Μια «κηλίδα» στο φινάλε του Μέσι

Όταν είσαι ο Μέσι, που όλος ο πλανήτης σου υποκλίνεται, δε γίνεται να το κάνεις αυτό…

Ήθελα να πάρει το Μουντιάλ η Αργεντινή; Ναι. Όχι όμως παίζοντας όπως έπαιξε. Ήθελα να το πάρει όντας αν όχι ανώτερη, έστω στο ίδιο επίπεδο αγωνιστικά με την Ισπανία. Ήταν όμως πολύ κάτω από την πρώτη ως την τελευταία στιγμή. Κατανοώ την τακτική ενός προπονητή και θα δεχόμουν μια αδρανή Αργεντινή, αν κάπου στο 65-70 έμπαινε μέσα ο Λαουτάρο και έκαναν οι Γκαούτσος ότι και με την Αγγλία. Αλλά είδαμε τελικά μια ομάδα που κατέβηκε για να «καταστρέψει» το ποδόσφαιρο του αντιπάλου και να πάει το ματς ακόμα και στα πέναλτι, έχοντας πίστη πως εκεί θα το πάρει. Ακόμα κι αυτό θα μπορούσε να είναι μια αποδεκτή προπονητική τακτική. Όχι όμως με τον τρόπο που έγινε.

Γιατί η Αργεντινή, οι παίκτες της, δεν κατέστρεφαν απλά το ποδόσφαιρο της Ισπανίας, αλλά έπαιζαν ξύλο και περίμεναν από τον Μαρτίνεζ να βγάζει ό,τι πάει στην εστία. Ας υποθέσουμε, βέβαια, πως και μέχρι εδώ είναι αποδεκτό. Μπορεί να υπάρξει το σκληρό παιχνίδι στο ποδόσφαιρο από μια ομάδα που αντιλαμβάνεται την κατωτερότητά της. Γιατί, ας είμαστε ειλικρινείς, αυτοί οι παίκτες, χωρίς τον Μέσι, δε θα έβλεπαν ούτε πρόκριση στους 16 του Μουντιάλ. Ούτε αυτού, ούτε του προηγούμενου. Κι εδώ βρίσκεται ίσως η εξήγηση του πειραγμένου τους μυαλού.

Από το Κατάρ και μετά, έχει ποτιστεί ο νους τους πως πρέπει να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες του Μέσι. Αυτό οδηγεί το μυαλό αυτόματα στη σκέψη πως «αν δεν τα καταφέρω, είμαι λίγος, απογοητεύω, τελειώνω ως ποδοσφαιριστής». Έχει υφανθεί μια σχέση Πατέρα Κριτή-Γιου Ικανοποιητή. Κι η ήττα στον τελικό εκτόξευσε όλη αυτή την πίεση με αποτέλεσμα οι Αργεντίνοι να καταθέσουν αισχίστου είδους κωλοπαιδισμό στο χορτάρι.

Έχοντας χάσει δικαιότατα, αντί να συγχαρούν τους Ισπανούς, με κάποιους από τους οποίους έχουν υπάρξει ή είναι ακόμα συμπαίκτες σε ομάδες, προτίμησαν πρώτα να γκρινιάζουν για αδικία και μετά να ασκήσουν σωματική βία. Χαρακτηριστικά τα πλάνα που έδειχναν τον Οταμέντι να κλαίει και να φωνάζει στον Ρόδρι που, ενώ είχε μόλις πάρει το Μουντιάλ, προσπαθούσε να τον παρηγορήσει, αλλά, κυρίως, τα πλάνα με τον Παρέδες να ρίχνει τον Γκάβι στο έδαφος και τον Μολίνα να χτυπάει τον Ρόδρι στο στομάχι την ώρα που έτρεχε να πανηγυρίσει.

Οι Αργεντίνοι πιθανώς θεωρούσαν πως δεν έπρεπε να δεχτεί δεύτερη κίτρινη ο Έντσο Φερνάντες και, σε συνδυασμό με την ψυχική πίεση και την κούραση, έδειξαν ένα πρόσωπο που δεν τιμά τους ίδιους ή τη χώρα τους. Δεν υπάρχει ίχνος δικαιολογίας. Χώρια του ότι ο Φερνάντες δίκαια αποβλήθηκε και θα έπρεπε να ζητήσει συγγνώμη από τους συμπαίκτες του που, ενώ έχει κίτρινη, πάει με τόση ορμή πάνω στον Κουμπαρσί.

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Al Jazeera English (@aljazeeraenglish)

Γιατί έμεινες αμέτοχος βρε Μέσι;

Δυστυχώς, αντίστοιχες συμπεριφορές είδαμε κι από τους Παραγουανούς στο ματς με τη Γαλλία. Είναι τέτοια η αθλητική κουλτούρα των Λατινοαμερικάνων που επιλέγουν συχνά την κλωτσοπατινάδα, ακόμα και στη διάρκεια αγώνων.

Αν, όμως, αυτές οι εικόνες ήταν μια κηλίδα για την Αργεντινή, μια άλλη εικόνα ήταν κηλίδα για τον Μέσι και αποτύπωσε το μόνο πράγμα που δεν έχει καταθέσει στη διάρκεια της καριέρας του.

Ενόσω οι συμπαίκτες του συμπεριφέρονταν με ασέβεια στους αντιπάλους τους, ο Μέσι καθόταν σε μια πλευρά και απλά τους κοιτούσε. Δεν επενέβη για να τους σταματήσει. Οι συμπαίκτες του χτυπούσαν τους Ισπανούς που παίζουν στη Μπαρτσελόνα, που ο Μέσι τους ξέρει τόσο καλά, και επέλεξε να μείνει άπραγος. Σαν πατέρας που ντρέπεται για τις πράξεις των παιδιών του και δεν εμπλέκεται για να τα σταματήσει.

Ένας αρχηγός, ένας ηγέτης, οφείλει να τιθασεύει την ορμή και τον «βρασμό» της ομάδας και να τους δείχνει πώς να σέβονται τον αντίπαλο, τον θεατή, το ίδιο το άθλημα. Ο Λίο επέλεξε τη μη συμμετοχή, την «αποχή».

Αν αυτό ήταν το τελευταίο του ματς με την Αλμπισελέστε, είναι μια κηλίδα για τον κορυφαίο ποδοσφαιριστή που είδαμε ποτέ. Ο Μέσι ποτέ δεν έδειξε στα προηγούμενα χρόνια, στη Μπαρτσελόνα και στην Αργεντινή, χαρακτήρα αρχηγού, ναι. Γιατί κουβαλούσε όλο αυτό το βάρος της μη κατάκτησης. Μετά το Κατάρ όμως, ο ρόλος του άλλαξε. Μπορεί να μην ασχολείται ποτέ με ό,τι κάνουν οι άλλοι στο παρκέ, εδώ έπρεπε να μπει στη μέση και να σταματήσει την ηθική κατρακύλα των συμπαικτών του που αντιπροσώπευαν ένα έθνος.

Όσο κι αν σε αγαπάμε Μέσι, αυτή η στάση ήταν απογοητευτική…

TAGS :
Αργεντινή Ισπανία Λιονέλ Μέσι μουντιάλ ποδόσφαιρο

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook