H πόλη ερημώνει, αλλά τα κρούσματα αυξάνονται. Μήπως πρέπει να βρούμε άμεσα το λάθος; (George Vitsaras / SOOC)

Το πρώτο-πρώτο lockdown (πώς περνάει ο καιρός, έτσι;) που επιβλήθηκε από την κυβέρνηση με την έλευση του ιού στα μέρη μας, αποδείχθηκε σωτήριο. Η Ελλάδα φανέρωσε στην παγκόσμια κοινότητα την ικανότητά της να φέρει εις πέρας δύσκολες καταστάσεις και οι πολίτες επέδειξαν μια πρωτόγνωρη πίστη στα μέτρα.

Πώς γίνεται το τωρινό lockdown να αποδεικνύεται καταστροφικό; Άλλαξε η κυβέρνηση; Μεταμορφώθηκαν οι πολίτες ή, μήπως, οι μεταλλάξεις του ιού, που υπάρχουν, ήταν η αιτία της ραγδαίας αύξησης των κρουσμάτων;

Τα μηνύματα που στέλνουν καθημερινά οι ειδικοί είναι αντιφατικά και πολλές φορές αντικρουόμενα και δεν βοηθούν τον κόσμο.

Σαφώς, η γνώμη των ειδικών μετράει στις συνθήκες που ζούμε, μόνο που δεν ξέρουμε, πλέον, αν ειδικοί θα πρέπει να νοούνται μόνο οι επιδημιολόγοι και όχι οι ψυχολόγοι, οι ψυχίατροι και οι οικονομολόγοι. Αυτή τη στιγμή εμφανίζονται έντονα σημάδια κόπωσης, άρνησης έως και αντίστασης στον… ιό με ενέργειες που τον βοηθούν να αναπτυχθεί.

Ο τσακωμός του καθηγητή Γιώργου Παυλάκη με τον ομόλογό του καθηγητή Μανώλη Δερμιτζάκη μέσω του Facebook δείχνει πως ακόμη και οι ειδικοί δεν έχουν μια συγκεκριμένη άποψη για το πώς θα αντιμετωπιστεί αυτή τη στιγμή ο ιός. Τα μηνύματα που στέλνουν καθημερινά αυτοί και άλλοι ειδικοί είναι αντιφατικά και πολλές φορές αντικρουόμενα και δεν βοηθούν τον κόσμο να πιστέψει πως βαδίζουμε σε σωστό δρόμο.

Οι αριθμοί είναι απόλυτοι, δεν χωράει αμφιβολία. Καταγράψαμε, ήδη, νέο ρεκόρ κρουσμάτων και μια απλή μαθηματική προβολή στο μέλλον θα μας δείξει πως δεν αργεί η ημέρα που θα έχουμε έξι και επτά χιλιάδες κρούσματα. Κι όλα αυτά εν μέσω σκληρού lockdown. Όμως, ας μην κρυβόμαστε: δεν υπάρχει κανένα σκληρό lockdown. Ο κόσμος απαυδισμένος από την αδιέξοδη κατάσταση έχει αποφασίσει να κάνει καθημερινά μικρά βήματα προς το κενό.

Πρέπει να υπάρξει άλλη μίξη μέτρων που θα δίνουν -έστω- την ψευδαίσθηση στον κόσμο ότι δεν είναι εγκλωβισμένος.

Οι αντιστάσεις μειώνονται καθημερινά, η ασφάλεια έρχεται σε δεύτερη μοίρα μπρος στην ανάγκη της κοινωνικοποίησης. Η οικονομία, δε, βρίσκεται σε σημείο ζέσεως. Η κυβέρνηση σε λίγο θα ξύνει τον πάτο των αποθεματικών για να καλύψει το κόστος της εργασίας και των επιχειρήσεων. Η εστίαση και άλλοι συναφείς κλάδοι αντιμετωπίζουν ουσιαστικό πρόβλημα ύπαρξης (ούτε καν επιβίωσης). Ακόμη και τα πρόσφατα επεισόδια στη Νέα Σμύρνη δείχνουν πως τα νεύρα όλων έχουν κακοπάθει στις μέρες του εγκλεισμού.

Αυτό σημαίνει πως πρέπει να ανοίξουν τα πάντα αδιαφορώντας για τον ιό και την επιθετικότητά του; Θα ήταν εγκληματικό αν κάναμε κάτι τέτοιο. Ομως, είναι ολοφάνερο πως πρέπει να υπάρξει άλλη μίξη μέτρων που θα δίνουν -έστω- την ψευδαίσθηση στον κόσμο ότι δεν είναι εγκλωβισμένος σε ένα καβούκι που καίγεται.

Τα σκληρά μέτρα βρίσκουν, πλέον, σθεναρή αντίσταση στη ψυχολογική κατάσταση του κόσμου και την ανάγκη του να βγει έξω δίχως να έχει τον μπαμπούλα του προστίμου ή του αστυνομικού. Ναι, προφανώς, δεν πρέπει να χαλαρώσουμε ως προς τα μέτρα που λαμβάνει κανείς για την υγεία του και κατ΄επέκταση για την υγεία του συνόλου. Αλίμονο αν θεωρήσουμε πως ο ιός είναι παρελθόν.

Οφείλουμε να θυμόμαστε πως δεν έχει έρθει ακόμη η ώρα των ξέφρενων πάρτι, αλλά της σύνεσης και της προσπάθειας.

Δεν χωράει αμφιβολία πως οποιαδήποτε απόφαση παρθεί θα έχει πολιτικό κόστος. Ας μην ξεχνάμε πως την τελική κρίση την κάνει ο Κυριάκος Μητσοτάκης αφού ακούσει τη γνώμη των ειδικών. Αν επιμείνει στο κλείσιμο των πάντων, γνωρίζει πολύ καλά πως θα αρχίσει να δέχεται την πίεση του κόσμου, με φόβο αυτή να γίνει ανεξέλεγκτη και να εκφραστεί κάποια στιγμή σε αρνητική ψήφο στις επόμενες εκλογές.

Αν αφήσει τα πάντα ανοιχτά, πάλι κινδυνεύει να δει την Ελλάδα να γίνεται Μπέργκαμο και τότε ο αριθμός των νεκρών θα πέσει πάνω του. Αυτό που χρειάζεται, λοιπόν, δεν είναι η λογική του «άσπρου-μαύρου», αλλά η εξεύρεση μιας άλλης μίξης μέτρων που δεν θα απαγορεύει την ελεγχόμενη συνάθροιση σε ανοιχτούς χώρους και κάποια μορφή οικονομικής δραστηριότητας (πάντα με μέτρο).

Σήμερα οι επιδημιολόγοι θα θέσουν επί τάπητος όλα τα ζητήματα και εντός των επόμενων ωρών ή ημερών αναμένεται να μάθουμε τις προτάσεις τους, όπως και τις αποφάσεις της κυβέρνησης.

Από την εξίσωση δεν απουσιάζουμε εμείς οι πολίτες. Με εξαίρεση τους αμετανόητους που δεν ενδιαφέρονται για τίποτα άλλο παρά μόνο για την πάρτη τους, όλοι οι υπόλοιποι οφείλουμε να θυμόμαστε πως δεν έχει έρθει ακόμη η ώρα των ξέφρενων πάρτι, αλλά της σύνεσης και της προσπάθειας. Αρκεί, τουλάχιστον, να μην συνεχίσουμε να αισθανόμαστε ελεύθεροι πολιορκημένοι.

 

Διαβάστε ακόμα: Πόσους θανάτους αντέχουμε;

 

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Button to top