Μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για τον πρώτο ευρωπαϊκό ποδοσφαιρικό τίτλο της Ελλάδας σε συλλογικό επίπεδο. (Φωτογραφία: uefa.com)

Η 22η Απριλίου του 2024 θα είναι μια μέρα που θα μείνει για πάντα χαραγμένη στο μυαλό μιας χούφτας πιτσιρικάδων, των οικογενειών τους και των ποδοσφαιρικών ακαδημιών του Ολυμπιακού. Είναι η μέρα αυτή που οι μπέμπηδες των Ερυθρολεύκων σήκωσαν το τρόπαιο του Youth League (δηλαδή το Champions League των ομάδων νέων, για όσους δεν ξέρουν) κερδίζοντας στον τελικό της Νιόν τα πιτσιρίκια της Μίλαν με 3-0.

Όπως καταλαβαίνει κάποιος οι παίκτες το χάρηκαν με τη ψυχή τους, παράγοντες του Ολυμπιακού έκαναν δηλώσεις για εθνική υπερηφάνεια και για το μέλλον της ομάδας, ενώ τα συγχαρητήρια των επισήμων και των πολιτικών έπεσαν σαν βροχή. Και όλα αυτά είναι λογικά και σωστά: άλλωστε μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για την πρώτη ευρωπαϊκή κούπα της Ελλάδας σε συλλογικό επίπεδο – μας αρέσει, δεν μας αρέσει.

Όμως το μεγάλο ερώτημα είναι άλλο: τι θα γίνει όταν θα κοπάσουν οι πανηγυρισμοί; Η λογική -sorry,  η ελληνική ποδοσφαιρική παράδοση- λέει ότι θα γυρίσουμε στην κανονικότητά μας: δηλαδή, τα μάτια στραμμένα στις ομάδες των μεγάλων, μέτριες μεταγραφές μόνο για να λέμε ότι κάναμε και αγωνία για το ελληνικό πρωτάθλημα.

Στην Ελλάδα οι ακαδημίες είναι ο τελευταίος τροχός της αμάξης, με τις ομάδες να μην ρισκάσρουν να επενδύσουν ουσιαστικά στους νέους παίκτες τους.

Το καταπληκτικό ψαλιδάκι του 19χρονου Θεοφάνη Μπακούλα, με το οποίο «έγραψε» το 3-0 κόντρα στη Μίλαν. (Φωτογραφία: uefa.com)

Μήπως όμως ήρθε ο καιρός να δούμε λίγο έξω από τη λογική αυτή, που έχει γίνει μάστιγα για το ελληνικό ποδόσφαιρο; Είναι ευκαιρία τώρα με την κατάκτηση του Youth League – ευκαιρία να επενδύσουν πολιτεία και ομάδες στις ακαδημίες τους. Μια ευκαιρία για να μην μιλάμε για ένα ακόμα «θαύμα», όπως έγινε και μετά το Euro 2004, που θα το σκεφτόμαστε κάθε χρόνο με αφιερώματα και θα λέμε «θυμάσαι τότε, ωραία ήταν».

Η κατάκτηση του Youth League δεν είναι μικρή υπόθεση: το έχουν κατακτήσει ομάδες όπως η Μπαρτσελόνα, η Ρεάλ Μαδρίτης και η Τσέλσι στα 11 χρόνια ιστορίας του. Οι ομάδες που έχουν «χτίσει» όνομα στην Ευρώπη έχουν βασιστεί στις ακαδημίες τους: Μπαρτσελόνα και Άγιαξ τα πιο τρανταχτά παραδείγματα. Παίκτες που έχουν κάνει όνομα έχουν δείξει την πορεία που θα ακολουθήσουν από τα 16-17 τους χρόνια: κάποιοι τους εμπιστεύτηκαν και μπήκαν στα βαθιά ενώ ήταν πιτσιρίκια ακόμα.

Όμως εδώ οι ακαδημίες είναι ο τελευταίος τροχός της αμάξης. Οι ομάδες προτιμούν να ξοδεύουν λεφτά σε μεταγραφές αμφιβόλου προέλευσης και ποιότητας και όχι να δοκιμάσουν – επενδύσουν στους νέους τους. Μια κίνηση που σε βάθος χρόνου έχει επιπτώσεις και στην Εθνική, που καταλήγει να ψάχνει παίκτες με το δίκαννο.

Δυστυχώς στην Ελλάδα μπορεί ένας παίκτης να φτάσει στα 23 του και να θεωρείται ακόμα ταλέντο, ενώ στην Ισπανία και στην Αγγλία από τα 18 παίζει σε ευρωπαϊκά ματς.

Οι πανηγυρισμοί μετά το τέλος του ματς. (Φωτογραφία: uefa.com)

Δυστυχώς στα μέρη μας μπορεί ένας παίκτης να φτάσει στα 23 του και να θεωρείται ακόμα ταλέντο. Ή μπορεί ένας πιτσιρικάς να μπει στα βαθιά, να τα θαλασσώσει και μετά να βρίσκεται μεταξύ πάγκου και κερκίδας. Είναι η εύκολη λύση αυτή, δεν διαφωνεί κανείς. Άλλα χωρίς ρίσκο δεν γίνεται τίποτα.

Όπως μου θύμισε χθες ένας φίλος μου, ο Ίκερ Κασίγιας εμφανίστηκε σε ηλικία 18 ετών στο Τσάμπιονς Λιγκ κόντρα στον Ολυμπιακό και έφαγε τρία γκολ. Τρεις ημέρες πριν είχε φάει άλλα δύο από την Αθλέτικ Μπιλμπάο στο ντεμπούτο του στο Ισπανικό πρωτάθλημα. Τον έστειλαν στον πάγκο ή στην κερκίδα; Όχι, τον στήριξαν. Όπως θα πρέπει να κάνουμε κι εμείς εδώ με τα δικά μας ταλέντα.

 

Διαβάστε ακόμα: Είδαμε το «Ripley» του Netflix και μπήκαμε σε έναν ασπρόμαυρο κόσμο επιθυμιών

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Button to top