Χαμηλών τόνων, ήρεμος, έστω και αν φαίνεται βαρετός. Αυτόν χρειάζονταν τώρα οι ΗΠΑ (Patrick Semansky-Pool/AP).

Η ζωή μιμείται το θέατρο, η πολιτική επίσης. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια, με στρατηγική έδρα το Καπιτώλιο, οι ΗΠΑ του Ντόναλντ Τραμπ είχαν μετατραπεί σε σκηνικό σαιξπηρικού έργου. Ένας ολότελα παρανοϊκός βασιλιάς, μια πανδημία, μια δραματική κορύφωση και, εντέλει, μια κάθαρση.

Ο Τραμπ μέσα στη φαιδρή κενότητά του έφερε κάτι από τον Ριχάρδο Γ’: εκμαυλιστής, δίχως αναστολές, βίαιος, μεγαλαυχικός, αποφασισμένος να πράξει το λάθος πράγμα βαφτίζοντάς το «σωστό». Ομως, όπως συμβαίνει και στον Σαίξπηρ, κάποια στιγμή επέρχεται η κάθαρση και στη θέση της θύελλας έρχεται η νηνεμία. Έρχεται ο Ερρίκος IV για να κατευνάσει τα πράγματα. Μπορεί να φαίνεται βαρετός, αδιάφορος, να μην συνεγείρει με την παρουσία του τα πλήθη, να μην προκαλεί μεγάλες συγκινήσεις, όμως, είναι η φωνή της λογικής σε έναν ολότελα παράλογο κόσμο.

Έπειτα από τον παραλογισμό που δημιούργησε, ενορχήστρωσε και ζωγράφισε ο Τραμπ, η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι η δημοκρατία.

Οι ομοιότητες είναι εμφανείς: ο Τζο Μπάιντεν, επισήμως ο 46ος πρόεδρος των ΗΠΑ, είναι αυτή η φωνή της ηρεμίας και της σύνεσης που χρειάζονται οι ΗΠΑ έπειτα από την αποχώρηση του ολετήρα Τραμπ. Η βίαιη είσοδος των μανιασμένων οπαδών του Τραμπ στο Καπιτώλιο και η βαθιά διχοτόμηση που έχει υποστεί η αμερικανική κοινωνία, ήταν απότοκα μιας μανιασμένης τετράχρονης προεδρικής θητείας που στηρίχθηκε στη μισαλλοδοξία, τον φανατισμό και την απόκρουση (μετά βδελυγμίας, μάλιστα) κάθε έννοιας λογικής.

Ο διεθνής Τύπος υποδέχθηκε την έλευση του Μπάιντεν με τη συμπυκνωμένη φράση-ευχή: «Η δημοκρατία επικράτησε». Οντως, αυτό ακριβώς συνέβη. Έπειτα από τον παραλογισμό που δημιούργησε, ενορχήστρωσε και ζωγράφισε ο Τραμπ, η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι η δημοκρατία.

Το κύρος των ΗΠΑ έχει τρωθεί αυτή τη στιγμή. Καίτοι οι εποχές έχουν αλλάξει και ουδείς περιμένει από τους Αμερικανούς να σώσουν τον κόσμο (παρά είναι πολυπλόκαμος, πλέον, για να μπορεί να διασωθεί από ένα κράτος). εντούτοις παραμένουν μια σταθερά στον τρελό μας κόσμο. Οι ΗΠΑ παραμένουν μια υπερδύναμη με τα καλά και τα κακά που φέρνει η μοναχική επικυριαρχία.

Ο Μπάιντεν είναι η επιτομή της κάθαρσης με όρους θεάτρου, ίσως και πραγματικότητας.

Ωστόσο, είναι εντελώς διαφορετικό αυτή η «αυτοκρατορία» να ελέγχεται και να διοικείται από έναν Ριχάρδο και εντελώς άλλο -έως και ανακουφιστικό- να καθοδηγείται από έναν Ερρίκο. Την πολιτεία του πρώτου την είδαμε και τη βιώσαμε: δεν υπήρξε ατόπημα στο οποίο να μην υπέπεσε ο Τραμπ. Τόσο στην «εσωτερική» του πολιτική, όσο και την εξωτερική, αποδείχθηκε λίγος, απρονόητος και επιθετικός. Δεν υπήρξε φαυλότητα από την οποία να μην θωπεύτηκε. Και πάλι: η απάντηση είναι η μέση οδός, η σύνεση, η πραότητα.

Μπορεί η κουρασμένη φιγούρα του Μπάιντεν να μην είναι το ιδανικό που ψάχνει ένας ψηφοφόρος για να ταυτιστεί, όμως, στην παρούσα φάση δεν θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερη λύση για τις ΗΠΑ. Ο Μπάιντεν είναι η επιτομή της κάθαρσης με όρους θεάτρου, ίσως και πραγματικότητας (μένει να αποδειχθεί).

Ο Μπάιντεν είναι ένας old school πολιτικός, γέρικο «σκυλί» που ξέρει τα κόλπα. Γνωρίζει πολύ καλά το Καπιτώλιο, υπήρξε επί χρόνια αντιπρόεδρος του Ομπάμα, άρα δεν εισέρχεται ανέγνωρος στην κεντρική σκηνή. Ξέρει τι έχει να αντιμετωπίσει, γνωρίζει τα διακυβεύματα και επιπλέον διαθέτει το ηθικό έρμα να επαναφέρει το υπερωκεάνιο των ΗΠΑ σε ήρεμα νερά. Αρκετά με τα θολά και τα αβαθή.

Ηδημοκρατία επέστρεψε στο Καπιτώλιο έστω και τραυματισμένη. Τώρα ξεκινάει η προσπάθεια επούλωσης των τραυμάτων.

Το μήνυμα που μεταφέρει στη διεθνή κοινότητα ο Μπάιντεν είναι ότι ο λαϊκισμός έχει πάντα κοντά ποδάρια. Προκαλεί σοβαρές ζημιές στις κοινωνίες, αλλά το τραύμα που αφήνει δεν είναι ανεπούλωτο. Το μοναδικό φάρμακο για τέτοιου είδους «ασθένειες» είναι η δημοκρατία. Ακόμη περισσότερη δημοκρατία, σωστότερα. Να τι έλειψε από τις ΗΠΑ τα τελευταία τέσσερα χρόνια.

Πολιτικές που δεν θα υπαγορεύονται από την τυφλότητα. Κοινωνικές τομές που θα έχουν γνώμονα τους πολλούς και όχι τους λίγους. Κινήσεις στη διεθνή σκακιέρα που θα δεν πατρονάρουν δικτατορίσκους όπως ο Ερντογάν ή ο Κιμ Γιονγκ Ουν και αποφάσεις που θα κοιτούν το μέλλον με σοβαρότητα και ευθύνη (βλ. την τυφλή πολιτική του Τραμπ για την κλιματική αλλαγή).

Ναι, η δημοκρατία επέστρεψε στο Καπιτώλιο έστω και τραυματισμένη. Τώρα ξεκινάει η προσπάθεια επούλωσης των τραυμάτων και των εκδορών. Ποτέ δεν είναι αργά να σώσεις τον ασθενή, αρκεί να τον αφήσεις στα σωστά χέρια.

 

Διαβάστε ακόμα: Κάμαλα Χάρις – ευτυχώς, η Αμερική απέκτησε ξανά ενδιαφέρον.

 

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Button to top