Είναι ο ΛΕΞ το «soundtrack» της σύγχρονης κοινωνίας και ηθικός ταγός;

Ο ΛΕΞ εμφανίστηκε στη συναυλία του με την απλότητα που είχε σε όλη τη διαδρομή του. (Φωτογραφία: SOOC)

Την περασμένη εβδομάδα ήταν ο Bloody Hawk που μάζεψε 40.000 κόσμο στο ΟΑΚΑ. Χθες βράδυ, ήταν ο ΛΕΞ που έκανε ποκερικό raise κατά περίπου 20.000 και μετέτρεψε τη συναυλία του σε ένα ορόσημο για τη ραπ σκηνή στην Ελλάδα, αλλά και σε ένα ορόσημο για την ποπ κουλτούρα. Άνθρωποι που τον άκουγαν όταν δεν τον ήξερε κανείς και πήγαν μαζί του όλη τη διαδρομή, φασαίοι, άνθρωποι που μπορεί να μην ακούνε ραπ αλλά μέσω του ΛΕΞ νιώθουν πως εκφράζουν την οργή τους για την κυβέρνηση και τα άσχημα του κόσμου σήμερα, όλες οι πιθανές κι απίθανες κατηγορίες βρέθηκαν στο ΟΑΚΑ.

Έπεσα χθες σε ένα βίντεο της σελίδας Athens Finest, όπου μιλούσε ο Ρένος Χαραλαμπίδης και έδωσε μια, εύστοχη θαρρώ, ερμηνεία για το τι είναι ο ΛΕΞ για τη σύγχρονη μουσική και κοινωνία. Η ραπ, είπε, αυτή που κάνει ο Θεσσαλονικιός ράπερ, δεν είναι μουσική. Είναι ένα soundtrack. Άρα, είναι ό,τι πιο κοντινό μπορεί να κάνει ένα τραγούδι σε σινεμά. «Ντύνει»  τις διαδρομές της νεολαίας (και όχι μόνο) στην εποχή μας.

Η συναυλία των περίπου 60.000 θεατών, η οποία ήρθε ως αποκορύφωμα μιας διαδρομής 3 ετών του ΛΕΞ στους αθηναϊκούς συναυλιακούς χώρους (θυμίζω πριν 3 χρόνια συζητείτο η συναυλία του στο στάδιο της Νέας Σμύρνης που είχε μαζέψει 20.000+ θεατές), τοποθετεί στο τραπέζι αυτή την ερμηνεία που έδωσε ο Χαραλαμπίδης και χρήζει περαιτέρω ανάλυσης και κουβέντας, χωρίς να σημαίνει ότι θα καταλήξει με σαφήνεια κάπου, διότι ζούμε τώρα, είμαστε μέρος της ροής του ΛΕΞ και δε μπορούμε να σχηματίσουμε συνολική εικόνα.

(Φωτογραφία: SOOC)

Ο ΛΕΞ προσέφερε το ανήκειν και τις λέξεις

Ίσως σε 15-20 χρόνια να μπορεί να γίνει πιο ολοκληρωμένη κουβέντα. Αλλά, είμαστε άνθρωποι, και μας αρέσει να μιλάμε για τα πράγματα καθώς συμβαίνουν, να προβαίνουμε σε κρίσεις, βιαστικές ή μη, και να καταγράφουμε το πώς αλλάζει το κάθε τι από στιγμή σε στιγμή, από χρόνο σε χρόνο.

Τα social media γαλούχησαν τρομερά το αφήγημα και το διαμέτρημα του ΛΕΞ στο σήμερα. Οι σελίδες που αναρτούν στίχους από τραγούδια του, ειδικά σε περιόδους που υπάρχει κάποιο κοινωνικό ζήτημα που απασχολεί (βλ. Τέμπη), έδωσαν ένα virality στη μορφή του και τον συνέδεσαν, υποσυνείδητα ή συνειδητά, με την έκφραση οργής της κοινωνίας απέναντι στην κυβέρνηση, τον Μητσοτάκη, το σύστημα. Το να κάνεις repost μια ανάρτηση με στίχο ΛΕΞ ή να κάνεις story με τραγούδι του, και αλγοριθμικά σου φέρνει δημοφιλία, αλλά σου προσφέρει και την ζωογόνα αίσθηση πως ανήκεις σε ένα μεγάλο και ισχυρό σύνολο.

Χωρίς να ασπάζομαι όσα γράφω, διότι έχω μια απώθηση προς τη λιποψυχία του ΛΕΞ και των Ελλήνων καλλιτεχνών απέναντι στην καταστροφή που προκαλείται στο όνομά τους (θα εξηγήσω παρακάτω τι εννοώ, αν και σας έδωσα μια ιδέα εδώ), επιχειρώντας μόνο να αναλύσω ως παρατηρητής, θαρρώ πως είναι αυτό ακριβώς που έφερε τον ράπερ σε αυτό το σημείο της πανθομολογούμενης, σχεδόν, αναγνώρισης.

Οι στίχοι του αποτυπώνονται σαν ένα αδιαπέραστο τείχος, είναι σαν την ποίηση του 19ου και αρχών 20ου αιώνα στα μάτια, κυρίως των πιτσιρικάδων, αλλά και διά της μεταθετικής ιδιότητας, στους millenials και τους boomers. Σε μια εποχή που η ελληνική γλώσσα βιώνει την αδιαφορία των νέων ανθρώπων που δε γνωρίζουν να τη διαχειριστούν, έχουν πολύ περιορισμένο λεξιλόγιο και εκφράζονται με emojis, έχουν προκληθεί δύο τινά: πρώτον, μια ντροπή στο να εκφράσεις αυτό που νιώθεις, επειδή αισθάνεσαι πως έχουν ποινικοποιηθεί τα συναισθήματα, δεύτερον, μια αδυναμία να βρεις τις κατάλληλες λέξεις.

Μια περαιτέρω εξήγηση και για τα δύο. Ως προς το πρώτο, η διαρκώς καταγγελτική συνθήκη της κοινωνίας, μας έχει κάνει να νιώθουμε πως αν έχουμε νεύρα ή θυμό και το εκφράσουμε με λόγια, είμαστε τοξικοί και διαιωνίζουμε την πατριαρχική ματσίλα. Ειδικά για τα αγόρια και τους άντρες, αυτή η καταπίεση και αυτοκαταπίεση είναι συναισθηματικά μοιραία. Ο ΛΕΞ διατηρεί αυτό το καθαρό δικαίωμα στο να μπορούμε να νιώθουμε ό,τι θέλουμε. Δεν είναι τα συναισθήματα το έγκλημα. Οι πράξεις είναι, το πώς τα διαχειριζόμαστε είναι.

Ένας από τους δεκάδες πυρσούς που άναψαν στη συναυλία.

Του αξίζει όλο αυτό;

Κι εδώ έρχεται, κατά τη γνώμη μου, να κουμπώσει το δεύτερο. Τα emojis δε μπορούν να πάρουν την οργή από μέσα μας και να μας ξαλαφρώσουν. Ούτε το να γράφουμε στα social media, όπου έχει περάσει το μεγαλύτερο κομμάτι της καθημερινής μας επικοινωνίας. Μέσα από αυτά, δε μπορούυμε να αποδώσουμε ακριβώς το πώς νιώθουμε. Ο άνθρωπος εφηύρε το λεξιλόγιο για να μπορέσει να εκτονώσει το μέσα του πέρα από την εξωλεκτική επικοινωνία, πέρα από τη σωματικότητα που δεν τον ικανοποιούσε. Με τα social media έχουμε μετατραπεί σε ψηφιακοί πρωτόγονοι.

Ο ΛΕΞ, λοιπόν, ένας 40άρης που δεν είναι αυτής της γενιάς, είχε όλες τις κατάλληλες λέξεις, απλές μα στον συνδυασμό τους δυναμικές, ικανές να πάρουν το φορτίο από την ψυχή και να ηρεμήσουν τα πιο άγρια συναισθήματα, καλά ή κακά, και έγινε η φωνή πολλών. Αυτό το τριγωνάκι του repost στο Instagram, τα likes και views που φέρνει ένα reel με τραγούδι του στο TikTok και σε κάνει δημοφιλή, άρα αποδεκτό σε πολλούς, καλούπωσαν το μέγεθος του ΛΕΞ, όπως αποτυπώθηκε στη χθεσινή συναυλία.

Όσο κι αν δε μου αρέσει ή δεν το πιστεύω, προσπαθώντας με δυσκολία να διατηρήσω την αντικειμενικότητα της παρατήρησης και ερμηνείας, πάντα μέσα από υποκειμενικές εικοτολογίες, ο ΛΕΞ είναι όντως το soundtrack της εποχής. Μπορεί να ακούγεται φαιδρό, αλλά το ότι το  βράδυ του Σαββάτου δεν έβλεπα δύο συνεχόμενα stories που να μην είναι από το ΟΑΚΑ, λέει πολλά. Και δεν είναι πως ακολουθώ άτομα κάτω των 30 ετών. 30άρηδες και 40άρηδες έχω ως επί το πλείστον. Έκανε, επομένως, μια διαγενεακή ένωση που άλλος δεν το καταφέρνει στην Ελλάδα, πέραν αυτού και της Άννας Βίσση.

Οπότε, όσο κι αν θέλω να απαντήσω ένα «Όχι», στο ερώτημα του υπότιτλου, με την ερμηνεία που έκανα, δεν υπάρχει άλλη απάντηση πέραν του «Ναι». Προσωπικά, δεν θέλω με τίποτα έναν τέτοιο ηθικό ταγό, δεν θέλω κανέναν ηθικό ταγό, αλλά ο ΛΕΞ κατέστη, όχι με τη θέλησή του, τέτοιος. Να θυμάστε όμως: οι σπουδαίοι δεν είναι αυτοί που εκφράζουν την οργή μας και λένε τα εύκολα. Οι σπουδαίοι είναι αυτοί που θα μας πουν τις σκληρές αλήθειες, αυτές που αφορούν τη δική μας συμπεριφορά. Οι σπουδαίοι είναι αυτοί που θα αναγνωρίσουν και τη δική τους συνεισφορά στην κοινωνική παρακμή. Και δεν έχω δει τον ΛΕΞ να κάνει κάτι τέτοιο. Ίσως να μου ξέφυγε…

ΥΓ. Θα εκφράσω ξανά αυτό που με θλίβει και δε θα πάψω να είμαι η φωνή του περιβάλλοντος. Σε ακόμα μια συναυλία του ΛΕΞ, άναψαν δεκάδες καπνογόνα και πυρσοί, είδαμε φωτιές στον αέρα. Πώς γίνεται να «πονάτε» για τις φωτιές στη Χίο, και την ίδια στιγμή να απολαμβάνετε  αυτό το θέαμα; Πώς γίνεται να μιλάτε για την καταστροφή του περιβάλλοντος και να μην κατανοείτε τι προκαλείτε εσείς οι ίδιοι; Δε μιλάμε για μία συναυλία και 10 καπνογόνα. Μιλάμε για όλες τις συναυλίες του ΛΕΞ, του Bloody Hawk, κάθε Έλληνα ή Ελληνίδας  που ανήκει στο έντεχνο ή τη ραπ σκηνή. Κι εσύ επαναστάτη ΛΕΞ, δεν έχεις ούτε εσύ να πεις κουβέντα για αυτό;

ΥΓ2. Σόρι, αγαπητοί συνάδελφοι σε άλλα μίντια, αλλά είστε κι εσείς λίγοι. Μιλάτε για «ιστορία που γράφτηκε» με φωτογραφίες που δείχνουν φωτιές. Ή είστε πολύ κουτοί ή φοβάστε να αγγίξετε το «ιερό τοτέμ» για να μη δεχτείτε επίθεση.

TAGS :
λεξ ραπ συναυλία

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook