Βρε λες να μας «κορόιδεψε» όλους ο Άταμαν;

Ο Έργκιν Άταμαν δέχτηκε σφοδρή κριτική τη φετινή σεζόν. Τη στιγμή όμως που μετράνε όλα, είναι ένας άλλος προπονητής, αυτός που οδήγησε τους Πράσινους πρόπερσι στην κατάκτηση και πέρσι στο final-4.

Πολλά μπορούν να ειπωθούν για τη διαδρομή του Παναθηναϊκού στην Ευρωλίγκα μέχρι και πριν 10 μέρες, δηλαδή μέχρι το play in παιχνίδι με τη Μονακό. Πολλές ερμηνείες μπορούν να βρεθούν για τους λόγους που δεν έπαιζε η ομάδα μπάσκετ αντάξιο του ταλέντου της. Οι περισσότερες οδηγούσαν στον Έργκιν Άταμαν. Ήταν και παραμένουν όμως ερμηνείες-εικασίες. Όχι εκτός τόπου και χρόνου, ίσως έχουν μια λογική βάση, αλλά δε θα διαπιστωθούν ποτέ, παρά μόνο αν ο προπονητής του Παναθηναϊκού το ομολογήσει.

Να ήταν ξενερωμένος με το ότι δεν πήρε το χρυσό μετάλλιο με την Τουρκία στο Euro για να το βάλει ως κορώνα στο στέμμα των τίτλων του και να μπορεί να λέει ακόμα πιο αδιαμφισβήτητα μετά πως είναι ο καλύτερος; Να μη μπορούσε να διαχειριστεί τόσους παίκτες με απαίτηση να παίζουν και να έχασε κάπου τ’ αυγά και τα πασχάλια; Να επηρέασε τόσο πολύ η προετοιμασία στην Αυστραλία; Να υπήρξαν εντάσεις στα αποδυτήρια, από αυτές που πάντα υπάρχουν σε ομάδες με τέτοια πίεση, που για κάποιο λόγο να τον ξενέρωσαν; Να έχει μια έμφυτη αδιαφορία/αλαζονεία προς τα ματς που δεν κρίνουν άμεσα κάτι και να έπαιζε επίτηδες με κατεβασμένες μηχανές γνωρίζοντας πως το σύστημα της Ευρωλίγκας είναι τέτοιο που αρκεί να είναι τώρα έτοιμος;

Έχει καμία σημασία τώρα πια; Τώρα πια, κάθε προσπάθεια ερμηνείας μοιάζει εντελώς κουτή, γιατί με τη Μονακό και στα δύο ματς με τη Βαλένθια ο Παναθηναϊκός και ο Έργκιν Άταμαν έκαναν αυτό που ζητούσαμε όλοι οι φίλαθλοι της ομάδας όλη τη χρονιά. Όχι, δεν είναι οι νίκες, που σαφώς αυτές αλλάζουν το συναίσθημα, είναι όμως το μάτι που γυαλίζει, είναι να βλέπεις όσους παίζουν να μην είναι σα χαμένοι στο διάστημα, αλλά να έχουν έναν σκοπό μέσα στο ματς και να παίζουν για να τον εκπληρώσουν. Τρανό παράδειγμα ο Σορτς. Ο Παναθηναϊκός δεν τον πήρε για να του βάζει 19 πόντους μέσο όρο. Εξακολουθώ να πιστεύω πως αυτή η περιφέρεια χρειαζόταν μέγεθος και διαφορετικά χαρακτηριστικά από τον Σορτς. Φάνηκε όμως κάπου στη σεζόν πως ο Άταμαν τα περίμενε αυτά τα χαρακτηριστικά από τον Γκριγκόνις, αλλά τελικά αυτά δε βγήκαν.

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη EuroLeague (@euroleague)

Ένας άλλος Άταμαν, ένας άλλος Παναθηναϊκός

Αλλά σε αυτά τα 3 ματς, ιδίως στα 2 της Βαλένθια, είδαμε τι χρειάζεται να πάρει από τον Σορτς, πώς μπορεί να το δώσει και πώς μπορεί η ομάδα να καλύψει τις εμφανείς αδυναμίες του. Κι ο Σορτς έδωσε 12 πόντους και 2 ασίστ την Τρίτη, 10 πόντους και 5 ασίστ χθες. Ό,τι δηλαδή θέλει ο Παναθηναϊκός, τουλάχιστον φέτος, από τον δεύτερο playmaker του. Και στην άμυνα δεν ήταν τόσο χτυπητή αδυναμία όσο άλλες φορές, και στην επίθεση ενώ έβλεπε την άμυνα της Βαλένθια να κάνει βήματα πίσω όταν είχε τη μπάλα ο Σορτς στο τρίποντο, ο Σορτς δε σούταρε, αλλά αναζητούσε διαρκώς το drive και τον ελεύθερο συμπαίκτη του. Οκ, αυτό ενέχει πάντα ρίσκο γιατί μπορεί να φτάσεις στα 2 δευτερόλεπτα της επίθεσης και να πάρεις σκοτωμένο σουτ. Κι ο Παναθηναϊκός πήρε πολλά τέτοια και του μπήκαν. Ένα τρίποντο Χουάντσο στο φινάλε της 3ης περιόδου, 2 τρίποντα Όσμαν στην 4η περίοδο, το ένα με κρεμασμένο αντίπαλο πάνω του και ταμπλό και φυσικά το δίποντο του Χέιζ-Ντέιβις.

Βλέποντας, λοιπόν, αυτή την εικόνα και το πώς ο Έργκιν Άταμαν διαχειρίστηκε τα 2 ματς, ενώ πριν ένα μήνα μιλούσε για Λέικερς και unplayable ομάδα για τη Βαλένθια, δε μπορεί παρά να σκεφτεί κανείς μήπως όλα ήταν ένα πολύ καλό σχέδιο του κόουτς.

Ο Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις δεν ταξίδεψε ο ίδιος κάπου, αλλά «ταξίδεψε» τον Παναθηναϊκό στα ουράνια.

Όταν ήταν προπονητής ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς, κάθε τι που συνέβαινε, ακόμα και οι μαζεμένες ήττες και τα άσχημα αποτελέσματα, μεταφράζονταν από πολλούς ως στρατηγική του Ζέλικο. Κι ο Άταμαν έχει τη φήμη του mind player προπονητή. Να πήρε, άραγε, μια απόφαση ο Άταμαν να επιλέξει Βαλένθια, ρίχνοντας ταυτόχρονα στάχτη στα μάτια και του αντιπάλου, αλλά και όλων ημών;

Προφανώς, όταν τα δύο ματς έχουν κριθεί στις λεπτομέρειες, δεν είναι εύκολο να το υποστηρίξει κανείς αυτό. Αν ο Παναθηναϊκός είχε κερδίσει 2 ματς με 10 πόντους και χωρίς να αχωθεί, ναι, θα μπορούσαμε να το πούμε. Αλλά δε γίνεται να μην πάει το μυαλό εκεί, στο ότι δηλαδή ο, σίγουρα παμπόνηρος, προπονητής του Παναθηναϊκού είχε ένα πλάνο στο μυαλό του, είχε σχηματίσει από ένα σημείο και μετά ένα μονοπάτι που θα οδηγήσει την ομάδα του στο final-4.

Κι αυτό πάντως ως σκέψη, είναι περισσότερο για φιλολογικές συζητήσεις και για αστικούς μύθους, χωρίς κάποια ουσία. Αν έχει μια ουσία, είναι στην ενίσχυση της πίστης των φιλάθλων και της διοίκησης στον Άταμαν εν όψει των όσων θα έρθουν φέτος και, πιθανότατα, του χρόνου.

Μέχρι τότε, ο Παναθηναϊκός ξέρει πολύ καλά πως δεν πρέπει να εφησυχάσει μέχρι να πετύχει την 3η του νίκη, δηλαδή ως την Τετάρτη που θα υποδεχθεί τη Βαλένθια στο ΟΑΚΑ.

TAGS :
Έργκιν Άταμαν Ευρωλίγκα μπάσκετ Παναθηναϊκός

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook