
Το τέλος του Μεντιλίμπαρ έμοιαζε αναπόφευκτο από πέρσι τον Μάιο. Ήρθε τώρα. Ήταν η σωστή στιγμή ή όχι;
Ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ ολοκλήρωσε χθες μια διαδρομή 2.5 ετών στον πάγκο του Ολυμπιακού, έχοντας ανανεώσει δύο φορές το συμβόλαιό του για ένα έτος, χωρίς όμως η δεύτερη φορά να ολοκληρώνεται. Μάλιστα, η προηγούμενη ανανέωση είχε γίνει μόλις τον Δεκέμβριο. Αυτή η ανανέωση πίστης και όρκων από τον Ολυμπιακό προς το πρόσωπό του δεν άντεξε πάνω από 9 μήνες. Για να είμαστε ειλικρινείς, όμως, δεν άντεξε πάνω από 6 μήνες, γιατί η σκέψη αποχώρησής του υπήρχε από τον Ιούνιο. Και έγινε χθες. Για πολλούς, ο τρόπος που έγινε, είναι ανήθικος, απαράδεκτος και η διοίκηση του Ολυμπιακού δέχεται αρκετή μήνη από τους φιλάθλους, όχι μόνο για το τέλος του Μεντιλίμπαρ, αλλά και για το timing και τον τρόπο.
Όταν κατηγορείς κάποιον για κάτι, είναι καλό πάντα να έχεις να κάνεις και μια αντιπρόταση. Οπότε το ερώτημα είναι ένα: υπήρχε καλύτερος τρόπος να τελειώσει ο Ολυμπιακός τη συνεργασία του με τον Μεντιλίμπαρ;
Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι άτοπη αν προέλθει από εμένα ή οποιονδήποτε φίλαθλο της ομάδας που δε βρίσκεται εντός της διοίκησης και ο λόγος είναι απλός: ο μέσος φίλαθλος βλέπει την εικόνα της ομάδας κάθε Κυριακή και ακούει τον προπονητή σε δύο συνεντεύξεις που δίνει, μία σε pregame και μία post game. Με συγκεκριμένες ερωτήσεις από δημοσιογράφους.
Αντιθέτως, ένα στέλεχος της ομάδας συζητά καθημερινά με τον κόουτς, βλέπει πολλά περισσότερα, αντιλαμβάνεται τη διάθεσή του, το τι θέλει να κάνει και ξέρει κατά πόσο αυτό μπορεί να συμβαδίζει με το όραμα της ομάδας, του προέδρου του.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
To παράδειγμα του Γιοβάνοβιτς
Θα σας πάω στον Δεκέμβριο του 2023 και στην αποπομπή του Ιβάν Γιοβάνοβιτς από τον Γιάννη Αλαφούζο. Ήταν η διακοπή για τα Χριστούγεννα και τίποτα δεν προμήνυε κάτι τέτοιο. Ξαφνικά, στις 24 Δεκεμβρίου, εμφανίζονται τα πρώτα δημοσιεύματα και στις 25 του Δεκεμβρίου ανακοινώνεται ο Φατίχ Τερίμ. Όλοι μας συμφωνήσαμε πως ο τρόπος που διεκόπη η συνεργασία, ήταν άδικος προς τον Ιβάν, άσχημος σε επίπεδο όχι μόνο αθλητικό και ως προς τον κόσμο, αλλά και σε διαπροσωπικό, για τις σχέσεις που είχε ο Ιβάν με τον Αλαφούζο. Λίγους μήνες μετά, είχε έρθει μια συνέντευξη του Αλαφούζου στην Athens Voice, όπου εξηγούσε αρκετά που δεν ήταν γνωστά τον Δεκέμβριο, για τους λόγους που έκαναν αναγκαία την άμεση απομάκρυνση του Ιβάν.
Επιστρέφω στον Ολυμπιακό. Ο Μεντιλίμπαρ ήταν πάνω από ένας προπονητής. Όχι μόνο για τον κόσμο, μα και για τον πρόεδρό Μαρινάκη. Και για όλους εντός ομάδας. Φανταστείτε μετά την αποχώρηση του Πέδρο Μαρτίνς να ταλαιπωρείται ένας πρόεδρος με τον επόμενο προπονητή, να μην τον πείθει κανείς και να του εμφανίζεται μετά την τρικυμία η ηλιαχτίδα που λέγεται Μεντιλίμπαρ, που του φέρνει και στο πρώτο εξάμηνο ευρωπαϊκό τρόπαιο. Αρχίζεις να νιώθεις τόσο ήρεμος σε βαθμό που μπορεί και η εμπιστοσύνη σου να είναι τυφλή, να αφήνεις τα πάντα να εξελιχθούν χωρίς να τα ελέγχεις, γιατί έχεις πειστεί ότι βρήκες τον Εκλεκτό σου. Δε χρειάζεται να γνωρίζει κανείς τα ενδότερα του Ολυμπιακού για να το κατανοήσει αυτό. Είναι η φυσιολογική συναισθηματική εξέλιξη στους ανθρώπους, σε επαγγελματικό, φιλικό και ερωτικό επίπεδο.
Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, το οποιοδήποτε τέλος μπορεί να θεωρεί ο καθένας ως πιο ηθικό, πιο αρμόζον για την προσφορά του Μεντιλίμπαρ, δε θα ήταν όντως τέτοιο. Θα ήταν τίμιο να αποχαιρετήσει ο Ολυμπιακός τον κόουτς του μετά από μια κακή χρονιά; Δεν αφήνεις τους ανθρώπους που αγαπάς κι εμπιστεύεσαι μετά από μια κακή περίοδο. Τους δίνεις την ευκαιρία να επανορθώσουν, τους δείχνεις εμπράκτως ότι «ό,τι έγινε, έγινε, πάμε παρακάτω να αλλάξουμε όσα πήγαν λάθος». Κι αυτό έκανε ο Ολυμπιακός
Είδε όμως μέσα στο καλοκαίρι πως ο Μεντιλίμπαρ δεν είχε διάθεση να αλλάξει. Δεν το έκανε γιατί δεν συμφωνούσε με τη μεταγραφική πολιτική της ομάδας; Δεν το έκανε γιατί δεν του έφερναν τους παίκτες που ήθελε; Ακόμα κι αν συμφωνήσουμε πως αυτό ήταν, άρα ότι φταίει η ομάδα, είχαμε δει μόλις την περασμένη χρονιά πως το Mendilibar Way δεν είχε πολύ μεγάλο ορίζοντα και οι φίλαθλοι της ομάδας δεν είναι μαθημένοι να μένουν άτιτλοι για 2η συνεχόμενη χρονιά. Θα πρέπει σαφώς να το συνηθίσουν σε μια εποχή 4 διεκδικητών και ισονομίας διαιτητικά, αλλά μέχρι τότε έχουμε καιρό.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Ο Ολυμπιακός έδωσε στον Μεντιλίμπαρ τη 2η ευκαιρία που του άξιζε
Όταν λοιπόν είδαν στη διοίκηση ότι απέναντι στη Ναϊμέγκεν, όπως και τα φιλικά, επαναλαμβανόταν η εικόνα του πρωταθλήματος που είχε μόλις ολοκληρωθεί, τότε η εμπιστοσύνη κλονίστηκε για τα καλά. Να απέλυε ο Ολυμπιακός τότε τον Μεντιλίμπαρ, δηλαδή αρχές Αυγούστου; Μα τότε όλος ο φίλαθλος κόσμος της ομάδας κατηγορούσε τη διοίκηση πως φέρνει σαπάκια, πως δε δίνει λεφτά και όλα αυτά. Κι από τη στιγμή που κάτι δεν είχε δουλέψει στη μεταγραφική ενίσχυση, ήταν απόλυτα fair να κάνει πρώτα τις μεταγραφές και να δώσει ακόμα ένα κανονάκι στον Μεντιλίμπαρ. Και το έκανε. Από τις 20 Αυγούστου που έγινε το ραντεβού μέχρι την 9η Σεπτεμβρίου, μεσολάβησαν αρκετά για να επιτρέπουν στη διοίκηση να θεωρεί ότι ο κύκλος έκλεισε.
Αυτό, αν υποθέσουμε ότι όντως στο ραντεβού εκείνο υπήρξε συμφωνία να συνεχίσουν μαζί και να αλλάξει ο κόουτς τη φιλοσοφία του. Γιατί μου μοιάζει πιο πιθανό ο κ. Μαρινάκης να ζήτησε από τον Μεντιλίμπαρ να μείνει για ένα διάστημα μέχρι να βρει τον επόμενο προπονητή και να στελεχώσει εκ νέου τη δομή της ομάδας πάνω από τον προπονητή.
Βρήκε λοιπόν τον Κορδόν για τεχνικό διευθυντή, εκείνος του πρότεινε τον Αλγκουαθίλ για προπονητή, η διοίκηση (εικάζω ότι) πείστηκε από τη φιλοσοφία του Βάσκου και θεώρησε πως ταιριάζει καλύτερα στο ρόστερ και προχώρησε στην αντικατάσταση.
Δε βρίσκω τίποτα το unfair στη διαχείριση του Μεντιλίμπαρ. Κυρίως γιατί υπάρχουν πολλά κενά σημεία για όσους απλά παρατηρούμε τις εξελίξεις. Κι επειδή μέχρι να πει ο ίδιος ο κόουτς ότι φεύγει με τρόπο άδικο, δε μπορούμε εμείς να βγάλουμε πόρισμα για εκείνον. Θα μπορούσε να τον αφήσει να δουλέψει με τις νέες μεταγραφές στη διακοπή; Ναι. Αλλά δε θα έμεναν και πολλοί παίκτες λόγω εθνικών ομάδων. Κι αν ο Μεντιλίμπαρ είχε ήδη δείξει αρνητικός προς κάποιες μεταγραφές; Τι νόημα θα είχε να χαθεί χρόνος;
Κατανοητό το συναίσθημα του κόσμου και το εν βρασμώ ψυχής, αλλά μπορούμε να συμφωνήσουμε ότι δεν υπάρχει καλό διαζύγιο πουθενά στη ζωή και πως στο ποδόσφαιρο όλα κρίνονται από το αποτέλεσμα. Αν ο Αλγκουαθίλ κάνει τους φιλάθλους να γουστάρουν ξανά να βλέπουν την ομάδα, κανείς δε θα ασχολείται με την αποχώρηση Μεντιλίμπαρ. Αν όμως ο Αλγκουαθίλ δε δείξει ότι κάτι αλλάζει, τότε οι φωνές περί αδικίας και ασέβειας θα ενισχυθούν.




