ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ οι μεγάλοι «χορηγοί» του Κυριάκου Μητσοτάκη

Μπορεί η αντιπολίτευση να επικρατήσει του Κυριάκου Μητσοτάκη; Επί του παρόντος δύσκολα (φωτογραφίες: Sooc).

Στρέφει την δεξιά ο Κυριάκος Μητσοτάκης και βλέπει έρημο. Στρέφει την αριστερά και βλέπει ερημότοπο. Και τότε ησυχάζει, ενώ θα έπρεπε να αισθάνεται την καυτή ανάσα των αντιπάλων του στο σβέρκο του και να μην αισθάνεται καθόλου σίγουρος, όπως φαίνεται να είναι τώρα. Το ξέρει και ο ίδιος: η πιο σοβαρή αντιπολίτευση που πρέπει να υπερκεράσει είναι η εσωκομματική που προέκυψε εδώ και καιρό, όχι όμως ξαφνικά, και όχι η «εξωτερική» αντιπολίτευση που δείχνει να είναι εγκλωβισμένη σε έναν επικίνδυνο σολιψισμό.

Θεωρητικά η χθεσινή πανηγυρική εκλογή του Νίκου Ανδρουλάκη στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ ομαλοποιεί την κατάσταση στο κόμμα του, επαναφέρει μια μορφή τάξης και τοποθετεί τους έτερους υποψηφίους σε μια κατάσταση παράδοσης στον αναμφισβήτητο αρχηγό. Κι όμως, η πλευρά του Χάρη Δούκα δείχνει να μην βάζει το μαχαίρι στο θηκάρι. Τόσο στελέχη του όσο και ο ίδιος διά της δήλωσή του, έδειξε πως θα περιμένει στη γωνία πιθανό στραβοπάτημα του κρητικού αρχηγού.

Μπορεί ο Ανδρουλάκης να φανερώσει ένα διαφορετικό πρόσωπο από αυτό που έδειχνε μέχρι πρόσφατα και να αναπτύξει έναν θετικό πολιτικό λόγο που δεν θα κανονορχείται από τις προσωπικές του εμμονές; Είναι έτοιμος να ανοίξει τη βεντάλια των θεματικών στις οποίες θα κινηθεί το κόμμα του ή θα επιμείνει στην Predator κριτική του θεωρώντας πως αυτό είναι το μείζον ζήτημα των ελλήνων ψηφοφόρων;

Κανείς δεν μπορεί να χαρακτηρίσει ηττημένο τον Ανδρουλάκη από τη στιγμή που ανέλαβε το ΠΑΣΟΚ. Έστω και με τη λογική του «σιγά σιγά», βασική κατηγορία του δέχεται από πολλούς μλεσα στο κόμμα του, έχει διατηρήσει τις δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ και τις έχει αυξήσει κατάτι. Αυτό το «κατάτι», όμως, δεν φτάνει για να σταθεί μπρος στη Νέα Δημοκρατία σε ισότιμη θέση και να διεκδικήσει την εξουσία.

Αν και στην Ελλάδα ισχύει η λογική του ώριμου φρούτου, θα πρέπει να περιμένει πολύ έως τη στιγμή που η ρίζα του δέντρου της Νέας Δημοκρατίας θα σαπίζει και θα πέσει. Υπό άλλες συνθήκες τα λάθη της διακυβέρνησης, οι αστοχίες, αλλά και η αργή πρόοδος κάποιων ζητημάτων, θα ήταν ικανά να προκαλέσουν τριγμούς στην κυβερνώσα παράταξη. Επί του παρόντος, το μόνο που κάνουν είναι να προκαλούν μικρούς εσωτερικούς κλυδωνισμούς, τους οποίους ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι σε θέση να αντιμετωπίσει. Ακόμη κι αν βρεθεί στην πορεία κι άλλος Σαλμάς, η κοινοβουλευτική πλειοψηφία δεν πρόκειται να τρωθεί.

Άρα, το ΠΑΣΟΚ πρέπει να σταματήσει πλέον να παίζει «κατενάτσιο» και να βγει παραγωγικά στην επίθεση. Οχι με τη λογική του λαϊκισμού (σε αυτόν τουλάχιστον είμαστε σίγουροι πως ο Ανδρουλάκης δεν θα υποκύψει), αλλά με νέες φρέσκιες ιδέες που θα σχηματοποιούν ένα άλλο πολιτικό προφίλ για το ΠΑΣΟΚ. Σ’ αυτό, πάλι, δεν είμαστε τόσο σίγουροι. Η μέχρι τώρα πολιτεία του Νίκου Ανδρουλάκη δείχνει πως είναι ένας πολιτικός που δεν παίρνει εύκολα ρηξιλέλευθες αποφάσεις. Θα αλλάξει τώρα; Όλα είναι πιθανά, αλλά ας μας επιτραπεί να σκεφτούμε πως το «what if» με τον Γερουλάνο αρχηγό θα ήταν πιο συναφές σε αυτό που έχουμε στο μυαλό μας ως «άλλο ΠΑΣΟΚ». Δεν συνέβη, επομένως μένει να δούμε αν ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ θα συνεχίσει να χορηγεί στον Κυριάκο Μητσοτάκη πόντους «εύκολης ζωής».

Όσο για τον ΣΥΡΙΖΑ και τα εσωτερικά του τεκταινόμενα, στην πορεία προς το Συνέδριό του, το μόνο που μπορείς να πεις είναι ότι η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά. Τέτοιο μαλλιοτράβηγμα έχουμε καιρό να δούμε σε ελληνικό κόμμα. Τη στιγμή που δημοσκοπικά κονταίνει ολοένα και περισσότερο, τα στελέχη του αντί να ανασκουμπωθούν έτσι ώστε να διατηρήσουν τουλάχιστον τα «κεκτημένα», κάνουν ό,τι μπορούν για να φύγουν κι άλλοι από τις τάξεις του.

Βυζαντινισμοί, σκοτεινοί μηχανισμοί, προσωπικές κόντρες και άνευ όρων δημόσιο ξεκατίνιασμα βρίσκονται στην ημερήσια της -τύποις- αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ο προγραμματικός λόγος του κόμματος, αυτός που θα έπρεπε να πηγαίνει κόντρα στην κυβέρνηση, έχει μετασχηματιστεί σε μια εσωκομματική παρωδία, την οποία αδυνατούν να παρακολουθήσουν ακόμη και τα κομματικά στελέχη. Τουλάχιστον αυτά που εξακολουθούν να έχουν δύο δράμια λογικής στο κεφάλι τους.

Με δεδομένο πως ένα αυτόνομο κίνημα των πολιτών δύσκολα θα μπορούσε να δημιουργηθεί ώστε να πιέσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη (ο κόσμος είναι τόσο κουρασμένος πια) και με την αντιπολίτευση να κοιμάται ακόμη, μην περιμένετε η κυβέρνηση να αλλάξει ρότα. Πηγαίνει εκ του ασφαλούς ακόμη κι αν κάνει σωρεία λαθών. Η λογική του «μικρότερου κακού» εξακολουθεί να υπάρχει στο πίσω μέρος του μυαλού του μέσου ψηφοφόρου.

Για να αλλάξουν τα δεδομένα θα πρέπει κάποιος από τους παράγοντες του πολιτικού «παίγνιου να ρίξει διαφορετικό χαρτί στο τραπέζι. Υπάρχουν, άραγε, κρυμμένα χαρτιά στο μανίκι; Επί του παρόντος φαίνονται τρύπια. Για το μέλλον, θα δείξει…

Διαβάστε ακόμα: Κρίμα, το ΠΑΣΟΚ έχασε μια μεγάλη ευκαιρία να γίνει ένα σύγχρονο κόμμα.

TAGS :
Κυριάκος μητσοτάκης πασοκ Σύριζα

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook