Ποια είναι η υποχρέωση των νέων ανθρώπων σήμερα;

Μέγιστη υποχρέωση και προσφορά στο μέλλον θα είναι να γυρίσουμε πίσω στην επαφή μας με το παραδοσιακό.

Στο γραφείο μας στα Εξάρχεια, περνάει κάθε μέρα ένα ντουέτο-κομπανία, δύο κύριοι ηλικιωμένοι, οι οποίοι παίζουν σε ακορντεόν και κλαρίνο το «Στης Πικροδάφνης τον Ανθό». Τραγουδάει ο ένας από τους δύο. Δεν έχει φωνή τραγουδιστή, έχει όμως φωνή που ταιριάζει σε ένα δημοτικό τραγούδι, σε ένα παραδοσιακό τραγούδι. Έχει αυτή τη φωνή που συνδυάζει την ταπεινότητα και τη λαϊκότητα με την υψηλή καλλιτεχνική αισθητική. Κάθε φορά που ακούω την πρώτη νότα, κάπως αγαλλιάζει η ψυχή μου. Τι σχέση μπορεί να έχουν όμως αυτοί οι δύο κυριούληδες με τον τίτλο του κειμένου;

Ακούγοντάς τους, συνειδητοποιώ πως ανήκω σε μια γενιά που γαλουχήθηκε με μια απόρριψη του παραδοσιακού, εντελώς άκριτη, και έφτασε να μην έχει να επιδείξει τίποτα ως προς τη διαφύλαξη της παράδοσης όχι μόνο του τόπου, αλλά και του ανθρώπινου είδους. Πάντοτε, οι κοινωνίες εξελίσσονται όχι όταν απορρίπτουν κάθε τι που είναι παλιό, αλλά όταν μπορούν να κρίνουν σωστά τι από τα παλιά πρέπει να αντέξει στο χρόνο και τι δεν έχει θέση στο μέλλον.

Συμπεριφορές επιζήμιες και απόψεις καταπιεστικές, δεν έχουν θέση στο μέλλον. Παραδοσιακά επαγγέλματα όμως, αγάπη για τη γη, ενασχόληση με τη γη, αυτά είναι το παρελθόν, το παρόν και το παντοτινό μέλλον. Κι όμως, οι νέες γενιές, ειδικά αυτές στην πρωτεύουσα, τα αγνοούν. Όχι απλώς τα απορρίπτουν, δεν γνωρίζουν καν ότι υπάρχει κάτι με το οποίο θα μπορούσαν να καταπιαστούν επαγγελματικά ή και ως χόμπι. Να μάθουμε να πλέκουμε, για παράδειγμα.

Ύψιστη υποχρέωση

Ακούγοντας τα παραδοσιακά τραγούδια όπως αυτό, κάπως το μέσα μου νιώθει να γδύνεται τον σύγχρονο μανδύα του και να θέλει να αγκαλιάσει το παλιό, το ρετρό, το «ηλικιωμένο». Να αντιλαμβάνεται μέσα από αυτή τη μουσική μια ξεχασμένη απλότητα που υπήρχε σε πολλά πράγματα στο παρελθόν. Να περπατάς ξυπόλυτος στο χώμα, να μη φοβάσαι να λερωθείς για να κάνεις κάτι όμορφο. Εμείς σήμερα λερωνόμαστε και τρέχουμε να πλυθούμε ή φοβόμαστε μην πάθει κάτι η μπλούζα ή το παντελόνι μας.

Αν υπάρχει κάτι ζωτικό, αναγκαίο, στο οποίο πρέπει να στραφούμε οι νέοι, αυτό είναι να βρούμε τρόπο να δώσουμε το φιλί της ανάστασης σε επαγγέλματα του παρελθόντος, στο χειρωνακτικό, στο χειροποίητο, στο μεράκι για τη δημιουργία από το μηδέν, στην επαφή μας με την πρώτη ύλη, όχι στη μόνιμη κατανάλωση του τελικού προϊόντος. Αυτή είναι υποχρέωση, όχι δικαίωμα.

Υποχρέωση να έρθουμε σε επαφή με την αθέατη προς εμάς πραγματικότητα, όσο επώδυνη ή ενοχλητική κι αν είναι στην αρχή. Υποχρέωση να αναζητήσουμε ξανά το πώς λειτουργεί ο κόσμος κι όχι να επιλέγουμε την άγνοια της κατανάλωσης. Το κάνουμε εν μέρει τα καλοκαίρια, όταν βρισκόμαστε στα πανηγύρια και η μουσική ξυπνά μέσα μας έναν πρωτόγονο εαυτό, αυτόν που θέλει να ενωθεί με το χώμα. Χρειάζεται να το κάνουμε όλο το χρόνο εμείς οι «πρωτευουσιάνοι». Να αγαπήσουμε τη φασολάδα πάνω από το smashed burger. Τη λαδένια Κιμώλου πάνω από τη ναπολιτάνα πίτσα. Τους γίγαντες και τα μαυρομάτικα πάνω από το wagyu beef.

Ναι, αυτό το κείμενο γεννήθηκε από μια τίμια, ηλικιωμένη φωνή κάπου στα Εξάρχεια.

TAGS :
νέοι νεολαία παράδοση

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook