Καζαμίας 2026: Τα βέβαια, τα αβεβαία και τα «κοσμογονικά» της χρονιάς

Το 2026 ήρθε και αν μπορούμε να πούμε κάτι με σιγουριά, είναι ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης θέλει να τα πηγαίνει πολύ καλά με την Κίμπερλι Γκιλφόιλ για να έχει πρόσβαση στον Ντόναλντ Τραμπ. (Εικονογράφηση: Andro)

Όταν άκουσε κανείς τον Κυριάκο Μητσοτάκη στο πρωτοχρονιάτικο μήνυμά του (κι όμως, αξίζει κανείς να ακούει τα πρωτοχρονιάτικα μηνύματα γιατί, όσο κι αν είναι συνήθως αναμενόμενα και τετριμμένα, πάντα «κάτι» λένε) να αναφέρεται στην ανάγκη προσαρμοστικότητας, και να συνεχίζει με αναφορά στην συνεννόηση «ως κορυφαίο ζήτημα», θα ‘πρεπε να ανακαθίσει. Να προσέξει. Να διερωτηθεί «τι είδε αυτός, και αλλάζει ύφος;» (Καλά, εντάξει, δεν έφθασε να μιλήσει για ανάγκη συναίνεσης/συναινέσεων. Αλλά και πάλι… συνεννόηση από Κυριάκο; Κάτι θα προετοιμάζει).

Πάμε λοιπόν στο 2026; (Δείτε εδώ τι είχαμε προβλέψει πέρσι για το 2025)

Τα σιγουράκια του 2026

Σε μια χρονιά όπου κατέληξε – πριν καν αρχίσει – να θεωρείται καινοτοπία το ότι κάθε λογής ανατροπές θα αναμένουν σε κάθε γωνία, ότι «η αβεβαιότητα αποτελεί την νέα κανονικότητα» (ωραία ζαβολιά της Ιστορίας αυτή η πτώση του τοτέμ «κανονικότητα» από το βάθρο του), έχουμε μια τουλάχιστον σταθερά, αν ξεκινήσουμε την πορεία στο ναρκοπέδιο των προβλέψεων από το εσωτερικό. Το 2026 θα δούμε την Κίμπερλι Γκιλφόιλ να γίνεται όλο και πιο ισχυρό πρόσωπο. Θα διαφεντεύει την πολιτική «μας» σκηνή, με πολιτικούς και υπουργούς και επιχειρηματίες να σφάζονται στην ποδιά της για photo-opp^. ακολουθώντας – Κίμπερλι είναι αυτή! – πειθαρχημένα το υφολογικό στίγμα της δημόσιας παρουσίας της (Αργυρός και τα συναφή).

Επειδή ξεκινήσαμε με photo-opp, μέσα στο πρώτο 4μηνο της χρονιάς θα έχουμε και την δικαίωση της προσμονής του Πρωθυπουργού για συμφωτογράφηση (αληθινή, πλήρη, όχι φευγαλέα όπως μέχρι σήμερα) με τον Πρόεδρο Τραμπ. Κάτι με μεσολάβηση Γκιλφόϊλ, κάτι με την εσπευσμένη προσέγγιση/επανασύνδεση με τον Αμερικής Ελπιδοφόρο, πολύ περισσότερο μέσω του (πάντα Νισύριου) Τζων Κατσιματίδη…

Η Κίμπερλι Γκιλφόιλ μοιάζει να έχει επιβάλλει τον ρυθμό της και να διαφεντεύει την ελληνική πολιτική σκηνή. (Φωτογραφία: SOOC)

Τα αβέβαια

Αφού τελειώσαμε με τα σίγουρα, λίγα βήματα στην αβεβαιότητα – ακόμη μένουμε «στα δικά μας», τα οποία δεν ενδιαφέρουν παρά οριακά σε διεθνές/ευρωπαϊκό/περιφερειακό επίπεδο, όσο κι αν πιστεύουμε το αντίθετο. Αλλά… «δικά μας είναι», οπότε δεν θα τα παρακάμψουμε. Το τέχνασμα Μητσοτάκη, να σπεύσει να συγκαλέσει Πενταμερή για την Ανατολική Μεσόγειο – Ελλάδας, Κύπρου, Τουρκίας (που δεν αναγνωρίζει αντιπροσωπευόμενη την Κυπριακή Δημοκρατία), Λιβύης (που έχει δυο-συν-κάτι Κυβερνήσεις, χώρια που έχασε την κορυφή των Ενόπλων Δυνάμεών της σε δυσοίωνο αεροπορικό ατύχημα: πρόβλεψη ότι θα πιστοποιηθεί ως τεχνική δυσλειτουργία!) , Αίγυπτος (που δεν πολυαναγνωρίζει την ισορροπία στην Λιβύη, αν μη τι άλλο) – μπορεί να μην συνάντησε ενθουσιασμό πέρα από τα εγχώρια μίντια.

Όμως, μέσα στο πρώτο εξάμηνο του έτους μπορεί μια Πενταμερής να συγκληθεί από τον κ. Μπούλος – τι είναι πάλι αυτός; Ο Λιβανέζος Μάσαντ Μπούλος, γιος του Μάικλ Μπούλος, είχε παντρευτεί την Τίφανι Τραμπ και «είναι καλός διαπραγματευτής» κατά τον The Donald – κατ’ επίνευσιν/εντολήν του ως άνω Τραμπ για την Ανατολική Μεσόγειο. Όταν όμως ο Τραμπ καλεί, υπάρχουν δυο εκδοχές απάντησης: «Ναι» ή «Μάλιστα!» Το είδαμε με την Ουκρανία. Το είδαμε με την Γάζα.

Το θέμα είναι μήπως η πρόσκληση συνοδεύεται και με ένα σχέδιο ρύθμισης 13 σημείων για την ισορροπία στην περιοχή – γιατί 13; έτσι, για γούρι! – οπότε θα αρχίσουν, σ’ εμάς, τα όργανα: Πρέσπες του Αιγαίου, μειοδότες, όλα τα συναφή. [ Κάπου απ’ εκεί, μπορεί να χουμε και επίσπευση κάλπης. Για «νωπή λαϊκή εντολή». Μην το ευχηθούμε ετσι, αλλά βρίσκεται στο τραπέζι, όσες περί του αντίθετου διαβεβαιώσεις και ξόρκια κι αν διαβάσετε].

Η Μαρία Καρυστιανού δεν θα συγκρατηθεί να μην προσέλθει στην πολιτική πλην αν όσοι προστρέχουν να την πλαισιώσουν την καταστρέψουν ως ηθική οντότητα στον δημόσιο χώρο – γιατί μόνον ως αυτό υπάρχει. (Φωτογραφία: SOOC)

Οι νέες πολιτικές δυνάμεις του 2026 και οι πρόωρες εκλογές

Ασφαλώς, τώρα, το ενδιαφέρον τρέχει/τα στοιχήματα μπαίνουν γύρω από την επόμενη φάση δημιουργίας πολιτικών σχηματισμών ή/και τον εντεινόμενο θρυμματισμό του πολιτικού σκηνικού.

Γρήγορα-γρήγορα λοιπόν: η Μαρία Καρυστιανού, που τον ακραίο πόνο του φρικτού θανάτου νέων παιδιών από δυστύχημα-με-άγαρμπη-συγκάλυψη (αρχίζει και η δίκη για τα Τέμπη, οσονούπω) τον μετέτρεψε σε οργή και σε εκπληκτικό κύμα συμπαράστασης, δεν θα συγκρατηθεί να μην προσέλθει στην πολιτική πλην αν όσοι προστρέχουν να την πλαισιώσουν την καταστρέψουν ως ηθική οντότητα στον δημόσιο χώρο – γιατί μόνον ως αυτό υπάρχει.

Στην πολιτικότερη πλευρά της πολιτικής, ο Αλέξης Τσίπρας θα πορευθεί προς την αποκρυστάλλωση της δικής του κινηματικής (επανα)προσέγγισης του κόσμου, πασχίζοντας να ΜΗΝ ακολουθήσει τους ρυθμούς που επιθυμούν να του επιβάλουν οι καλοθελητές και οι «απέναντι». Αλλά να καταθέσει κάτι το συγκροτημένο. Μέσα, επαναλαμβάνουμε, στην βουή των πλησιαζόντων γεγονότων. Όχι των οικονομικών: ενώ η οικονομία τρίζει, για την ώρα ουδείς προσέχει. Ούτε τις αδικίες/των ανισοτήτων εδώ η πολυκρίση έχει λυγίσει τον κόσμο…

Ο Αντώνης Σαμαράς, πάλι, είναι λιγότερο εύκολο να πει το «παρών» καθώς η εκ δεξιοδεξιών εισοδιστές στην Ν.Δ. Μητσοτάκη έχουν «κλέψει» αυτή την βάση πολιτικής^. οι δε εκτός ΝΔ δεξιότερες δυνάμεις έχουν ένα πολύτιμο όπλο: μπορούν να ανεβάζουν τους τόνους, να λένε «ο,τιδήποτε». Για τον ΑντΣαμ η αληθινή πρόκληση είναι άλλη, είναι αν αντέχει να προσέλθει στις κάλπες με κόμμα που θα μετρηθεί (την πρώτη Κυριακή) κάτω και του 8%. Αντίστοιχα, βέβαια κάπως πιο πάνω, είναι και τα διλήμματα αντοχής Τσίπρα: αντέχει πρώτη καταγραφή με χαμηλό διψήφιο;

O Κυριάκος Μητσοτάκης μίλησε για συνεννόηση στο πρωτοχρονιάτικο μήνυμά του, μια λέξη που δε στρέφεται μόνο προς τους άλλους, αλλά και στα ενδότερα της κυβέρνησης και της ΝΔ, εν όψει και των εκλογών τυ 2027. Ή μήπως του 2026; (Φωτογραφία: SOOC)

«Μα… το ΠΑΣΟΚ είναι Αξιωματική Αντιπολίτευση!» θα πει κάποιος. Ναι, είναι. Και έχει χτίσει ένα πολύ ενδιαφέρον προγραμματικό υλικό – από το στεγαστικό και τον σιδηρόδρομο μέχρι την ανάπτυξη μετά το Ταμείο Ανάκαμψης. Όμως… η βελόνα έχει κολλήσει. Πεισματικά. Και ρίχνουν όλοι βελάκια στον Νίκο Ανδρουλάκη, ενώ κανείς δεν προσέχει ότι η πρόκληση είναι αλλού: τοποθετείται το καημένο το ΠΑΣΟΚ προς τα δεξιά («δεξά» θα λέγε ο Κώστας Σημίτης για την άγαρμπη εικόνα της τωρινής Δεξιάς) ή προς τα αριστερά; Τα άλλα, υπεκφυγές. Και αποστρατευτικά.

Βέβαια… ο πυρήνας των στοιχημάτων είναι η Ν.Δ. Και τα ενδοΝΔ μέτωπα. Εδώ, το αληθινό στοίχημα είναι στο αν θα χαθεί γκαλοπικά για πολύν χρόνο ο τρομερός πήχυς του 25%. ΑΝ χαθεί, ή αν οι εσωτερικές διεργασίες στο εσωτερικό της αυτοκρατορικής Ν.Δ. εκδοχής Κυριάκου ξεπεράσουν ένα κατώφλι (θυμηθείτε την έκκληση για «συνεννόηση ως κορυφαίο ζήτημα»: δεν αναφερόταν διάβολε, στους αγρότες και μόνο), τότε είναι για επίσπευση κάλπης. Οπότε, όπως λέει και ο ποδοσφαιρικός κόσμος, «τα μυαλά στα κάγκελα».

Για να κλείνουμε με τα δικά μας: τα αγροτικά μπλόκα θα ξεφτίσουν. Πάντως, η συνειδητοποίηση ότι «από τα 27 αιτήματα, τα 20 ικανοποιήθηκαν», όπως λέει ή παριστάνει η Κυβέρνηση, διδάσκει – πάλι! – σε μια κοινωνική ομάδα ότι με τον γρόνθο (an approach of sorts, που λένε και στο Κολλέγιο), κερδίζεται το παιχνίδι. Αυτά μαθαίνονται εύκολα, ξεχνιούνται δύσκολα.

Η δίκη των Τεμπών θα ξεκινήσει, ναι. Ξεσκονίστε τις δικονομικές σας γνώσεις: κάθε τέχνασμα θα επιστρατευθεί να την ξεσούρνει. (Η Ζωή θα ξαναβρεθεί ρωμαλέα στο προσκήνιο).

Η διαβόητη δεύτερη δικογραφία Κοβέσι για την αθλιότητα/σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ θα καθυστερήσει Και… ΔΕΝ θα φέρει Προανακριτική. Εξεταστική-χωρίς-τηλεοπτική- μετάδοση is the name of the game (να μην πούμε δυο Αγγλικά ακόμη;).

Θα σκάσει η «φούσκα»  του AI το 2026; Τι θα γίνει με τα κρυπτονομίσματα και τη Revolut; (Εικονογράφηση: Andro)

Στη διεθνή σκακιέρα

Περνώντας, τώρα, στην μεγάλη σκακιέρα. Η οποία – να ξανακαταθέσουμε αυτή την προσέγγιση – υπόσχεται/απειλεί να μας συμπαρασύρει πολύ πιο ουσιαστικά απ’ ό,τι τα δικά μας τα καμώματα. Το Ουκρανικό θα φτάσει σε «λύση», μέσα στους πρώτους μήνες της χρονιάς: μόνο ενδεχόμενο να μην συμβεί αυτό, είναι η Ευρώπη να αισθανθεί βαθύτερα ακόμη την ανάγκη να χτιστεί/να διατηρηθεί η Ουκρανία ως προκεχωρημένο φυλάκιο. Η λύση – γι αυτό βάλαμε τα εισαγωγικά – θα σημάνει βέβαια κατεδάφιση των βεβαιοτήτων περί απαραβίαστου των συνόρων και στην Ευρώπη (βέβαια στην πρώην Γιουγκοσλαβία, άσε καλύτερα!) , ενώ ήδη το διεθνές δίκαιο μας έχει αποχαιρετίσει οριστικά. Προσδεθείτε!

Αν το πράγμα στραβώσει πλήρως – παρά την ασφυκτική πίεση Τραμπ προς Ζελένσκι – και συνειδητοποιηθεί  το γεγονός ότι η Ευρώπη έχει ήδη προδεσμευθεί να χρηματοδοτήσει με 90 δισ. ευρώ την επόμενη 2ετία της Ουκρανίας, δηλαδή το 4,5% του Πολυετούς Προϋπολογισμού της (7ετούς, όχι;) τότε θα ζήσουμε όχι απλώς τον επανεξοπλισμό των ευρωπαϊκών χωρών (να θυμίσουμε ότι ήδη με την Γερμανική Zeitenwende επί Σολτς είχε ανοίξει προοπτική για «επένδυση» 1 τρισ. ευρώ) αλλά και όμορφες εικόνες. Όπως με Ούρσουλα φον ντερ Λάϊεν να επιθεωρεί στρατιωτική παράταξη. Ή/και φιλμάκι της ΕΕ να δείχνει εμπνευστικά ουλαμό τανκς να προελαύνουν σηκώνοντας σκόνη – για το αληθοφανές, η σκόνη.

Πάλι στα γεωπολιτικά, ναι, θα έχουμε μείζον ταρακούνημα μέχρι regime change (εδώ τα αγγλικά επιβάλλονται) στο Ιράν, καθώς η αμφισβήτηση του ισλαμικού καθεστώτος προέρχεται από τα κάτω, από τον δρόμο/από το παζάρι/από την πίεση που βιώνουν τα μεσοστρώματα. Ό,τι δεν κατόρθωσαν οι βομβαρδισμοί Ισραήλ και ΗΠΑ, το φέρνει η λειτουργία της κοινωνίας υπό συνθήκες πίεσης χύτρας ταχύτητας. [Και οι εκκλήσεις της Μοσσάντ προς τους Ιρανούς για εξέγερση; Διακοσμητικός παράγοντας].

Ο Ντόναλντ Τραμπ έκανε την κίνησή του, ο Μαδούρο συνελήφθη κι απομακρύνθηκε από τη Βενεζουέλα και τώρα η παγκόσμια κοινότητα διχάζεται: απελευθέρωση ενός έθνους από έναν δικτάτορα ή εισβολή από ένα δικτατορικό κράτος και προσβολή της ανεξαρτησίας ενός άλλου κράτους; (Εικονογράφηση: Andro)

Ενώ στην άλλη άκρια της υφηλίου, οι πολλαπλές προσπάθειες ανατροπής του καθεστώτος Μαδούρο στην Βενεζουέλα – με τον ναυτικό αποκλεισμό των ΗΠΑ να κάνει την εμπειρία της κρίσης της Κούβας να φαίνεται ήπια μνήμη – ακόμη η μαζικότητα της αμφισβήτησης δεν δείχνει να ανεβαίνει. Εναλλακτική εξουσίας όμως; Με άλλα λόγια: η (Νομπελίστα Ειρήνης) Μαρία-Κορίνα Ματσάδο θα πείσει περισσότερο από τον (επί δυο-τρία χρόνια αναγνωρισμένο από πολλές-πολλές χώρες, και από εμάς, ως Πρόεδρο) Χουάν Γουαϊδό; [Εδώ πάντως, οι αναφορές σε CIA μάλλον σε νοσταλγία Ψυχρού Πολέμου παραπέμπουν].

Upd: Οι εξελίξεις «ακολούθησαν» τον Καζαμία μας και ο Μαδούρο συνελήφθη από τις αμερικανικές αρχές με τον Τραμπ να ανακοινώνει πως οι ΗΠΑ θα διοικήσουν τη Βενεζουέλα μέχρι να βρεθεί ασφαλής επόμενη μέρα πολιτικά.

Και η Κινεζική περικύκλωση της Ταϊβάν; Οι ασκήσεις αποκλεισμού; «Όλα στον μακρό χρόνο».

Για να μην το παρατραβάμε σε μάκρος: ναι, η φούσκα της ΑΙ – η χρηματιστηριακή πάντως – θα σκάσει μέσα στο 2026, όμως (και πάλι) οι Κεντρικές Τράπεζες θα συμμαζέψουν το σοκ ώστε να μην έχουμε αληθινή χιονοστιβάδα. Τα dotcoms, ύστερα τα subprimes, εν συνέχεια η ευρωπαϊκή κρίση χρέους, συν το πληθωριστικό σοκ μετά το ενεργειακό λόγω Ουκρανίας «δίδαξαν» τις Κεντρικές Τράπεζες. Θα αρκέσει αυτό; Λέμε «ναι», όμως… fingers crossed (πάλι αγγλικά! αυτά έχει η εποχή).

Α, ναι, και άνοδος – λόγω και της αυλής Τραμπ – των ψηφιακών νομισμάτων, και δη των stablecoins. Θα ανησυχήσει τόσο την ΕΚΤ, ώστε μέσα στο 2026 να δρομολογήσει το δικό της CBDC για να μην χάσει τον έλεγχο εκείνου που εθεωρείτο «εκδοτικό προνόμιο» (και βάση της νομισματικής πολιτικής).

Κατά τα άλλα… η Revolut δεν θα έχει γίνει εντός του 2026 η μεγαλύτερη (ιντερνετική, βέβαια) τράπεζα της Ευρώπης, αλλά θα κοντέυει.

Καλές αντοχές!

TAGS :
2026 Ευρώπη Κίμπερλι Γκιλφόιλ Κυριάκος μητσοτάκης Ντόναλντ Τραμπ ουκρανία

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook