Μπαρμπαγιώργος, Χατζηαβάτης και Καραγκιόζης επί της (πολιτικής) σκηνής

Η σημερινή κυβέρνηση αντιμετωπίζει τους υπευθύνους των προηγούμενων φάσεων της ανώμαλης προσγείωσης της ελληνικής Οικονομίας με αναγωγή σε φιγούρες του Θεάτρου Σκιών.

 
cover-papagiannidis

Η τόσο υπερήφανα προβαλλόμενη επιδεξιότητα/πονηριά της “δημιουργικής ασάφειας”, ακόμη περισσότερο η αγαρμποσύνη του βαρουφάκειου εγκωμιασμού Σόιμπλε, εμάς κάπου εκεί στον ιδιότυπο εθνικό μας ήρωα μάς παραπέμπει.

Εγκαλείται η εποχή ΓΑΠ/Παπακ λίγο-πολύ ως πρακτική Μπάρμπα Γιώργου. Δηλαδή ως επιμονή στο “φαίνεσθαι”, στην ευπρεπή παρουσία στα διεθνή fora – κάτω από την οποία παρουσία κρυβόταν αρκετή ενδοτικότητα, αν μη μια διάσταση λεβεντομαλακίας. Για το ίδιο, ουσιαστικά, πάει κάποιες στιγμές να κατηγορηθεί και μέρος της πρακτικής Σαμαρά/Στουρνάρα σε ορισμένες φάσεις της (ας πούμε, όταν γινόταν προσπάθεια να φανούμε σωστά διαπραγματευόμενοι – διεκδίκηση λύσης στο Παρίσι – ενώ ουσιαστικά το πουλάκι είχε πετάξει).

Η αλήθεια είναι πως δεν πολυελέγξαμε αν υπάρχει πλειοψηφία μαύρων ματιών (αυτή είναι η ετυμολογία του Καρά-γκιόζ) στην Κυβέρνησή μας.

Άλλες πάλι περίοδοι της συγκυβέρνησης – ας το πούμε κωδικά “φάση Σαμαρά/Βενιζέλου” – εγκαλούνταν για Χατζηαβατισμό. Δηλαδή για πρακτικές του πιο καλού του μαθητή, με προσπάθεια να πιάσουμε την καλή απέναντι στον Πασά, αν μη τους ζαπτιέδες του, με στάση που φέρνει αρκετά σε δουλοπρέπεια. Αυτή η προσέγγιση δείχνει μια εσωτερική ροπή προς την υποτίμηση του απέναντι, ο οποίος αυτήν τη στιγμή προέκυψε χαμένος στις κάλπες (οπότε η υποτίμηση δεν είναι δα και τόσο δύσκολη υπόθεση).

Πού το πρόβλημα; Στο ότι όσοι έτσι βολεύονται με τους χαρακτηρισμούς, αυτοί μάλλον δεν βλέπουν ότι επιφυλάσσουν στον εαυτό τους – δηλαδή σε πρακτικές της τωρινής περιόδου – το ρόλο του φερώνυμου κεντρικού ήρωα του θεάτρου σκιών: του Καραγκιόζη. Η αλήθεια είναι πως δεν πολυελέγξαμε αν υπάρχει πλειοψηφία μαύρων ματιών (αυτή είναι η ετυμολογία του Καρά-γκιόζ) στην Κυβέρνησή μας.

Πάντως, η τόσο υπερήφανα προβαλλόμενη επιδεξιότητα/πονηριά της “δημιουργικής ασάφειας”, ακόμη περισσότερο η αγαρμποσύνη του βαρουφάκειου εγκωμιασμού Σόιμπλε (καθ’ υπόδειξιν Άσμουσεν), εμάς κάπου εκεί στον ιδιότυπο εθνικό μας ήρωα μάς παραπέμπει.

 

 Διαβάστε ακόμα: Αντιγερμανισμός και εθνική ανοησία.

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Button to top