Όχι, δεν είμαστε όλοι οι άντρες ίδιοι

Αριστερά, ο λευκός φιόγκος που συμβολίζει τον αγώνα κατά της βίας προς τις γυναίκες, όπως τον φόρεσαν οι καλεσμένοι άντρες στο Gentlemen’s Banquet. Δεξιά, στιγμιότυπο από την ταινία Aftersun που αποτυπώνει τον άντρα που θέλουμε να είμαστε.

Γράφω αυτό το κείμενο ως μια δική μου εσωτερική ανάγκη να αφήσω εκεί έξω, σε όποιον διαβάσει αυτές τις λέξεις, μια εικόνα ελπίδας για τον άντρα. Μια εικόνα ελπίδας που, κάποιες μέρες, συνήθως με αφορμή συγκεκριμένες πληροφορίες που φτάνουν στο μυαλό μου, δεν ξέρω αν τελικά μπορώ να τη σχηματίσω πειστικά και να την πιστέψω, για να τη μεταδώσω και στον άντρα αναγνώστη. Αυτή τη φορά, η αφορμή δόθηκε από ένα ρεπορτάζ των New York Times που διάβασα, σύμφωνα με το οποίο υπάρχουν στην Κίνα ψηφιακές κοινότητες που αριθμούν δεκάδες χιλιάδες μέλη, όπου διακινούνται φωτογραφίες και βίντεο γενικών που όχι μόνο δε γνωρίζουν για αυτή τη διακίνηση, αλλά έχουν ληφθεί και εν αγνοία τους (δείτε εδώ). Φυσικά, αυτό δε συμβαίνει στην Κίνα μόνο, δεν είναι ίδιον πολιτισμικό. Είναι, δυστυχώς, παγκόσμιο φαινόμενο.

Αυτή η άγνοια είναι που κάνει τα πράγματα πιο εύκολα στη ζωή για όσους την έχουν. Εδώ αναφέρομαι στην άγνοια του τι συμβαίνει στον κόσμο που είχα μέχρι τα 25 μου, στην άγνοια του μεγέθους των εμποδίων που καλείται μια γυναίκα να υπερβεί, όχι για να κατακτήσει κάτι υπερβατικό, αλλά αυτό που για μένα και όλο τον ανδρικό πληθυσμό είναι δεδομένο: να περπατάμε άνετα στον δρόμο χωρίς να σκεφτόμαστε ότι θα μας πιάσουν τον κώλο ή ότι θα δούμε το στήθος μας ανεβασμένο κάπου.

Στην ανάρτηση αυτή από τους New York Times, διάβασα πολλά σχόλια από κάτω που είτε λένε πως έτσι είναι όλοι οι άντρες είτε λένε πως ναι, δεν είναι όλοι οι άντρες, αλλά είναι πάντα άντρες που αρχίζουν και διοργανώνουν αυτή τη ντροπή.

Συχνά μέσα μου, κυριαρχεί η επιθυμία να αποκρούσω αυτή τη γενίκευση. Και, επίσης συχνά, αρνούμαι να αποδεχθώ πως η πατριαρχία και η κανονικοποίησή της έχει φτάσει σε τέτοιο βαθμό, ώστε υπάρχουν άντρες, πολλοί, πάρα πολλοί, που θα παρενοχλήσουν μια κοπέλα, θα την βιντεοσκοπήσουν χωρίς να το θέλει και θα μοιραστούν το υλικό αυτό. Αρνούμαι γιατί δε θέλω να πιστέψω ότι υπάρχει κάτι τέτοιο στον άντρα, κάτι που μοιάζει αναπόδραστο και αυτό είναι η υποταγή στο μόριό του, η υποταγή στα κατώτερά του ένστικτα. Από εκεί αρχίζουν όλα, από την επιβεβαίωση του πέους του. Όχι τόσο σεξουαλικά, αλλά εξουσιαστικά. Είναι χαραγμένη στο DNA η ανάγκη του άντρα για εξουσία, γι’ αυτό και στις αρχαίες φυλές σκότωνε τον πατέρα του, όπως το αποτυπώνει στο «Η Βία και το Ιερό» ο Ζιράρ.

Και όταν δε μπορεί να την πάρει από άλλους άντρες, στρέφεται σε μια ανηλεή προσπάθεια να υποτάξει τη γυναίκα, είτε δεσμεύεται μαζί της είτε όχι.

Δε θα επιτρέψουμε να είμαστε αυτό οι άντρες

Δε γράφω όμως αυτό το κείμενο για να ερμηνεύσω ή να δικαιολογήσω το γιατί συμβαίνει. Το γράφω γιατί θέλω να βγει εκεί έξω, στα αγόρια, τους εκκολαπτόμενους δηλαδή άντρες, ότι όχι, δεν είμαστε όλοι έτσι. Και να το πιστέψετε. Να το πιστέψω κι εγώ, γιατί συχνά έχω μπρος πίσω και αναρωτιέμαι αν υπάρχει κάτι μέσα μας που ξεκλειδώνεται από ένα συμβάν και μετά είμαστε αυτό, κακοποιητικοί εκ φύσεως.

Να μην αφεθείτε στα ένστικτα, αλλά να βάλετε βαθιά μέσα σας ότι κανένας άνθρωπος, κανένα σώμα δε μας ανήκει και δεν υπάρχει για να εξυπηρετήσει τις δικές μας επιθυμίες. Το μόνο σώμα που μας ανήκει και έχουμε δικαίωμα να εκθέτουμε, είναι το δικό μας. Όλα τα υπόλοιπα πρέπει να γίνονται με συναίνεση. Όχι γιατί είναι κοινωνική επιταγή ή νόμος. Γιατί αυτό είναι η ανθρωπιά, αυτό είναι ο σεβασμός, αυτό είναι το δίκαιο. Το δίκαιο είναι να περπατάμε στον δρόμο όλοι χωρίς να τρέμουμε για το αν κάποιου άντρα θα του τη βαρέσει να ικανοποιήσει τις ορέξεις του και θα αποφασίσει να κυνηγήσει μια κοπέλα για να τη βιάσει.

Δε θα ξεχάσω ποτέ μια στιγμή στο σχολείο, που κάποιος μου έδειξε στο κινητό του φωτογραφία μιας κοπέλας χωρίς σουτιέν. Μια φωτογραφία που δε του την είχε στείλει η ίδια προφανώς, ούτε του είχε επιτρέψει να τη μοστράρει. Όχι. Τη φωτογραφία την είχε μοιραστεί ο τότε σύντροφός της. Θυμάμαι να μην ψέγω το παιδί που μου την έδειξε, να μην του ζητάω να τη σβήσει, ούτε να σπεύδω να ενημερώσω την κοπέλα. Δυστυχώς, στην εποχή μας δε μας έκατσαν ποτέ κάτω εμάς τα αγόρια να μας εξηγήσουν πού πρέπει να μπαίνει η κόκκινη γραμμή και να το αποδεχόμαστε.

Κι αφού κουβαλάμε όλοι αντίστοιχα σφάλματα στους ώμους μας, οφείλουμε να τα ισορροπήσουμε καθιστώντας σαφές στους άντρες της επόμενης μέρας το όριο. Μέχρι πού επιτρέπεται να πάνε και μέχρι πού δεν επιτρέπεται. Αλλά και πώς πρέπει να αντιμετωπίζουν όσους υπερβαίνουν αυτό το όριο και πώς να υποδέχονται την υπόδειξη του σφάλματος. Αυτό λείπει συνολικά από την κοινωνία, ειδικά από τους άντρες. Η αποδοχή της ευθύνης. Να πούμε ότι κάναμε λάθος, ζητάμε συγγνώμη και θέλουμε να επανορθώσουμε με όποιον τρόπο είναι στη διάθεση και τις δυνατότητες μας.

Όχι. Δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Θα το ξαναπώ και ξαναγράψω. Μόλις χθες, αναρτήσαμε εδώ στο Andro την προσφορά χρηματικού ποσού σε ξενώνα που περιθάλπτει κακοποιημένες γυναίκες. Δεν είναι η πρώτη φορά. Μαζί με το αδελφάκι μας, το Ladies Run, σπεύδουμε σε κάθε δομή και συνδράμουμε με τον τρόπο που μπορούμε, για να γίνει έστω και λίγο καλύτερη η ζωή γυναικών που υπέστησαν τη βία.

Σε μια περίοδο που βλέπουμε τα έγγραφα για το κύκλωμα που είχε στήσει ο Τζέφρι Έπστιν και τους ανθρώπους που εμπλέκονται, είτε με το να «αγοράζουν» γυναίκες για σεξουαλικούς σκοπούς είτε με το να γνωρίζουν και να κάνουν τα στραβά μάτια, νιώθω ότι η υποχρέωσή μου είναι να προβάλλω, να προτάξω τα όμορφα πράγματα που μπορεί να κάνει ένας άντρας σήμερα και αυτά να γίνουν το παράδειγμα. Νιώθω ότι όταν η πληροφορία που δέχεται ένας 15χρονος είναι για κάποιον που βίασε, παρενόχλησε, υποτίμησε, θα λειτουργήσει σαν αυτοεκπληρούμενη προφητεία και θα ακολουθήσει αυτό το μονοπάτι γιατί «αυτό είναι στη φύση του άντρα», γιατί «είμαι άντρας και το κέφι μου θα κάνω».

Να προτάξουμε τα καλά μας στοιχεία και να γίνουν παράδειγμα προς μίμηση

Ας φέρουμε ένα αντίβαρο στο αφήγημα. Δεν είμαστε όλοι οι άντρες ίδιοι. Υπάρχουμε άντρες τρυφεροί, άντρες που θέλουμε να φροντίσουμε, άντρες που δε θέλουμε να κατασπαράξουμε τον χώρο μιας γυναίκας, που είμαστε τζέντλεμεν όχι προσποιητά και όχι γιατί θέλουμε να ρίξουμε μια γυναίκα στο κρεβάτι και μετά να της φερθούμε άσχημα, που είμαστε ανοιχτά ευάλωτοι και δε φοβόμαστε γι’ αυτό, που δείχνουμε τα τρωτά μας σημεία και παίρνουμε δύναμη από αυτά, που δεν επιτρέπουμε στη δίψα για εξουσία να μας κάνει τέρατα, που κοιτάμε τον κόσμο με αγάπη και ανάγκη για φροντίδα. Ιδιοτελή ανάγκη.

Είμαστε άντρες που δε μπορούμε να νιώσουμε όμορφα αν δεν κάνουμε κάθε μέρα κάτι όμορφο, αν δεν προσφέρουμε σε έναν άνθρωπο κάτι για να αισθανθεί κι αυτός όμορφα. Που έχουμε κακές στιγμές, αλλά αυτές δε γίνονται βάναυσο τραύμα για τους γύρω μας και τις συζητάμε, δε νιώθουμε λίγοι γι’ αυτές τις κακές στιγμές, ούτε επιχειρούμε να τις μακιγιάρουμε. Είμαστε άνθρωποι με ελαττώματα, που δε ζούμε για να αποδείξουμε ότι είμαστε γαμιάδες, αλλά ότι είμαστε ευαίσθητοι, συναισθηματικοί, εκτιμάμε, υπερασπιζόμαστε, αλλά ταυτόχρονα έχουμε ανάγκη από υπεράσπιση, από φροντίδα, από καλά λόγια. Είμαστε φίλοι, σύζυγοι, πατεράδες, συνάδελφοι, παιδιά, συνοδοιπόροι.

Δεν ξέρω αν είμαστε μειοψηφία ή πλειοψηφία με βραχύ προβάδισμα. Εύχομαι τίποτε από τα δύο. Αλλά, πιστεύω αυτή την περίοδο ακράδαντα μέσα μου, αν είναι να γίνουμε συντριπτική πλειοψηφία, θέλουμε τη βοήθειά σας γυναίκες. Μη φοβάστε να μας πείτε έναν καλό λόγο. Δώστε μας ανταπόδοση στην καλοσύνη, θρέψτε μέσα μας το καλό. Όχι, δε θα λάβουμε ως σινιάλο για ερωτική συνεύρεση τον καλό λόγο. Θα ευχαριστηθούμε όμως να μας πείτε ότι μας βρίσκετε όμορφους, όχι ότι σας κάνουμε να νιώσετε ασφάλεια και σιγουριά. Θέλουμε να ακούσουμε ότι μας θεωρείτε καλούς, όχι προστάτες, όχι σκυλιά που γαβγίζουν. Είμαστε σαν τα σκυλιά εμείς οι άντρες όμως, απλούστατοι. Θέλουμε λιχουδιά στις καλές μας πράξεις για να συνεχίσουμε να τις κάνουμε. Ένα εύσημο, μια αναγνώριση του χαρακτήρα μας και των καλών μας επιλογών, θα ενισχύσουν την πίστη μας στο μονοπάτι του τζέντλεμαν. Ένα κομπλιμέντο για το στυλ μας και την κουλτούρα μας.

Όπως το έλεγε και ο Klaus στην ταινία του Netflix, «μια καλή πράξη, πάντα πυροδοτεί την επόμενη καλή πράξη».

Δεν είμαστε και δε θα γίνουμε όλοι ίδιοι. Θα είμαστε πάντα το αντίπαλον δέος, αυτοί που αλλάζουν πεζοδρόμιο το βράδυ για να αφαιρέσουν λίγο φόβο από μια κοπέλα. Κι αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο. Ναι, αυτό αξίζει να γίνει κοινότητα, να γίνει κανάλι στο Telegram και σε όποια άλλη πλατφόρμα διακίνησης υλικού. Μια κοινότητα ανδρών όπου η κακοποίηση γυναικών δεν είναι αποδεκτή και τιμωρείται με εξοστρακισμό, όχι με άβολα γέλια ή τυπικές για το θεαθήναι παραινέσεις.

Ας φέρουμε στο φως, λοιπόν, αυτούς τους άντρες. Κι ας κρατήσουμε όλους τους άλλους στην επιφάνεια, μόνο για να μας υπενθυμίζουν και να κρατάνε σταθερή την ηθική μας πυξίδα.

TAGS :
άντρας γυναίκα κακοποίηση

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook