσιαζόμαστε, μόνο σιγοσφυρίζουμε αδιάφορα. Είμαστε εξοικειωμένοι με αυτό το Κακό, που έχει καταστεί κοινός τόπος στην ελληνική καθημερινότητα.

Το απεχθές χτικιό της βίας είναι συνυφασμένο με την κοινωνική μας παραδοσιακότητα. Έτσι, η εθνική επικαιρότητα καθημερνώς μας τρατάρει πικρά σοκολατάκια: ειδήσεις ντροπιαστικές, ραντισμένες με ποικιλώνυμη βία, που διαστρωματικά όλες οι ηλικίες αφειδώς μας προσφέρουν. Δεν είναι ποτέ εκπληκτικό ή ασυνήθιστο, πάντα περιμένουμε χαυνωμένοι να δούμε ποιες θα είναι οι βάρβαρες ειδήσεις της ημέρας, τι υφή/γεύση θα έχει και σήμερα η κοινοτοπία του κακού της βίας στην παραδοσιακή αρένα μας (που πολύ θα θέλαμε να ήταν νεωτερική, αλλά δεν).

Καταλυτικοί είναι οι αριθμοί της Ελληνικής Αστυνομίας: 28.714 εγκλήματα (2022), 60 γυναικοκτονίες (2021-23), 15.726 (2022) και 9.860 (10μηνο 2023) κρούσματα ενδοοικογενειακής βίας (μόνο σε γυναίκες 8.409), βία ανηλίκων κρούσματα 788 (11μηνο 2023), σε ΛΟΑΤΚΙ 38 και αλλοδαπούς 33 (2022). Μάλιστα, την εβδομάδα μετά το Πάσχα σημειώθηκαν 493 περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας και από αυτά τα 305 (!) κατέληξαν σε συλλήψεις. Ας δούμε παραστατικότερα κάποιες σχετικές εικόνες ειδησεογραφικές:

Επεισόδια στα Εξάρχεια το 2023. (Φωτογραφία: Nick Paleologos / SOOC)

– Τρεις ληστείες σημειώθηκαν προχτές από εφήβους: άρπαξαν κινητά, πορτοφόλια και κοσμήματα από περαστικούς, έφηβους και ενήλικους. – Νωρίτερα πάλι 14χρονος γρονθοκόπησε 12χρονο εντός σχολείου (διπλό κάταγμα στο νοσοκομείο Χατζηκώστα Ιωαννίνων). – Μαθητής τυχαία συνελήφθη φέρων περίστροφο γεμάτο σφαίρες. – Λίγες ώρες πριν ο Παναθηναϊκός πάρει τον 7o Ευρωτίτλο του, εμφύλιος πόλεμος βαζελόγαβρων στο Βερολίνο. -Ευρωτίτλος Ολυμπιακού, επινίκια γάβρων: βανδαλίζουν επιδεικτικά το γήπεδο της ΑΕΚ που φιλοξένησε τον αγώνα, όπου είχαν αναρτήσει και γιγάντιο παννώ αφιερώνοντας την νίκη σε «αυτούς που είναι στην φυλακή* και αυτούς που είναι στον ουρανό», δηλαδή στους υπόδικους για την δολοφονία Λυγγερίδη και στους νεκρούς της «Θύρας 7». – Ανυποψίαστοι εθελοντές (Πάρνηθα) δέχτηκαν δολοφονική επίθεση από κάποιους, γιατί ήταν «Άλλοι». – Έκρηξη χειροβομβίδας στην Αγία Βαρβάρα: ζημιές σε πολλά αυτοκίνητα. – «Δεν μετανιώνω» λέει ο δολοφόνος της 40χρονης πρώην συζύγου του στο Μενίδι. – Μηχανιώνα: αιμόφυρτους εγκατέλειψαν άγνωστοι δύο τζόγκερς που φορούσαν φανέλες «άλλης» ομάδας. – Καταδρομική επίθεση αγνώστων στο εργοτάξιο του Μετρό Γαλατσίου, νωρίτερα και στο Μετρό Εξαρχείων. – Κλωτσομπουνίδι εντός Κοινοβουλίου βουλευτών Φλώρου-Γραμμένου. – Προπηλακισμός βουλευτίνας Δεληκάρη σε εκκλησία από στελέχη του κόμματος «Νίκη» και ανάλογες απειλές Βελόπουλου κατά κάθε βουλευτή που ψήφισε υπέρ των γκαίυ γάμων. – Συνήθεις Πασχαλιάτικοι ακρωτηριασμοί χεριών/ποδιών, βαρελότα, δυναμίτες, μπαλοθιές, ανάμεσα σε πεζούς στους δρόμους. –  Πάλι δοξαστικός θρίαμβος του «Χριστός Ανέστη» στην οδό Λαγουμιτζή, κόλαση:-η-νύχτα-μέρα, τριψήφιες μολότοφ «κοινωνικών αγωνιστών». – Όλα αυτά στο πλαίσιο της συνήθους Βίας κάθε μορφής: ενδο-έξω-σχολικής, έμφυλης, ενδο-οικογενειακής, θρησκευτικής, πολιτικής, ρατσιστικής, αλλά και δολοφονιών που οι δημοσιογράφοι αποκαλούν «εκτελέσεις» (αφότου θαύμαζαν την 17 Νοέμβρη) και φυσικά ομηρειών και προπηλακισμών «χτισμένων» καθηγητών ΑΕΙ.

Και όλοι αυτοί, κάνουν όλα αυτά, γιατί μπορούν, γιατί «Αυτή είναι η Ελλάδα!». Ας δούμε στην συνέχεια, γιατί συμβαίνουν όλα αυτά, αν συμβαίνουν ή όχι και αλλού και γιατί.

Κάδοι σκουπιδιών που λειτουργούν ως οδοφράγματα. Όχι ένα σπάνιο φαινόμενο στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια.(Φωτογραφία: Konstantinos Tsakalidis / SOOC)

Υπέρβαση βίας στην Φιλελεύθερη Δημοκρατία

Η βία (Ηράκλειτος: «Πόλεμος πάντων πατήρ») βασικό φυσικό μας χαρακτηριστικό, απορρέει από την αντιφατικότητα του χόμο σάπιενς (και κάθε άλλου χόμο πρώην-και-επόμενου). Νιώθοντας έτσι, η ανθρώπινη κοινωνία έφτασε στον 19o αιώνα ψάχνοντας απλώς να γίνεται ολοένα καλύτερη. Τότε εμφανίστηκε κάποιος Μάγος, που υποσχέθηκε να την κάνει Τέλεια. Έφτιαξε μάλιστα και ένα σύνθετο ιδεοσύστημα (επιστημονικό/αντικειμενικό το βάφτισε) και με βάση αυτό αργότερα πείστηκαν κάποιοι θιασώτες του να επιβάλουν στην ανθρωπότητα το «Καλό» (τους) για το καλό της. Έτσι γέμισε ο 20ος αιώνας από τους τρεις ολοκληρωτισμούς, δομικά «αντίθετους»/εχθρικούς μεταξύ τους μεν, αλλά ίδιους παθολογοανατομικά (πρότασσαν το σύνολο έναντι του ατόμου). Όλοι κατέρρευσαν, αφού πρώτα ράντισαν με αίμα και δυστυχία την ανθρωπότητα (που ακόμα τους πληρώνει).

Το «μάθημά» τους ήταν καθοριστικό: μετά την πτώση και του τελευταίου (1989), άρχισε να μορφοποιείται σταθερότερα στις αναπτυγμένες δυτικές χώρες η Φιλελεύθερη Δημοκρατία, που συνέθεσε την σοσιαλδημοκρατία με τις ανοιχτές αγορές. Το κενό της πρώτης («εξίσωνε», αλλά δεν παρήγε πλούτο) κάλυψαν οι δεύτερες («ανίσωναν», αλλά υπερπαρήγαν πλούτο). Έτσι συντέθηκε η Φ.Δ. που πρωτοφανώς δημιούργησε την πιο δίκαιη-ελεύθερη-ανοιχτή/ευήμερη κοινωνία που έζησε ποτέ άνθρωπος. Οπότε, σε αντίθεση με τους κλειστούς «τέλειους» ολοκληρωτισμούς που γεννάνε μόνο προβλήματα και αδιέξοδα, η ανοιχτή ατελής Φ.Δ. διαρκώς/αενάως δημιουργεί προβλήματα και λύσεις. Γι’ αυτό, όλοι, εχθροί και φίλοι της, κουτσοί-στραβοί-σε-αυτό-τον-Άγιο-Παντελεήμονα-προστρέχουν μπας και δουν το φως τους.

Έτσι, μάθαμε ότι δεν υπάρχει κανένα προδιαγεγραμμένο «Καλό» που πρέπει να ακολουθήσουμε με το στανιό, αλλά αβίαστα πάμε βλέποντας και κάνοντας. Οπότε η χρήση Βίας για να πετύχουμε κάποιο «Καλό», βολεύει μόνο εκείνους που την ασκούν (τελικά μόνο για το δικό τους καλό), εις βάρος όσων την υφίστανται. Έτσι κέρδιζαν οι «τελειοθήρες» ολοκληρωτισμοί: η δική τους Καλή Βία «αντικειμενικά» ασκείται για το Καλό των Πολλών, ενώ η Κακή Βία των Άλλων για το Καλό των Λίγων.

Αυτή η διάκριση Καλής και Κακής Βίας είναι το μυστικό που κάνει ανθηρή την Βία, συλλογική και ατομική. Έτσι, η Φ.Δ. αλλάζει το πεδίο, ξεκαθαρίζοντας (από τον πρόδρομο Μαξ Βέμπερ και εντεύθεν) ότι μόνο η αντιπροσωπευτική δημοκρατία συλλογικά ορίζει και διαρκώς ανανεώνει την νομιμότητα του κράτους δικαίου και μόνο αυτό ασκεί βία σε όποιον σπάει τους κανόνες του. Ουδεμία αυτοδικία (ατομική ή συλλογική) ευσταθεί στην Φ.Δ., πέρα από την κρατική βία που διαφυλάσσει την διαρκώς κοινοβουλευτικά ανανεούμενη κανονικότητα. Ατελές και αυτό το σχήμα, βέβαια, αλλά ουδέποτε αντιπροτάθηκε σοβαρότερη εναλλακτική.

Άρα, το Κράτος Δικαίου (Κ.Δ.) συνιστά μια νομιμότητα που ζητάει από εμάς τα αντιφατικά ανθρωπάκια το αδύνατο: να υπερβαίνουμε την θηριώδη φύση μας και να την καταστέλλουμε, όποτε μας παρασύρει σε πράξεις βίας κατά του Άλλου. Γι’ αυτό και δεν θα γίνουμε ποτέ μια τέλεια κοινωνία, άλλωστε. Και πάντοτε τζάμπα θα αίρεται υπέρ τις κεφαλές μας η Κατηγορική Προσταγή του Καντ ως μια omnibus ηθική «σύσταση» (να πράττεις προς τους Άλλους έτσι όπως θα ήθελες να πράττουν και οι Άλλοι προς εσένα). Έτσι, τελικά, την δουλειά την κάνει μόνο η σκληρή απαράβατη νομιμότητα, που λέει, μην παραβείς τον νόμο, διαφορετικά θα τιμωρηθείς, ώστε να αποδοθείς εφεξής «σωστότερος» στην απαιτητική κοινωνία…

Αν υπάρχει ευγενής πατριωτισμός σε αυτό τον τόπο, τότε το διακύβευμα δεν είναι «να-πάρουμε-την-Πόλη», αλλά να δημιουργήσουμε Σύγχρονο Ελληνικό Πολιτισμό.

Επεισόδια μεταξύ χούλιγκαν και αστυνομίας στην Αθήνα το 2018. (Φωτογραφία: Νikos Christofakis / SOOC)

Φυσική προσφορά και πολιτική ζήτηση Βίας

Ξαναλέμε: την βία την κουβαλάμε από την μαμά μας (Φύση), καθώς η ανθρώπινη αντιφατικότητα γεννά ανασφάλεια/αστάθεια και ανακλαστική προσφυγή στην βία. Έτσι, η Φ.Δ. νιώθοντας ότι η βία λειτουργεί καταστροφικά/διαλυτικά πάνω στα ανθρώπινα επιτεύγματα, ψάχνει τρόπους να την τιθασεύει.

Και εδώ μπαίνει κρίσιμη διάκριση: υπάρχει προσφορά βίας ως (το ανωτέρω) φυσικό φαινόμενο και ζήτηση βίας (ανάλογα με διάφορες περί βίας αντιλήψεις) ως πολιτικό φαινόμενο. Και εδώ η Φ.Δ., μετά τον ανωτέρω νομικό και ηθικό διάλογο, εισάγει επίσης πολιτικό και αισθητικό διάλογο σχετικά με το δέον της βίας στην κοινωνία. Και πολιτικά οι δημοκρατικές δυνάμεις ΔΕΝ προτείνουν καμία «Καλή» βία για να πορευτεί η κοινωνία, ενώ οι αντιδημοκρατικές προτείνουν καθεμιά την δική της «Καλή» βία. Αντίστοιχα στην κοινωνία, αναπτύσσονται αντιμαχόμενα αισθητικά πρότυπα, που ορίζουν μια στάση ζωής απέναντι στην βία.

Και εδώ πλησιάζουμε το θέμα μας. Γιατί στις Φ.Δ., όποιος ασκεί βία για οποιονδήποτε δικό του σκοπό, εκτός από παράνομος, αντιδημοκρατικός, ανήθικος, είναι και αντιαισθητικός. Έτσι, παρά την φυσική προσφορά βίας, δεν έχουμε και ανάλογη ζήτηση βίας, αφού την περιστέλλουν τόσο οι νόμοι, όσο και τα ηθικά και αισθητικά πρότυπα. Άμα κάποιος σαλτάρει και ασκήσει βία, αυτόματα θεωρείται ηθικά και αισθητικά αποδιοπομπαίος και αισθάνεται την διττή πίεση: να «κόψει τις μ@λ@κίες» και λόγω αυτών των προτύπων αφ’ ενός και δευτερογενώς λόγω της Δαμόκλειας Σπάθης της Νομιμότητας.

Οπότε αυτό το διπλό φίλτρο της Φ.Δ. είναι πολύ αποτελεσματικό: όποιος δεν εισακούει τα ηθικά και αισθητικά πρότυπα που πρώτα αποτελούν κόφτες «Ζήτησης Βίας», τότε θα ανασχεθεί/«κοπεί» στον δευτερογενή έλεγχο της νομιμότητας (Κ.Δ.), που θα έρθει να τον μπουζουριάσει. Και φυσικά, αυτά τα φίλτρα/φρένα της Φ.Δ. είναι πολύ πιο σύνθετα/ψαγμένα από τα χοντροκομμένα των ολοκληρωτισμών, ακριβώς γιατί η ανοιχτή φιλοσοφική βάση της Φ.Δ. στηρίζεται και στο «εγώ» και στο «εμείς», ενώ των «αντικειμενικών» ολοκληρωτισμών μόνο στο «εμείς», όχι στο «εγώ». Οπότε εδώ έχουμε παντελώς διαφορετική ανάλυση περί του πώς προσεγγίζουμε την υπόσταση και τα «δίκια» του «Άλλου»: πώς βλέπει το «Εγώ/Εμείς» τον «Άλλο».

Κλείνοντας, όλα τα ανωτέρω ισχύουν μόνο στις «κανονικές» Φ.Δ., ας δούμε τώρα τι γίνεται στην δική μας.

Τη βία την κουβαλάμε από την μαμά μας (Φύση), καθώς η ανθρώπινη αντιφατικότητα γεννά ανασφάλεια/αστάθεια και ανακλαστική προσφυγή στην βία.

Κι εμείς;

Ο αντίκτυπος του Διαφωτισμού αποτυπώθηκε στις δυτικές χώρες με γενικευμένη διάχυση της ανεκτικότητας. Αυτή προήγαγε το σταθερό πλαίσιο αρμονικής συνύπαρξης πολλών διαφορετικών «Άλλων» μεταξύ τους, άρα και ισχυρής ανάπτυξης οικονομικής-πολιτικής- οικονομικής. Όποιος κάνει τον συνειρμό, βλέπει πόση αιτιακή συνάφεια υπάρχει μεταξύ ανεκτικότητας και μη-βίας, όπως αντίστοιχα μεταξύ δυσανεξίας και βίας. Το σύμπλοκο πρότυπο «Εχθρός-Μίσος-Βία» της δυσανεξίας, χρειάζεται κάποια «Καλή Βία» για να το υπηρετήσει. Συνεπώς, βασικό κριτήριο για να κριθεί μια χώρα νεωτερική, είναι η γενική στάση της κοινωνίας της απέναντι στην Βία.

Όσο κι αν η ανέμελη/μοδάτη Ακαδημαϊκή μας κοινότητα φαντασιώνεται την Ελλάδα ως νεωτερική χώρα, επειδή στην Επιδαύρια Εθνοσυνέλευση ο Μαυροκορδάτος εισηγήθηκε το πιο προχωρημένο τότε διεθνώς (κατόπιν αναιρεθέν) Σύνταγμα, τα πράγματα την διαψεύδουν. Διότι δεν αρκούν ελάχιστοι εμπνευσμένοι εκσυγχρονιστές ηγέτες, που διαρκώς βελτιώνουν θεσμικά το νεωτερίζον κράτος-κέλυφος, όταν η κοινωνία που από κάτω το τρέφει παραμένει παραδοσιακή, μη αντέχοντας τέτοιες εκσυγχρονιστικές «ακρότητες» (βλ. «2021 ευκαιρίες για ένα πληρέστερο Διαφωτισμό»).

Και, επί τέλους, όλοι συμφωνούμε με την ανάλυση περί Καταστροφών και Θριάμβων του Στάθη Καλύβα, αλλά, πώς δεν προβληματιζόμαστε, γιατί άραγε ενσκήπτουν τόσο εύκολα οι καταστροφές; Γιατί θεωρούμε ότι θρίαμβοι και καταστροφές έρχονται κάπως μαγικά, οπότε αρκεί να τις περιμένουμε καρτερικά, αντί να ψάχνουμε εμπεριστατωμένα πώς να προετοιμάζουμε θριάμβους και να αποφεύγουμε καταστροφές;

Δεν μας έφτανε η προνεωτερική προβειά μας, έχουμε και τον συνήθη ύποπτο λαϊκισμό, που έρχεται κάθε τόσο και την φρεσκάρει/φουντώνει. Έτσι, λοιπόν, η δυσανεκτική κοινωνία μας, καλόμαθε δεκαετίες στον εύκολο δανεικό και αγύριστο πλούτο που αφειδώς της εξασφάλιζε ο λαϊκισμός. Και όταν ξαφνικά της είπανε πως χρεωκόπησε, όχι από κακιά τύχη, αλλά από νομοτέλεια λαϊκισμένης ευήθειας, ουδέποτε το αποδέχτηκε. Ούτε ποτέ είπε «Χρεωκοπήσαμε, άρα ας ανασυγκροτηθούμε!», αλλά «Τοκογλύφοι κλέφτες, μάς επιβάλατε μνημόνια, πάρτε τα μνημόνια και φύγετε από δω!». Και αμέσως ογκώθηκε η Αγανάκτηση και ο βίαιος Αντιμνημονισμός, βάσει της ανάλυσης «ένα-κι-ένα-κάνουν-τρία».

Τότε, ηχηρά ξαναγίναμε κοινωνία της αυτοδικίας, καθαιρώντας κάθε δυτικότητα και κάθε σεβασμό στο κράτος δικαίου. Και όταν φασιστοτραμπούκοι  επιτέθηκαν δολοφονικά κατά Χατζηδάκη, ο κ. Τσίπρας αντί να τους καταγγείλει αυστηρά, τους δικαίωσε: «Δεν θα λογοκρίνουμε την δίκαιη οργή του λαού!». Έτσι εγκαθιδρύθηκε ο Ανεξυριζαυγιτισμός, που έμελλε να κάψει την Αθήνα και να ηρεμήσει μόνο όταν έγινε Κυβέρνηση και χωριστήκαμε σε ένα απέραντο εχθροπαθές «Ή-εμείς-ή-αυτοί!-ΠΣΣΣΟΦΦΦΦΟΣΣΣΣ!!!111!!!» κλπ.

Τότε η Εκκλησία έκανε την πάπια για τα εγκλήματα των ναζί**, ενώ ο Αμβρόσιος εκθείαζε την Χρυσή Αυγή και ο Ιερώνυμος δήλωνε «Ο Αμβρόσιος απλώς λέει τα σωστά με λάθος τρόπο». Και στα Δεκεμβριανά του 2008 ο κ. Τσίπρας τσιτάριζε Μάο: «Μεγάλη αναστάτωση, θαυμάσια κατάσταση!», απλά μπερδεύοντας την Λούτσα με τον Σχοινιά, γιατί νόμιζε πως κάθε βίαιος ριζοσπαστισμός είναι προοδευτικός, αλλά τότε ακριβώς εμβρυουλκήθηκαν οι  ναζί. Και γενικότερα ο κ. Τσίπρας μπέρδευε την ζωντάνια με την βία και ανάλογα εκπαίδευσε το κοινό του. Όμως, διαφέρουν: ζωντάνια-βία, όπως δύσκολη-δημιουργία/εύκολη-καταστροφή, όπως ζωή-θάνατος. Επ’ αυτών, επειδή αυτά τα αντίθετα είναι δομικά συστατικά της φύσης, το μόνο που μπορεί να κάνει ένας σοβαρός ηγέτης, είναι να προκρίνει ένα από τα δύο αντίθετα ως δικό του πρότυπο: ζωντάνια ως μαγκιά, αντί βία ως μ@λ@κί@. Δεν μπορούσε και δεν το έκανε, δυστυχώς. Ακόμα, για την τρομοκρατική επίθεση της 11ης/09/2001 στην Νέα Υόρκη, τόσο η Δεξιά του Κυρίου (ο-«Όπισθεν-ολοταχώς!»-Μακαριστός-Χριστόδουλος που υπαινίχθηκε ότι ο Θεός τιμωρεί τους αδίκους), όσο και η Αριστερά του Παϊσίου (Κομμουνιστική Εκκλησία Ελλάδας: «ούτε κλαίμε ούτε γελάμε»), έδωσαν σήμα ότι βολεύει λίγη καλή βία κατά των κακών Αμερικανών… Γιατί, προφανώς, για το καθ’-ημάς-εθνικό-ισλάμ, ο Καλός σκοπός αγιάζει τα Κακά μέσα. Και οι δύο μεγάλες Εκκλησίες μας δεν είναι μπον-πουρ-λ’-οριάν φορ νάθινγκ: μας αξίζουν.

Όλα αυτά τα σινιάλα υπέρ της βίας δούλεψαν παραγωγικότατα, επιταχύνοντας την Αποενοχοποίηση του Τρελοκομείου της Αγανακτισμένης Αυτοδικίας. Παρά την αλλαγή πορείας του 2019, αυτή η διέγερση διαρκεί μέχρι σήμερα, ως ουρά εκείνου του κομήτη που εγκαθίδρυσαν οι Έλληνες θιασώτες της ανθούσας σήμερα Ψεκαζμένης Διεθνούς. Διότι, ανάμεσα στους δύο εθνικούς λογισμότυπους, κάνει πρόγραμμα ο κυρίαρχος αντιδυτικός Καραγκιόζειος/(Μακρυγιαννικός) Λογισμότυπος (ΚΛ) και μένει στριμωγμένος στην γωνία ο δυτικός Οδύσσειος Λογισμότυπος (ΟΛ). Και με βάση τον ΚΛ και εποικοδόμημα τον Μεταπολιτευτικό Λαϊκισμό δεν είναι εύκολο να εκνεωτερισθεί η πατρίδα και η κοινωνία μας, όσο κι αν σπανίως βγαίνει στην επιφάνεια ο ΟΛ εκνεωτερίζοντας δειλά το κράτος. Διότι, αυτή είναι η Ελλάδα.

Έχουν εξοικειωθεί τόσο με τις εικόνες βίας, που πλέον ούτε καν καθόμαστε να συζητήσουμε για το πρόβλημα. (Φωτογραφία: Nick Paleologos / SOOC)

Δεν είναι μαγκιά η βία: μ@λ@κί@ είναι

«Και μόνο που θα ξέρουν ότι το έχεις κάνει αυτό, θα σε έχουν πολύ πάνω στις φυλακές του Αυλώνα!». Έτσι ορμήνεψε ο Παλιός τον κολλητό που πάει «μέσα» για την δολοφονία του αστυνομικού Λυγγερίδη. Γι’ αυτό, ο αξιακός προβληματισμός όλων των χαζόπαιδων, που τραμπουκάρουν καθημερνώς στην εξαρχειωμένη/εκσομαλισμένη επικράτεια, έτσι πάει: θα κάνω ένα βίαιο σάλτο και θα είμαι κυρίαρχος στα γκομενάκια. Μ@λΑκ@ς είμαι να μην είμαι κι εγώ ένας βίαιος κιμπάρης; Να είμαι λαπάς; Δεν διανοούνται ότι τέτοιες συμπεριφορές σημαίνουν πως, άμα σηκώνεις χεράκι ως ανωμαλάρας μάτσο, είτε κάπου χάνεις στο πάνω κεφάλι είτε στο κάτω είτε και στα δυο. Αμ, δεν υπάρχει και κάποια πνευματική ηγεσία να του δώσει σινιάλο, να του εξηγήσει πόσο ανάποδα πάει, πόσο μ@λ@κ@ς καταντάει τελικά, άμα, αισθανόμενος ότι του αμφισβητείται η κυριαρχία ως αρσενικού/πατέρα/μάγκα, χτυπάει την γυναίκα ή το παιδί του στο σπίτι και τον Άλλο στον δρόμο.

Σημειωτέον, δεν είναι χαζή η ψεκαζμένη πλειονότητα που προτιμά/ανέχεται πανεθνικώς την αυτοδικία: απλώς είναι εγκλωβισμένη στα πρότυπα του κυρίαρχου Καραγκιόζειου Λογισμότυπου που της κλειδώνει το μυαλό και την αποβλακώνει.

Αυτή η προνεωτερική κουλτούρα ανοχής/προτίμησης στην βία (σε αντίθεση με τις προαναφερθείσες δυτικές/νεωτερικές κοινωνίες που γειώνουν/φρενάρουν την ζήτηση βίας)  δημιουργεί σφοδρή ζήτηση βίας, που είναι έτοιμη να πολλαπλασιάσει την προσφορά βίας από πλευράς της δεδομένης εθνικής βαρβατίλας. Γιατί εδώ είναι Μπαλκάνια, εδώ σκοπός της ζωής μας ΕΙΝΑΙ η χαμέρπεια, εδώ η βία είναι λίρα εκατό και την αγοράζουμε σαν πολύτιμο χρυσάφι εν καιρώ πολέμου.

Γενικά η κάθε λογής αυτοδικία, από ιδρύσεως 17Ν, αποτελεί πάλι άχρονο εθνικό μαστ στο καθ’-ημάς-εθνικό-ισλάμ, πώς να το κάνουμε. Και η παρακρουστική εθνική χειράντλησις σπέρματος γκόουζ κλάουντ, δεμ-πα’-να γιορτάζουμε φέτος τα 50χρονα της Μεταπολίτευσης οι καψεροί νεωτερικοί…

Όσο πιο φανατικός λεβεντοβούβαλος είναι ένας οπαδός, τόσο πιο αδημιουργικό/εξαρτημένο εργαλείο γίνεται για εκείνους που τον χειρίζονται για να κάνουνε τη δουλίτσα τους.

Δια ταύτα

Αυτός, λοιπόν, είναι ο Διαφωτισμός που μας λείπει: να γίνουμε επί τέλους μια ανεκτική-άρα-νεωτερική κοινωνία. Να ξεκινήσουμε συστηματικά μακροπρόθεσμη διασπορά και άνθηση εκείνων των δυτικών προτύπων που θα μας δείχνουν πόσο μ@λ@κ@ς είναι ο κάθε πικραμένος δυσανεκτικός καραγκιοζάκος, που, νομίζοντας πως είναι μάγκας, μετέρχεται βία για να λύσει κάποιο «θέμα». Αυτό και τίποτε άλλο, είναι το κριτήριο που κρατάει την Ελλάδα μακριά από Ευρώπη/Δύση. Και δεν είναι μόνο πολιτικό ζήτημα αυτό, ούτε μόνο πολιτιστικό (cultural), είναι γενικότερα θέμα πολιτισμικό (matter of civilization), είναι το κλειδί για να ανοίξει μια άλλη εποχή για την Ελλάδα, για να πάψουν διεθνώς να θεωρούνται γραφικοί μ@λ@κες οι Έλληνες και να ξαναδημιουργήσουν Πολιτισμό και πραγματική ευημερία. Αν υπάρχει ευγενής πατριωτισμός σε αυτό τον τόπο, τότε το διακύβευμα δεν είναι «να-πάρουμε-την-Πόλη», αλλά να δημιουργήσουμε Σύγχρονο Ελληνικό Πολιτισμό.

* -Βέβαια, όλος αυτός ο (καθοδηγούμενος από τις ηγεσίες ΠΑΕ-ΚΑΕ) ποικιλόχρους εγκληματικός εσμός κρύφτηκε πίσω από  τις μεγάλες επιτυχίες των ομάδων μας. Αλλά μην ξεχνάμε: αυτή η λοιμώδης βαρβαρότητα του ΕΝΙΑΙΟΥ «χανουμο-παοκο-αρειανο-κλπ-γαβρο-βάζελου» είναι πηγή ηθικής/αισθητικής κοινωνικής μόλυνσης. Και εσαεί θα παράγει γενικευμένη ανωμαλαρία και δολοφονίες τύπου Καμπανός/Λυγγερίδης/κλπ (των οποίων οι φυσικοί/ηθικοί αυτουργοί βρίσκονται ανάμεσα στους διαρκώς θρηνούντες/ολολύζοντες).

Τέλος, το φανατικό οπαδιλίκι, εκτός από μέθοδος έκκρισης οργόνης, είναι τελικά ένας κόφτης δημιουργικότητας. Δηλαδή, προσκολλώμαι κατά προτίμηση σε μία μεγάλη ομάδα που εξασφαλίζει δόξα και γόητρο και κάθομαι πάνω στα έτοιμα, δηλαδή στην «μερισματική απόδοση» της αίγλης της, οπότε δεν χρειάζεται να δημιουργήσω εγώ κάτι σπουδαίο. Αυτό το κάνει η ομαδάρα μου και εγώ απλώς καταναλώνω τις επιτυχίες της σαν να ήταν ΔΙΚΕΣ ΜΟΥ. Αλλά, όσο είμαι πιο φανατικός λεβεντοβούβαλος, τόσο πιο αδημιουργικό/εξαρτημένο εργαλείο θα γίνομαι εκείνων που με χειρίζονται για να κάνουνε δουλίτσα τους. Και ουδέποτε θα λογίζομαι ως μάγκας, παρά μόνο ως χοντρομ@λ@κ@ς. Να το θυμάμαι αυτό.

** Βλ. «Το Χρυσαυγές ή το Χρυσόφως της Χρυσοπηγής;»

 

Διαβάστε ακόμα: Θεσσαλονίκη – Ερωτική πόλη ή μήπως χαμένη στη βία;

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Button to top