Το Nemo ήταν ο μεγάλος νικητής της Eurovision με την Ελβετία. (Όλες οι φωτογραφίες είναι από το eurovision.tv)

Δικαίως διακρίθηκε το πλάσμα Nemo.

Θυμάμαι, πριν από αρκετά χρόνια, δηλαδή κάπου στα μέσα στη δεκαετία του 2000, που με φίλους και γνωστούς μαζευόμασταν σε σπίτι και παρακολουθούσαμε τη Eurovision σε λογική τελικό Τσάμπιονς Λιγκ: δηλαδή, πίτσα, μπύρα και χαβαλέ. Άλλωστε το νόημα δεν ήταν να ακούσουμε τα κομμάτια, αλλά να περάσουμε χαλαρά και ωραία με την παρέα μας.

Από τότε έχουν περάσει πολλά χρόνια, η Eurovision μπήκε σε μια λογική… UEFA με ημιτελικούς, τελικούς, διπλές βαθμολογίες, ένας μικρός κουραστικός χαμός και χωρίς κανένα λόγο. Και κάπως έτσι ο διαγωνισμός, στη δικιά μου λογική, μπήκε στο συρτάρι της αδιαφορίας.

Τουλάχιστον μέχρι το βράδυ του Σαββάτου, όπου μετά από αρκετά χρόνια αποφάσισα να παρακολουθήσω τον τελικό της Eurovision – ΟΚ, έπαιξε μεγάλο ρόλο όλο αυτό το χάος με τον αποκλεισμό της Ολλανδίας και τις «απειλές» διάφορων χωρών. Μετά από έναν μαραθώνιο 4 – 4,5 ωρών αυτά είναι τα πέντε πράγματα που μου έμειναν.

Οι Σουηδοί έκαναν μια εντυπωσιακή παραγωγή, επέλεξαν δύο υπέροχες παρουσιάστριες, πρόσεξαν κάθε λεπτομέρεια, με κάθε τραγούδι στη σκηνή να μοιάζει με βίντεο κλιπ.

Η παραγωγή των Σουηδών ήταν απλά εντυπωσιακή.

1. Εντυπωσιακή παραγωγή των Σουηδών

Μας αρέσει δεν μας αρέσει η Eurovision, ασχολείται με το τραγούδι ή με το σόου, δεν έχει καμία σημασία. Η αλήθεια είναι ότι οι Σουηδοί έκαναν μια εντυπωσιακή παραγωγή, επέλεξαν δύο υπέροχες παρουσιάστριες, πρόσεξαν κάθε λεπτομέρεια, με κάθε τραγούδι στη σκηνή να μοιάζει με βίντεο κλιπ. Ξεκάθαρα ακολούθησαν το μότο «We spared no expense!» του John Hammond από την ταινία «Jurassic Park». Μεταξύ μας, πάλι καλά που δεν κερδίσαμε, γιατί αν διοργανώναμε του χρόνου την Eurovision θα μοιάζαμε σαν τους φτωχούς συγγενείς μπροστά στους Σουηδούς. Όχι ότι δεν είμαστε, δηλαδή.

2. Εντυπωσιακότερες οι γιούχες του κοινού

Δεν ξέρω αν έχει γίνει ξανά αυτό παλιότερα, αλλά δεν νομίζω να έχουν ακουστεί τόσες πολλές γιούχες από το κοινό στη Eurovision. Και να λέμε την αλήθεια, ήταν πέρα για πέρα σωστές. Μπορεί ως διοργάνωση να μην θέλει να κάνει πολιτικό / κοινωνικό σχόλιο, αλλά δεν μπορεί να επιβάλλει στους καλλιτέχνες να κάνουν το ίδιο. Ήταν ξεκάθαρα μια προσπάθεια της διοργάνωσης της Eurovision να κρύψει κάτω από χαλάκι τη σφαγή στη Γάζα και το έκανε με τρόπο που το κάνει η τηλεόραση στη Βόρεια Κορέα ή σε άλλα «φασιστικά» κράτη: κόβοντας τον ήχο στις αποδοκιμασίες, βάζοντας χειροκροτήματα «κονσέρβα» στο live και κάνοντας ότι δεν συμβαίνει τίποτα. Μαζί με όσους γιούχαραν και μπράβο τους.

Πεντάλφες, μαύρη μαγεία και δαίμονες; Απλά εκκεντρικότητες για την εκκεντρικότητα.

3. Εκκεντρικότητες για τις… εκκεντρικότητες

Ναι, είπαμε, η Eurovision είναι πάνω από όλα ένα σόου. Αλλά έχει φτάσει πλέον να γίνονται όλα πρώτα για το σόου και μετά για τη φωνή. Έτσι φέτος είδαμε πεντάλφες, πολλούς κώλους (από γυναικείους μέχρι αντρικούς) και πάρα πολλά ουρλιαχτά που δεν τα λες και τραγούδι. Πώς να μην εκτιμήσεις μετά την Γαλλική συμμετοχή;

4. Επιστροφή στη δεκαετία του ’90

Είμαι παιδί των nineties, έχω μεγαλώσει με αυτούς τους ήχους και ακόμα μου αρέσει να ακούω τραγούδια από εκείνη την εποχή. Αλλά, ποτέ δεν περίμενα, σε ένα σόου σαν τη Eurovision να ακούσω τόσα πολλά κομμάτια που να σου δίνουν την αίσθηση ότι έχουν βγει από εκείνη τη δεκαετία. Και μεταξύ μας δεν περίμενα ποτέ να αρέσει τόσο στους φανς της Eurovision εν έτει 2024. Λέτε να ήρθε ο καιρός, μετά τη μόδα, να κάνει η μουσική μια στροφή στα nineties;

Το «Ζάρι» δεν ήταν για να κερδίσει αλλά μεταξύ μας ήταν καλύτερο από πολλά κομμάτια που εμφανίστηκαν στον διαγωνισμό – κάπως άδικη η 11η θέση, να τα λέμε αυτά.

Άξιζε μια καλύτερη θέση από την 11η η Μαρίνα Σάττι.

5. Καλύτερη η Μαρίνα Σάττι από ότι περιμέναμε

Και φυσικά, ας κλείσουμε αυτό το top5 με αυτό που θα έπρεπε να είναι η Eurovision: η μουσική. Μπορεί το «Ζάρι» να μην είναι κομμάτι του γούστου μου, ωστόσο η εμφάνιση της Μαρίνας Σάττι ήταν πολύ καλύτερη από ότι πίστευα. Ok, δεν ήταν για να κερδίσει αλλά μεταξύ μας ήταν καλύτερη από πολλά κομμάτια που εμφανίστηκαν στον διαγωνισμό – κάπως άδικη η 11η θέση που πήρε και μπράβο για την προσπάθειά της, να τα λέμε αυτά.

Εννοείται ότι τα κομμάτια της Ελβετίας, της Κροατίας, της Γαλλίας και της Ουκρανίας ήταν με διαφορά από τα καλύτερα, τα πιτσιρίκια της Σουηδίας τα λάτρεψα, δεν συζητάω καν για την 5η θέση του Ισραήλ με αυτό το μέτριο έως αδιάφορο τραγούδι, οι Άγγλοι για μια ακόμα φορά πήγαν με ένα χλιαρό pop κομμάτι αλλά όχι και να πάρουν μηδέν στην ψηφοφορία του κοινού (αστεία πράγματα!), ενώ πολύ ωραία η εμφάνιση της Αρμενίας.

Ωστόσο, κατά τη γνώμη μου, το πιο υποτιμημένο κομμάτι στον φετινό διαγωνισμό ήταν αυτό της Γερμανίας – άξιζε περισσότερα από την 12η θέση.

 

Διαβάστε ακόμα: Η Γαλλίδα Alma είναι η αγαπημένη μας της Eurovision κι ας πήρε κάποτε την 12η θέση.

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Button to top