Ο νεοέλλην στην ξαπλώστρα: «Tο καλοκαίρι όλα μου τα επιτρέπω»

Μόνο μούρη θέλουμε να πουλάμε; Ξαπλώστρα πάνω στο κύμα στην παραλία, κανένα σούσι, κανένα μπουκάλι ακριβού ποτού και stories με τις πατούσες μας να πλατσουρίζουν; (Φωτογραφία: Chatgpt)

Τον περασμένο Φεβρουάριο, είχε απασχολήσει σε επίπεδο κοινής γνώμης αλλά και πολιτείας, το πώς πήρε άδεια ένας επιχειρηματίας για να ξεκινήσει να χτίζει ξενοδοχείο πάνω στους βράχους στην παραλία Σαρακήνικο στη Μήλο. Και όμως, φαινομενικά δεν είχε υπάρξει τίποτα το παράνομο. Όλα νόμιμα ήταν. Είχε κάνει τις απαραίτητες ενέργειες και του είχε δοθεί στα «τυφλά» η άδεια. Αυτό το περιστατικό δεν ήταν μεμονωμένο. Δεν ήταν η πρώτη και ούτε η τελευταία φορά που το κράτος και οι πολίτες του δε σέβονται τον φυσικό πλούτο της χώρας και θέλουν να τον χαλάσουν, για να προσφέρουν στους πλούσιους τουρίστες την απόλαυση να μένουν σε πολυτελή ξενοδοχεία μπροστά σε μια τόσο διάσημη παραλία και να βουτάνε κατευθείαν και να έχουν all inclusive πακέτο.

Κάθε καλοκαίρι γινόμαστε μάρτυρες της ασυδοσίας των ιδιοκτητών beach bars που έχουν νοικιάσει από το κράτος μια παραλία και απλώνουν τις ξαπλώστρες μέχρι εκεί που αρχίζει η θάλασσα. Παράλληλα, οι μουσικές που μπαίνουν σε ένταση, προκαλούν ηχορύπανση στο περιβάλλον. Και, δεν προσπαθώ να το παίξω ηθικολόγος, κι εγώ έχω χορέψει και τραγουδήσει σε beach bar ή έχω αναρωτηθεί γιατί παίζει χαμηλά η μουσική και δε δυναμώνει. Αυτό συμβαίνει γιατί έχουμε γαλουχηθεί ως λαός να βάζουμε την καλοπέρασή μας πάνω από τα πάντα και να αγνοούυμε διαρκώς το αποτύπωμα που έχουν οι πράξεις μας.

Πριν 2-3 μέρες, η ΕΡΤ είχε ρεπορτάζ για την παραλία Φαλάσαρνα στα Χανιά, ακόμα μία από τις πολύ φημισμένες της χώρας, όπου ξαπλώστρες και τραπεζάκια είχαν καταλάβει την ακρογιαλιά και σερβιτόροι πήγαιναν εκεί να αφήσουν τις παραγγελίες στους πελάτες. Τι το κακό μπορεί να προκαλέσει μια ξαπλώστρα ή ένα τραπεζάκι που ακουμπάει στην ακρογιαλιά; Μπορεί και τίποτα. Αλλά είναι ένα δείγμα νοοτροπίας που έχουμε με τα πάντα γύρω μας και πόσο εγωκεντρικά βλέπουμε τον κόσμο. «Ένα μπάνιο ήρθα να κάνω, άσε με να το απολαύσω, 2 βδομάδες τον χρόνο έχω άδεια, θέλω να περάσω όμορφα».

Το Σαρακήνικο και τα Φαλάσαρνα είναι δύο από τα σταθερά θύματα της ανθρώπινης δραστηριότητας κάθε χρόνο. (Φωτογραφία: Francois Fayet+Ευάγγελος Μπικάκης/Unsplash)

Τέτοιες δικαιολογίες λέμε μέσα μας και έξω μας για να νιώσουμε όμορφα και να μην εστιάσουμε στο κακό που κάνουμε στη φύση, στις παραλίες, στον τόπο μας. Λες και υπάρχει κάποια άφεση αμαρτιών προς άπαντες, όταν είναι σε κατάσταση που ξεδίνουν μετά από κουραστική δουλειά. Απόψε όλα μου τα επιτρέπω, τραγουδάει ο Πάριος και φαίνεται να έχει γίνει μότο μας. Πώς υπάρχει το cheat day στη γυμναστική; Ε, εμείς οι Έλληνες το εφαρμόσαμε και στην διαχείριση του τόπου μας. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά ομνύουμε και τους τουρίστες σε αυτή τη νοοτροπία. Πολλοί νέοι  Βρετανοί γι’ αυτό μας επιλέγουν. Γιατί είναι η χώρα της ατιμωρησίας, όπου μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν και, επειδή είναι τουρίστες, θα έχουν την εύνοια. Κι έρχονται εδώ και κάνουν και διαγωνισμούς στοματικού έρωτα.

Μας ενοχλούν τόσο πολύ οι πρόσφυγες που έρχονται εδώ από πολέμους και βόμβες, λέμε πως θα μας αλλοιώσουν τη χώρα και τον πολιτισμό, αλλά ποιος ακριβώς είναι ο πολιτισμός μας; Να έχουμε την ξαπλώστρα μέσα στη θάλασσα; Να ανάβουμε τσιγάρα στην παραλία και να αφήνουμε τις γόπες στην άμμο; Να καταναλώνουμε και να μη συμβάλλουμε στη διατήρηση του φυσικού πλούτου; Ποιος είναι αυτός ο πολιτισμός που πρέπει να τον διαφυλάξουμε ως κόρη οφθαλμού; Να μολύνουμε τα πάντα γιατί έχουμε προτεραιότητα την καλοπέραση και το fun; Να είμαστε γλείφτες του χρήματος και «χαλάκια» των επενδυτών; Ή να τολμάμε να ζητάμε άδεια για να χτίσουμε πάνω σε ένα βράχο; Ένας άνθρωπος που σέβεται τον τόπο του, δε θα το συζητούσε καν, ου μην δε θα το σκεφτόταν καν.

Ο Έλληνας βλέπει τον κόσμο εγωκεντρικά. Του ανήκει η παραλία, του ανήκει η θάλασσα, του ανήκουν όλα. (Φωτογραφία: Chatgpt)

Δεν υπάρχει πραγματικός σεβασμός του Έλληνα προς τον τόπο του, όσο κι αν κλαίει στις φωτιές, όσο κι αν λέει πως τον στενοχωρεί ο μαρασμός της φύσης. Άλλωστε, τι προτάσσεται κάθε φορά σε πυρκαγιές; Τα σπίτια. Αν σωθούν αυτά, τα υπόλοιπα δε μας αφορούν. Ο Έλληνας νοιάζεται για τον εαυτό του και μόνο. Δε θα σκεφτεί ότι είναι κακό να ανάβεις τσιγάρο στην παραλία, δε θα σκεφτεί ότι δεν έχει δικαίωμα σε μια ταβέρνα να καπνίζει, διότι στα διπλανά τραπέζια τρώνε φαγητό και δε θέλουν να φάνε τον καπνό του, δε θα ρωτήσει καν τους γύρω του αν ενοχλούνται.

Όλα αυτά είναι δείγματα μιας νοοτροπίας, δεν είναι τυχαιότητες. Ο ιδιοκτήτης του μπιτσόμπαρου που έχει νοικιάσει την παραλία, δε θα διστάσει να ξεπεράσει τα όρια που του έχει θέσει η συμφωνία. Μια ξαπλώστρα παραπάνω προς την ακρογιαλιά τι πρόβλημα προκαλεί, εξάλλου; Έτσι και ο πελάτης του. Αφού  μπορώ να βάλω μια ξαπλώστρα μέσα στη θάλασσα, αφού μπορεί ο άλλος να με σερβίρει μες στο νερό, εγώ γιατί να κάτσω να σκάσω;

Κατανοώ πως το καλοκαίρι στην Ελλάδα πάει πακέτο με αυτό. Γινόμαστε λιγότερο προσεκτικοί, αδιαφορούμε, βάζουμε το μυαλό μας σε resting mode και δε δίνουμε σημασία. Κι αυτό θα είναι, μάλλον, η ισόβια παγίδα μας. Να συμβαίνουν μπροστά μας μικρά εγκλήματα κι εμείς να αρκούμαστε μόνο στις καταγγελίες μέσω Gov (και αν) για παρανομίες σε αιγιαλούς. Πόσες όμως να ελέγξει και το κράτος; Κανονικά, κάθε καλοκαίρι θα έπρεπε να υπάρχουν 10.000 αστυνομικοί σε όλη τη χώρα, σε παραλίες και να κόβουν πρόστιμα. Δεν γίνεται κάτι τέτοιο, όμως. Σε εμάς, στην τόσο δαιμονοποιημένη ατομική ευθύνη, πέφτει ο κλήρος. Αν δεν την αναλάβουμε, θα πέσουμε ομαδικώς.

Σε μια τέτοια περίπτωση, να με συμπαθάτε, αλλά κανένα δάκρυ και καμία οικονομική βοήθεια κατόπιν εορτής δεν μας αξίζει.

Διαβάστε ακόμη: «Ναι, να κοστίζει η χωριάτικη σαλάτα 20 και 30 (!) ευρώ»

TAGS :
ξαπλώστρες παραλία Σαρακήνικο Φαλάσαρνα

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook