The Ameri-can’t Dream: Στο Λος Άντζελες βλέπουμε τον θάνατο του αμερικανικού ονείρου

Το Άγαλμα της Ελευθερίας, στο λιμάνι της Νέας Υόρκης, συμβολίζει το κάλεσμα προς όλους τους κατατρεγμένους για να βρουν την ελευθερία στις ΗΠΑ. Πια, αυτό ξεθωριάζει και η αρχή γίνεται στο Λος Άντζελες…(Φωτογραφία: ChatGPT)

Υπάρχει κάτι σχεδόν μελαγχολικά συμβολικό στο γεγονός πως η Πόλη των Αγγέλων τυλίγεται πάλι στις φλόγες. Δεν πρόκειται, αυτή τη φορά, για τις ετήσιες φωτιές στους λόφους ή για κάποιο σκηνοθετημένο θρίλερ με αστραφτερά αυτοκίνητα και κινηματογραφικούς κακοποιούς. Οι εικόνες από το Λος Άντζελες που κάνουν τον γύρο του κόσμου τις τελευταίες ημέρες είναι πέρα για πέρα αληθινές και αδυσώπητες.

Κατεστραμμένα καταστήματα, αυτοκίνητα της Waymo να καίγονται, διαδηλωτές με υψωμένες γροθιές, μεξικανικές σημαίες, δακρυγόνα, ρόπαλα και τεθωρακισμένα στρατιωτικά οχήματα στους δρόμους. Μία πολιτεία που φαντασιώθηκε τον εαυτό της ως το βιτρινοειδές προπύργιο της προόδου, της τεχνολογίας και της διαφορετικότητας γίνεται ξανά σκηνικό ενός παλιού, αλλά επίμονου αμερικανικού δράματος: της απελπισίας που γεννιέται όταν το σύστημα παύει να υπόσχεται ή να παραδίδει.

Η αφορμή ήταν οι μαζικές έφοδοι των αρχών μετανάστευσης σε χώρους εργασίας και στέγασης παράνομων και νόμιμων μεταναστών στο κέντρο του Λος Άντζελες. Μονάχα την περασμένη Παρασκευή, 6 Ιουνίου, πάνω από 100 άνθρωποι συνελήφθησαν σε ελέγχους στο Fashion District και σε αποθήκες του Home Depot. Το Σάββατο οι συγκρούσεις επεκτάθηκαν στην Paramount, όπου διαδηλωτές άρχισαν να στήνουν οδοφράγματα.

Το Λος Άντζελες αντιστέκεται, αλλά όσο και να αντισταθεί, το αμερικανικό όνειρο ξεψυχά. (Φωτογραφία: Kayla Velasquez/Unsplah)

Το βαθύτερο ερώτημα που ξεφεύγει της πολιτικής 

Flash bangs, σφαίρες πιπεριού και τραυματίες. Το σαββατοκύριακο η ένταση κορυφώθηκε με την απόφαση του Προέδρου Τραμπ να αναπτύξει περισσότερους από 2,000 εθνοφρουρούς και 700 πεζοναύτες στην ευρύτερη περιοχή της Καλιφόρνια, ενώ ο ίδιος υπερασπίστηκε την επιλογή του λέγοντας ότι «όταν το κράτος [δηλαδή ο Δημοκρατικός κυβερνήτης της πολιτείας] δεν υπακούει, αναλαμβάνει το έθνος».

Οι εικόνες είναι παράξενες, σχεδόν δυστοπικές. Στρατός να περιπολεί στους δρόμους μίας αμερικανικής μεγαλούπολης. Άνθρωποι να φωνάζουν «ICE out of LA» και «Trump out of LA», τη στιγμή που ορισμένοι νομικοί κύκλοι, ο κυβερνήτης Νιούσομ και η δήμαρχος της πόλης μιλούν για κατάχρηση εξουσίας και συνταγματική εκτροπή. Πολλοί από τους διαδηλωτές είναι μετανάστες δεύτερης γενιάς, άλλοι είναι πρώην φαντάροι, ντελιβεράδες, τεχνικοί κινηματογράφου.

Υπάρχει ένα βαθύτερο ερώτημα, που αναπόδραστα αναδύεται απ΄ όλη αυτήν την ένταση. Η φύση του δεν είναι απλώς πολιτική. Δεν έχει να κάνει με τον Τραμπ ή τον Μπάιντεν, τους Ρεπουμπλικάνους ή τους Δημοκρατικούς. Είναι, ίσως, υπαρξιακό: ποιο ακριβώς είναι το όνειρο που καίγεται στους δρόμους του Λος Άντζελες; Γιατί η ιδέα πως κάποιος μπορεί να ανέλθει μέσα από την εργασία του, να φτιάξει ένα σπίτι, να μεγαλώσει παιδιά και να ζήσει με αξιοπρέπεια στην αμερικανική γη της επαγγελίας μοιάζει πια αδύνατο;

Το κόστος της επιχείρησης καταστολής υπολογίζεται στα 134 εκατομμύρια δολάρια. Ο υπουργός Άμυνας δήλωσε πως ο στρατός θα παρεμείνει στους δρόμους για τουλάχιστον 60 ημέρες. Πώς ακριβώς είναι δυνατόν μία χώρα που υπερηφανεύεται για τη συνταγματική της σταθερότητα να αναγκάζεται να κινητοποιήσει την εθνική φρουρά κατά δικών της πολιτών σε μία από τις πλουσιότερες και πλέον προβεβλημένες διεθνώς πόλεις της;

Αν δεν είναι ο οριστικός θάνατος, τότε βλέπουμε τη νοσηλεία του Αμερικανικού Ονείρου σε ΜΕΘ, ενόσω έχει πέσει σε κώμα! (Φωτογραφία: ChatGPT)

Το Λος Άντζελες είναι η αρχή

Μήπως ο κοινωνικός ιστός σε ορισμένες άκρες των Ηνωμένων Πολιτειών μοιάζει να έχει τεντωθεί πέρα από τα όρια του; Αυτό ίσως τεκμαίρεται κι από το ότι η Εθνοφρουρά έχει πλήθος Λατίνων που κυνηγούν Λατίνους για να τους απελάσουν. Είναι όλο αυτό μία κακοπαιγμένη φάρσα, μία επανάληψη των 60s , μόνο που αυτή τη φορά οι πρωταγωνιστές είναι εκπρόσωποι μίας ευμαρούς και βαριεστημένης μεσαίας τάξης; Μήπως η κοινωνική και πολιτική κούραση που ξεκίνησε το 2016, κορυφώθηκε το καλοκαίρι του 2020, επεκτάθηκε με την κρίση του κορονοϊού, και επαναλήφθηκε στις πρόσφατες εκλογές, έχει αρχίσει να δείχνει τα αποτελέσματά της;

Πριν από δύο χρόνια, ένας οδηγός ταξί στο Λος Άντζελες μου είχε πει: «Εδώ το μόνο που μετράει είναι να μη μένεις πίσω.» Τότε το άκουσαν σαν απλή ατάκα. Τώρα το σκέφτομαι σαν προειδοποίηση. Όταν το σύστημα σχεδιάζεται έτσι ώστε η επιβίωση να απαιτεί συνεχές τρέξιμο, όταν η αποτυχία δεν είναι μία φάση αλλά ισόβια ποινή, τότε η απογοήτευση γίνεται εύφλεκτο υλικό.

Δεν νομίζω πως χρειάζεται να είσαι ριζοσπάστης για να δεις την παρακμή, ούτε συντηρητικός για να τρομάξεις με την ανομία. Αρκεί, θα ήθελα να πιστεύω, να έχεις μία ελάχιστη αίσθηση του μέτρου και της κοινής λογικής. Η Αμερική δείχνει να απομακρύνεται όλο και περισσότερο από την ισορροπία ανάμεσα στην ελευθερία και την τάξη, ανάμεσα στην ατομική φιλοδοξία και τη συλλογική πρόνοια. Το αμερικανικό όνειρο δεν πεθαίνει εν μία νυκτί. Αλλά αυτές τις μέρες στο Λος Άντζελες βλέπουμε το τελετουργικό της νοσηλείας του.

Θα αναδυθεί από τις στακτές του αυτό το όνειρο, ή θα γραφτεί ένα νέο, πιο ταπεινό, πιο ανθρώπινο, χωρίς το βάρος του μύθου; Άγνωστο προς το παρόν. Αλλά το βέβαιο είναι πως όσο οι δρόμοι γεμίζουν με στρατιώτες και οι σκηνές μετανάστευσης μετατρέπονται σε πεδία μάχης, το παλιό όνειρο δεν έχει πια θέση – ούτε καν στο σινεμά.

Και τι συμβολισμός; Στο Λος Άντζελες απέκτησε τη φανταχτερή του βιτρίνα το American Dream, στο Λος Άντζελες η βιτρίνα του διαλύεται!

Διαβάστε ακόμη: Από το Σεν Ζερμέν ως την Αθήνα: Η βία ως η τελευταία μας κοινή γλώσσα

TAGS :
βία ΗΠΑ λος αντζελες μετανάστες Ντόναλντ Τραμπ

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook