Μαζωνάκης: Δεν ένιωσε κανείς ντροπή με όσα του κάνουν μετά θάνατον media και social media;

Ο Γιώργος Μαζωνάκης δεν πέθανε μόνο μια φορά, αλλά τον σκοτώνουν τα social media κάθε μέρα μετά τον θάνατό του με την εκμετάλλευσή τους.

Λένε πως τα πάντα στη ζωή αξιολογούνται ανάλογα με την οπτική από την οποία τα βλέπεις, ανάλογα με το κριτήριο που επιλέγεις να θέσεις. Τίποτα δεν έχει ένα χαρακτηριστικό καθ’ ολοκληρία, που να ισχύει κάθε στιγμή και για όλους. Κάποιος που είναι καλός για έναν, που μπορεί να τον ευεργέτησε, την ίδια στιγμή, με αυτή την ευεργεσία, μπορεί να αδίκησε έναν άλλο. Με αυτό το σκεπτικό, αν κάποιος θελήσει να αξιολογήσει το πώς συμπεριφέρθηκαν οι δημοσιογράφοι, τα μίντια και τα social media τους στην περίπτωση του Μαζωνάκη, με κριτήριο τους αριθμούς, τότε θα αποδώσει εύσημα.

Αυτές τις ημέρες, οι social media managers των ιστοσελίδων σε όλη τη χώρα θα πρέπει να πήραν αριστείο για την παραγωγή περιεχομένου και τα νούμερα που έφεραν στις σελίδες τους. Και δε μιλάμε μόνο για ιστοσελίδες, αλλά και για ατομικά προφίλ ή άκυρες σελίδες που αρέσκονται να κιτρινίζουν, να σπέρνουν σοκ, χαμό, πανικό, τραγωδίες και ψεύτικους θανάτους μόνο και μόνο για να τραβήξουν την προσοχή του κοινού. Σε πολλές περιπτώσεις, προφίλ δημοσιογραφικών ιστοσελίδων δεν απέχουν ιδιαίτερα από αυτή την κατηγορία, δε διαφέρουν από τις άκυρες σελίδες του κιτρινισμού και της ξεφτίλας.

Ποντάρουν όλοι αυτοί στην άγνοια του αναγνώστη, του χρήστη, του μέσου κοινού και το εκμεταλλεύονται στο έπακρο ακόμα κι όταν μιλάμε για απώλειες ζωών, για θάνατο που έχει πονέσει βαθύτατα ανθρώπους, για οικογένειες που θέλουν να θρηνήσουν τους αγαπημένους τους.

Με βάση, λοιπόν, την απήχηση των αναρτήσεων, όλοι οι social media managers που βομβάρδιζαν με reels γύρω από τον θάνατο του Μαζωνάκη, αξίζουν αύξηση για την αποτελεσματικότητα και την απόδοσή τους.

Δείτε τώρα πώς αλλάζει όλη η ανάγνωση: αν αφαιρέσουμε αυτό το κριτήριο και το αντικαταστήσουμε με την ανθρωπιά, με την ηθική, με τον σεβασμό, τότε όλοι μας, μηδενός εξαιρουμένου, παίρνουμε κάτω από τη βάση. Κάποιες ιστοσελίδες μάλιστα, παίρνουν υπό του μηδενός. Και το χειρότερο είναι πως κάτω από μηδέν στο κομμάτι της ηθικής παίρνουν οι μεγάλες, οι μεγάλοι δημοσιογραφικοί όμιλοι, γιατί τουλάχιστον όλοι οι άλλοι έχουν μια δικαιολογία πως παλεύουν να επιβιώσουν σε αυτόν τον ωκεανό χωρίς να έχουν εκατοντάδες χιλιάδες έσοδα και δυνατούς επενδυτές πίσω τους. Τα μεγάλα μίντια τι δικαιολογία έχουν που ξεφτιλίστηκαν τόσο πολύ;

Τι προσέφερε στον κόσμο αυτή η απάνθρωπη εκμετάλλευση του πόνου των ανθρώπων, συγγενών του, φίλων του ή θαυμαστών του;

Ο Μαζωνάκης μας έδειξε με τον θάνατό του πόσο ανήθικοι είμαστε στα μίντια

Ο Μαζωνάκης, με τον θάνατό του, μας έδειξε την απόλυτη κατρακύλα της ανθρώπινης αξιοπρέπειας όπως αποτυπώνεται στη δημοσιογραφία. Ποτέ δεν ήταν ένα επάγγελμα που πήγαινε χεράκι χεράκι με την αξιοπρέπεια, τον σεβασμό στην ιδιωτική ζωή, την ευγενική προσέγγιση, αλλά στην εποχή των social media βλέπουμε την πιο μεγάλη απομάκρυνση αυτών των δύο. Η δημοσιογραφία όχι απλώς δεν διακρίνεται για ηθική πυξίδα, αλλά καταπατά και κάθε προσπάθεια για ηθική αντιμετώπιση συγκεκριμένων γεγονότων.

Ειλικρινά, δεν κατανοώ τι ρόλο εξυπηρέτησαν τα μισά και βάλε posts γύρω από τον θάνατο του Μαζωνάκη; Τι προσέφερε στον κόσμο αυτή η απάνθρωπη εκμετάλλευση του πόνου των ανθρώπων, συγγενών του, φίλων του ή θαυμαστών του; Η δημοσιογραφία είχε κάποτε αυτό το φιλτράρισμα, τη διάθεση να ξεχωρίσει η ήρα από το στάρι, το χρήσιμο από το άχρηστο. Πια, δεν υπάρχει καν διάθεση. Οτιδήποτε εμφανίζεται, θα μπει στη μηχανή του κιμά με τέτοιο τρόπο που θα μας φέρει προβολές, θα μας φέρει likes, θα φέρει interactions, θα φέρει ακόλουθους.

Πάνω στους νεκρούς, η σύγχρονη δημοσιογραφία στην Ελλάδα χτίζει το brand της, πιάνει νούμερα και μετά τα πουλάει αυτά τα νούμερα σε διαφημιστικές και media shops για να πάρει διαφήμιση. Σκεφτείτε το λίγο: στραγγίζουμε ένα τόσο τραγικό θέμα με μοναδικό σκοπό το κέρδος. Δε μιλάμε για 2-3 αναρτήσεις που καταθέτουν κι ένα συναίσθημα. Είναι πολύ ξεκάθαρες οι αναρτήσεις που έχουν αγνότητα και αυτές που έχουν δόλιο κίνητρο. Είναι πασιφανείς οι αναρτήσεις που θέλησαν να αναδείξουν κάτι όμορφο για τον Μαζωνάκη και αυτές που δεν είχαν άλλο στόχο από τα views.

Ο Μαζωνάκης αντιμετωπίστηκε τα τελευταία πολλά χρόνια με μια σοσιαλμιντιακή νοοτροπία. Φροντίσαμε εμείς οι δημοσιογράφοι στο φινάλε του να μην του χαριστούμε ούτε στον θάνατο. Ούτε μετά τον θάνατο. 6 μέρες, διψήφιος αριθμός αναρτήσεων για τη ζωή του, για το πώς τον θρήνησαν όσοι τον αγαπούσαν, αναρτήσεις για να μπει ξανά στο κάδρο του ψηφιακού hate η οικογένειά του, όλη η φαρέτρα της ανηθικότητας της δημοσιογραφίας άδειασε για τον Μαζωνάκη.

Τουλάχιστον, ο Μαζωνάκης πέθανε και δεν έζησε αυτή την κατάπτωση. Όλοι εμείς θα ζούμε γνωρίζοντας βαθιά μέσα μας πόσο λίγοι ήμασταν και θα ρίξουμε χώμα στις πράξεις μας για να τις επαναλάβουμε σε έναν επόμενο θάνατο.

Ξέρω ξέρω, η γνωστή δικαιολογία: εγώ έκανα απλά τη δουλειά μου, αυτό είναι δημοσιογραφία, εγώ δε φταίω, το αφεντικό με ανάγκασε. Έχω πει κι εγώ στο παρελθόν αυτές τις παπάτζες. Αν νιώθετε καλά έτσι για να συνεχίζετε να ασχημονείτε εις βάρος νεκρών και ζωντανών, δυστυχώς δε μπορώ να το αλλάξω. Αλλά μεταξύ μας δε θα κοροϊδευόμαστε. Θα παραδεχόμαστε τα πράγματα ως έχουν.

TAGS :
Γιώργος Μαζωνάκης κηδεία