Ολυμπιακός ή η κατανόηση πως το ποδόσφαιρο δεν είναι Football Manager

Ο Ολυμπιακός του Μεντιλίμπαρ αποκλείστηκε από τη Λεβερκούζεν και έχει ενταθεί μια συζήτηση για την ποιότητα των αναπληρωματικών του ρόστερ και των μεταγραφών.

Το πιο φυσιολογικό πράγμα μετά από μια απογοήτευση, μια ήττα, μια αποτυχία, είναι να μπεις σε διαδικασία να αναλύσεις τι πήγε λάθος για να μην το επαναλάβεις στο μέλλον. Στη ζωή και στον αθλητισμό, αυτή είναι η απαραίτητη διαδικασία για να προοδεύσεις. Στο ελληνικό ποδόσφαιρο και μπάσκετ, και όταν πρόκειται για την ομάδα που υποστηρίζουμε, η ανάλυση των λαθών πάει πάντα πακέτο με ένα βαρβάτο ανάθεμα για το ότι έγινα τα λάθη και αυτό που πλανάται στην ατμόσφαιρα είναι το «σας τα έλεγα εγώ» ή, ακόμα πιο άμεσα, «όταν τα λέγαμε εμείς, ήμασταν οι κακοί, οι αντι-τάδε». Ενίοτε έχει μια πλάκα να μπαίνεις στη διαδικασία να υποστηρίξεις ότι εσύ ξέρεις καλύτερα από τον τάδε που είναι η καθημερινότητα του, η δουλειά του και που εμπλέκονται οι δικοί του προσωπικοί στόχοι.

Ο Ολυμπιακός, ειδικά ο ποδοσφαιρικός, είναι ένα μεγάλο καράβι με πολλούς που θέλουν να πάρουν το τιμόνι και να γίνουν καπετάνιοι. Μιλώ για τους φιλάθλους, όχι για εντός της ομάδας. Νορμάλ κι αυτό. Η παθολογική αγάπη για μια ομάδα μας οδηγεί σε αυτή τη συνθήκη στην οποία καταντάμε αστείοι. Κι αν δούμε ποτέ τον εαυτό μας έξω από το σώμα μας, θα γελάσουμε κι εμείς μαζί μας. Αυτό συμβαίνει γιατί βλέπουμε τον κόσμο εγωκεντρικά. Με βάση τη δική μας οπτική.

Ας γίνω τώρα πιο συγκεκριμένος.

Ο Ολυμπιακός έπαιξε 10 ματς στο Τσάμπιονς Λιγκ και, σε γενικές γραμμές, η εντύπωση που άφησε ήταν θετική. Ήταν μια εικόνα ομάδας που δείχνει να εξελίσσεται και να παίρνει μαθήματα για να εμφανιστεί ακόμα καλύτερη την επόμενη σεζόν, αν βρεθεί στη League Phase. Κοίταξε στα μάτια τη Ρεάλ, την Άρσεναλ και τη Μπαρτσελόνα, κέρδισε τη Λεβερκούζεν και τον Άγιαξ, αποκλείστηκε εν τέλει από τη Λεβερκούζεν με ήττα στην έδρα του και χωρίς να απειλήσει καθαρά τους Γερμανούς σε δύο ματς.

Αυτό προφανώς και είναι ένα ζήτημα προς συζήτηση, προς προβληματισμό, όχι όμως και προς μηδενισμό. Το έχουν πει αρκετοί, το λέω κι εγώ: ο Ολυμπιακός έχει πάρει την απόφαση να πορευτεί με τον Μεντιλίμπαρ. Ο Μεντιλίμπαρ έτσι παίζει, αυτό είναι το στυλ του και δεν θα το αλλάξει. Κάποιες φορές θα βγαίνει εντυπωσιακά, άλλες δε θα βγαίνει καθόλου. Μπορεί να είναι και ολόκληρες χρονιές. Ας συμφωνήσουμε πως αυτό που έκανε στο πρώτο του τρίμηνο στον Ολυμπιακό ο Μεντιλίμπαρ ήταν αφύσικο, δεν ήταν το ποδοσφαιρικώς νορμάλ. Το νορμάλ ήταν αυτό που μας έδειξε την περσινή σεζόν και αυτό που μας δείχνει φέτος.

Πέρσι, είχε μια ομάδα συνολικά που τα αγωνιστικά της χαρακτηριστικά ήταν πιο ευρεία και συμβατά με τους περισσότερους αντιπάλους. Αποκλείστηκε βέβαια μόλις στην πρώτη νοκ άουτ φάση του Europa, από την τρομερή Μπόντο Γκλιμτ όμως. Τότε δεν το ξέραμε και την υποτιμούσαμε, φέτος το καταλάβαμε κι εμείς κι η Ίντερ.

Φέτος, η αστοχία σε αρκετές μεταγραφές και κάποιες, ας τις πούμε, «εμμονές» του Μεντιλίμπαρ, στέρησαν αυτό το εύρος προσαρμογής στην ομάδα του, με αποτέλεσμα να είναι αρκετά πια τα παιχνίδια στα οποία ο Ολυμπιακός δυσκολεύεται πολύ να επιβληθεί ή, ακόμα ακόμα, δε βλέπεται. Όπως έγραψα κι εδώ, αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να το αποδεχτούμε για κάθε ομάδα, ότι μια χρονιά θα πάνε όλα στραβά. Εκτός αν μιλάμε για τον Παναθηναϊκό, όπου μια χρονιά μπορεί από τύχη να πάνε κάποια πράγματα σωστά και η κανονικότητα είναι να πάνε κάθε χρονιά όλα στραβά. Πονεμένη ιστορία για μας τους Παναθηναϊκούς αυτή, ας την αφήσουμε.

Αν είσαι πάντως Ολυμπιακός, παράπονο δε μπορείς να έχεις. Επειδή έχεις συνηθίσει σε δύο περιόδους με 7 σερί πρωταθλήματα, δε σημαίνει πως αυτό ήταν κανονικότητα. Το όμορφο και το γόνιμο είναι αυτό που γίνεται τα τελευταία 4 χρόνια. Κι αυτό είναι που οδήγησε τον Ολυμπιακό στο σήμερα. Αν έπαιρνε σερί πρωταθλήματα και με άνεση, ούτε που θα ασχολείτο να εξελιχθεί. Θα πετύχαινε μερικές σποραδικές μεγάλες νίκες στην Ευρώπη και μετά επιστροφή από Γενάρη στο χωριό.

Αυτά θα έπρεπε να είναι αυτονόητα για τον μέσο νοήμονα φίλαθλο. Όπως θα έπρεπε να είναι και κάτι άλλο.

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Olympiacos FC (@olympiacosfc)

Πόσο καλύτερους αναπληρωματικούς μπορεί να βρει ο Ολυμπιακός;

Το αποτέλεσμα των δύο αναμετρήσεων με τη Λεβερκούζεν, έκανε αρκετούς Ολυμπιακούς να κατηγορούν τη διοίκηση για κακές μεταγραφές, να τα χώνουν σε παίκτες, να λένε πως υπάρχει έλλειψη στην τάδε θέση κτλ. Ο Μπιανκόν για παράδειγμα, θεωρείται υπαίτιος του αποκλεισμού γιατί μόλις μπήκε στο πρώτο ματς, η Λεβερκούζεν έβαλε δύο γκολ. Όντως, είχε ευθύνη σίγουρα στο πρώτο γκολ.

Το ερώτημα είναι το εξής εδώ: πόσο καλύτερο αμυντικό μπορεί να βρει ο Ολυμπιακός στην αγορά; Αν το δούμε έτσι θεωρητικά, μπορεί να βρει 50 πολύ καλύτερους. Όμως είναι κάτι άλλο η αξία ενός παίκτη γενικά και κάτι άλλο μόλις μπει σε ένα σύνολο.

Να έρθει λοιπόν ένας σούπερ αμυντικός στην ομάδα. Να έρθει ως τι; Ως αναπληρωματικός των Ρέτσου-Πιρόλα. Όσο καλός αμυντικός κι αν είναι αυτός, όταν θα βρεθεί να παίζει 2 ματς το μήνα, στην καλύτερη των περιπτώσεων, όταν δε θα παίρνει χρόνο για να συνδεθεί με την εντεκάδα, ειδικά σε ένα πλάνο παιχνιδιού όπως αυτό του Μεντιλίμπαρ που καθιστά δύσκολη την προσαρμογή του κάθε νέου παίκτη, θα αρχίσει να ξινίζει κι αυτός στους φιλάθλους.

