
Αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα με τις Πανελλήνιες.
Αν μπήκατε σε αυτό το άρθρο και φανταζόσασταν ότι θα ακούσετε κάποιο κράξιμο για τις Πανελλήνιες, θα σας στενοχωρήσω. Δεν είμαι από αυτούς που θεωρούν τις Πανελλήνιες ένα «τραγικό σύστημα» και όλα όσα ακούγονται. Σαφώς και δεν τις θεωρώ ό,τι πιο κρίσιμο θα συναντήσει κάποιος στη ζωή του, αλλά δε θα μπω στη διαδικασία να νουθετήσω κανέναν ως προς το πώς θα νιώσει. Αν κάποιος δε γράψει τα αναμενόμενα και θέλει να στενοχωρηθεί, να το κάνει. Αν δε θέλει, καλώς δε θα στενοχωρηθεί.
Θεωρώ ότι αυτό το σύστημα, όπως το έζησα εγώ πριν 17 χρόνια, ίσως και αυτό που ισχύει τώρα, βοηθάει σε μια πνευματική εξέλιξη, σε ένα ξεκλείδωμα που θα φανεί χρήσιμο στο νέο ξεκίνημα της ενήλικης ζωής στο πανεπιστήμιο. Κι είναι ένα σύστημα που μοιάζει με μοίρα, μιας και μπορεί εμείς να φανταζόμαστε μια σχολή, ένα επάγγελμα, μας στέλνει όμως μόρια που δεν αρκούν, πάμε σε άλλη σχολή και μας γεννάται ένα νέο ενδιαφέρον.
Αυτό το άρθρο θέλει να αναδείξει, επομένως, την εξ ορισμού υποτίμηση προς επαγγέλματα και σχολές που έχει θεσπίσει το ίδιο το κράτος, όπως προκύπτει από το πόσο ψηλά τις τοποθετεί.
Ποιες είναι οι υψηλότερες σχολές ως προς τη βάση εισαγωγής; Νομικές, Ιατρικές, ΜΜΕ, Αρχιτεκτόνων Μηχανικών, Ηλεκτρολόγων Μηχανικών & Μηχανικών Υπολογιστών, Ψυχολογίες, Διεθνείς και Ευρωπαϊκές Σπουδές, Ναυτιλιακά. Με εξαίρεση τους Αρχιτέκτονες, τους Ηλεκτρολόγους Μηχανικούς και, προφανώς, τις Ιατρικές Σχολές, δε βρίσκω λόγω οι υπόλοιπες να βρίσκονται στα 19.000 μόρια και άνω, όταν υπάρχουν γεωπονικές σχολές ή, εν γένει, σχολές που καταπιάνονται με τον πρωτογενή τομέα και νέες τεχνολογίες, να βρίσκονται κάτω από τα 12.000 μόρια.
Τι λέμε πολύ συχνά με σαφή υποτιμητική τάση; «Πάω για ιχθυοκαλλιέργεια». Γιατί να είναι ο δικηγόρος και ο δικαστής ή ο δημοσιογράφος ανώτεροι, με υψηλότερες απαιτήσεις βαθμολογίας, από τον γεωπόνο; Κάνει κάτι λιγότερο σημαντικό ο τελευταίος; Αντιθέτως, είναι απείρως πιο σημαντικό για την κοινωνία αυτό το επάγγελμα, από το επάγγελμα του δημοσιογράφου που, ούτως ή άλλως, στις μέρες μας είναι πια αστείο και δεν υπάρχει και η απαίτηση πτυχίου για να κάνει κάποιος αυτή τη δουλειά. Έναν περαστικό να βρει κάποιος εργοδότης των μίντια, θα του δώσει έναν μισθό πείνας για να του κάνει 30 αναρτήσεις στο 8ωρο. Ή τους μαρκετίστες και τους διαφημιστές. Ή τα pr agencies.
Οι Πανελλήνιες να οδηγήσουν σε αλλαγή προτεραιοτήτων στα επαγγέλματα
Έχω στον κύκλο μου παιδιά που δεν έπιασαν υψηλές βαθμολογίες και δε θα μπορέσουν να μπουν στις σχολές που είχαν ως στόχο. Διόρθωση: που είχαν ως στόχο οι γονείς τους και έπεισαν τα παιδιά τους να νιώθουν επιτυχημένοι μόνο αν μπουν σε αυτές τις σχολές. Η βαθμολογία κάνει μια ανακατεύθυνση και απλώνει σε πολλά παιδιά σχολές και επαγγέλματα που έχουν μεγαλύτερη χρησιμότητα από αυτό που ίσως επιθυμούσαν στην αρχή. Και, στο κάτω κάτω, μια κοινωνία οφείλει να προσανατολίζει, συχνά και με «απολυταρχικό» τρόπο, τους ανθρώπους προς τα επαγγέλματα που έχουν έλλειψη και είναι πιο σημαντικά.
Ζούμε σε ένα κράτος που δεν έχει μια ξεκάθαρη προτεραιοποίηση σε επαγγέλματα. Να βγει να πει ο πρωθυπουργός ότι η χώρα έχει έλλειψη 500 πυροσβεστών, 150 υπαλλήλων σε κατασκευές ύδρευσης στα νησιά και την επαρχή, σε συλλέκτες απορριμμάτων ή σε επιστήμονες νέων τεχνολογιών σε αυτούς τους τόσο σημαντικούς τομείς.
Δε νομίζω πως το έχουμε κατανοήσει, αλλά η ενασχόληση με τα απορρίμματα και με την επάρκεια του νερού, είναι ό,τι πιο σημαντικό μπορεί να υπάρξει σε κάθε χώρα. Κι εμείς εδώ τα θεωρούμε επαγγέλματα «χαμερπή». Αντί να είναι στην κορυφή της πυραμίδας και να βρίσκονται στο βυθό οι δικηγόροι ή οι δημοσιογράφοι, βρίσκονται οι γεωπόνοι.
Αντιλαμβάνομαι ότι οι χαμηλές βάσεις σε αυτές τις σχολές υπάρχουν για να πηγαίνουν περισσότεροι σε αυτές, αλλά είναι αυτό το χαμηλό που τις υποτιμά στο μυαλό των πολλών. Και πολλοί που εισάγονται, δεν πατάνε ποτέ και τις παρατούν.
Αν κάτι θεωρώ πιο χρήσιμο, αυτό είναι να δώσουμε την αξία που αρμόζει στα πιο σημαντικά επαγγέλματα, σε επαγγέλματα που θα τα χρειαστούμε στο μέλλον πολύ περισσότερο από αυτά που σήμερα έχουμε τοποθετημένα στη βιτρίνα και τα θεωρούμε «αξιοπρεπή». Θα ήθελα πολύ να δω ένα παιδί που έβγαλε 19.000 μόρια, να επιλέξει μια σχολή των 12.000 μορίων.