Αυτό που δεν κατανοούμε, είναι ότι το ποδόσφαιρο δεν είναι Pro, Fifa, Football Manager, να πάρεις 10 παικταράδες, να τους ρίξεις στο χορτάρι και να κάνουν παπάδες. Ή να πάρεις 18 παικταράδες και να περιμένεις οι 7 που είτε μπαίνουν αλλαγή είτε δεν παίζουν πάνω από μια φορά το δίμηνο, να σου αποδώσουν ως παικταράδες. Ελάχιστοι ποδοσφαιριστές στην Ιστορία του ποδοσφαίρου θα μπορούσαν να ανταποκριθούν παίζοντας 20 λεπτά αγώνα κάθε 15 μέρες. Ίσως και να μην είναι καν ελάχιστοι. Βάλτε τον Μέσι από την αρχή της καριέρας του, να παίζει στα πρώτα του 5-6 χρόνια σκόρπια 20λεπτα. Δε θα γίνει ποτέ ένας από τους GOAT. Κι αν δε μπορεί να γίνει ο Μέσι, γιατί να γίνει ο Χ αμυντικός που θα πάρει μια ελληνική ομάδα;

Ρέτσος και Πιρόλα είναι το βασικό αμυντικό δίδυμο του Ολυμπιακού. Όποιος αμυντικός κι αν έρθει, αν είναι αναπληρωματικός τους, πολύ δύσκολα θα φανεί καλύτερος του τωρινού αναπληρωματικού τους, του Μπιανκόν.

Μπορούμε να συμφωνήσουμε ότι καμία ελληνική ομάδα δε μπορεί να φέρει τον Μέσι της άμυνας, τον Μέσι των χαφ, τον Μέσι των εξτρέμ, τον Μέσι της επίθεσης. Μπορεί να φέρει παίκτες που μέσα σε ένα συγκεκριμένο πλάνο θα είναι παικταράδες.

Άρα, το να λέμε ότι πρέπει να έρθει ένας καλύτερος αμυντικός για ρεζέρβα, είναι αφελής και υπεραπλουστευμένη σκέψη, διότι αν αυτός ο αμυντικός δεν παίζει συχνά, δε θα δείξει ποτέ το πόσο καλός είναι. Ίσως να είναι και το αντίθετο που θέλει ο Ολυμπιακός. Έναν αμυντικό χειρότερο ποιοτικά από τον Μπιανκόν, που όμως δε θα χρειάζεται να παίζει συνεχόμενα ματς βασικός για να αποδώσει. Θα μπορεί να είναι αξιόπιστος στα σκόρπια 20λεπτα. Κι αυτό θα τον καταστήσει καλύτερο του Μπιανκόν για αυτή τη συνθήκη.

Να το πω κι ανάποδα. Φέρνει αύριο ο Ολυμπιακός έναν Μέλμπεργκ και γίνεται βασικός αντί του Πιρόλα. Κι ο Πιρόλα μπαίνει και παίζει στη χάση και στη φέξη. Θα κάνει σίγουρα ένα κακό ματς, μια χοντρή γκέλα και θα αποδομηθεί εν ριπή οφθαλμού. Η τριβή με το σύνολο στους αγώνες κάνει τον κάθε παίκτη από καλό, καλύτερο. Μην πάμε μακριά. Δείτε τον Ελ Κααμπί. Το 2026 έχει βάλει ένα γκολ, αυτό απέναντι στο Βόλο. Δεν παίζει πια βασικός. Και είναι άφαντος. Είναι ο Ελ Κααμπί του 2026 ο επιθετικός των 2.5-3 εκατομμυρίων; Με τίποτα. Άρα τι; Να τον πετάξουμε;

Έπειτα, υπάρχει και μια άλλη παράμετρος. Το ποδόσφαιρο δεν είναι στο 2006. Είναι στο 2026. Τι εννοώ; Εννοώ ότι η κατάρτιση ακόμα και στην Ελλάδα έχει εξελιχθεί και ένας βασικός αμυντικός σε μια ελληνική ομάδα, είναι πολύ καλύτερος από έναν αναπληρωματικό, ακόμα και στη Ρεάλ ή τη Μπαρτσελόνα. Δεν το λέω καθ’ υπερβολή, το πιστεύω. Ο Ρέτσος κι ο Πιρόλα, βασικά, είναι καλύτεροι ακόμα κι από κάποιους ημιβασικούς των δύο ισπανικών, όπως ο Ασένσιο. Γιατί; Γιατί παίζουν βασικοί, έχουν επικοινωνία με το σύνολο, ξέρουν τις αδυναμίες των συμπαικτών τους και πώς να τις καλύψουν ως τελευταίοι πριν το τέρμα.

Η φιλοσοφία του Μεντιλίμπαρ και το ότι έχει ένα συμπαγές σύνολο 13-14 παικτών, καθιστά πολύ δύσκολο να προσφέρουν οι μεταγραφές αυτά που αναμένει ο κόσμος και να είναι όλοι game changers.

Ας κατανοήσουμε καλύτερα τον ομαδικό αθλητισμό

Εκεί, λοιπόν, που θέλω να καταλήξω, είναι ότι μου μοιάζει με κουταμάρα να λέμε «πάρε τον τάδε και τον δείνα που είναι πολύ καλύτεροι». Γιατί όταν θα γίνουν αναπληρωματικοί, δε θα φανεί ποτέ αυτό. Ούτε είναι λύση να παίζει ο Ολυμπιακός ένα ματς με Ρέτσο-Πιρόλα, ένα ματς με Ρέτσο-Τάδε κι ένα ματς με Τάδε-Πιρόλα. Δε θα υπάρξει ποτέ χημεία και αυτοματισμοί. Πολλώ δε αν αυτό το εφαρμόσει και στα εξτρέμ και στα χαφ.

Σε μια ομάδα που έχει μια συμπαγή εντεκάδα και τρόπο λειτουργίας, ειδικά με το σύστημα παιχνιδιού του Μεντιλίμπαρ, κάθε μεταγραφή θα φαίνεται άστοχη ως μέτρια. Ο Σιπιόνι, για παράδειγμα, είναι ένας πολύ καλός παίκτης. Κι ο Νασιμέντο. Έχουν παίξει πολύ λίγο όμως, και κρίνονται από τους φιλάθλους ως ανεπαρκείς. Είναι άνθρωποι, όχι ρομπότ.

Αντιθέτως, σε μια ομάδα με πιο άναρχο στυλ παιχνιδιού και χωρίς στεγανά, όπως ο Παναθηναϊκός για παράδειγμα, κάθε νέος παίκτης που μπαίνει στην εντεκάδα, φαίνεται πολύ καλύτερος του προκατόχου του. Μέχρι σιγά σιγά να προσαρμοστεί στο όποιο πλάνο και να γίνει γρανάζι ενός συνόλου που δε γοητεύει. Θα γίνει σε ένα μήνα κακός ή μέτριος κι αυτός. Ήδη για τον Αντίνο αυτή είναι η συζήτηση.

Επομένως, ας έχουμε μια καλύτερη ποδοσφαιρική-μπασκετική κρίση, ας κατανοούμε πως τίποτα δε λειτουργεί αυτόνομα και με διακόπτη και ας αναγνωριστεί ότι ο Ολυμπιακός έκανε μια πολύ αξιόλογη πορεία σε αυτά τα 10 ματς, όχι ως προς το πού έφτασε, αλλά ως προς το πώς τα έπαιξε αυτά τα ματς. Και του χρόνου, αν επαναληφθούν τα ίδια λάθη, να ανοίξει ξανά η κουβέντα.

ΥΓ. Είναι πραγματικά αστείο να υποστηρίζεται για τις ελληνικές ομάδες ότι «κοίτα που έφτασαν, να παίζουν Ευρώπη Μάρτιο μήνα», λες κι είναι κανένα ανδραγάθημα…Έτσι όπως είναι το σύστημα της League Phase, το μίνιμουμ που πρέπει να κάνουν οι ομάδες μας, είναι αυτό ακριβώς. Να παίζουν τουλάχιστον την ενδιάμεση φάση των 36 και των 16. Δε θα τους πω και μπράβο επειδή ήταν στην 24άδα της League Phase. Άντε να αναγνωρίσω κάπως παραπάνω την ομάδα που ήταν 24η στο Τσάμπιονς Λιγκ και να τη δικαιολογήσω αν αποκλειστεί στους 24. Μέχρι εκεί όμως.

* Φωτογραφίες: OlympiacosFC/Instagram

TAGS :
Ολυμπιακός ποδόσφαιρο Τσάμπιονς Λιγκ Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook