Πόσο μισογύνισσες είναι οι ίδιες οι Ελληνίδες;

Είναι όλες οι γυναίκες στην Ελλάδα στην ίδια όχθη; (φωτογραφία: Sooc)

Το έχουμε εμπεδώσει πια: για πολλούς βουλευτές της συμπολίτευσης (αλλά και ενός μέρους της αντιπολίτευσης) η Ζωή Κωνσταντοπούλου είναι κόκκινο πανί. Αυτό που συνέβη πριν από λίγες ημέρες, ενδέχεται να είναι η κορυφή ενός παγόβουνου που μεγάλωνε μέρα με τη μέρα. Σίγουρα, πάντως, δεν δικαιώνει τους αρνητές της. Το να υβρίζεις ή να υποτιμάς μια γυναίκα όχι μόνο δεν συνιστά νίκη, αλλά αντίθετα δημιουργεί αλγεινές εντυπώσεις για το επίπεδο του δημόσιου διαλόγου.

Για να κατανοήσουμε όμως το μέγεθος του μισογυνισμού στη χώρα μας δεν φτάνει ο κάθε Κυριακίδης. Λίγο να πήγαινες από «τοίχο» σε «τοίχο» των social media τις τελευταίες ημέρες θα έβλεπες πολλές γυναίκες να μιλούν με τα χειρότερα λόγια για την Κωνσταντοπούλου. Κι εδώ μπαίνει ένα θέμα που ξεφεύγει από την περιπτωσιολογία: έχει φυτευτεί ο κακός σπόρος του μισογυνισμού και σε γυναίκες;

Το λογικό είναι να πει κανείς πως σε εκείνες που δηλώνουν περισσότερο παραδοσιακές και αρνούνται να δεχθούν το κίνημα του νεο-φεμινισμού, υπάρχει θαλλερό το αίσθημα της αντιπαλότητας με τις σημερινές μαχητικές γυναίκες. Το βλέπεις παντού. Υπάρχουν γυναίκες που βλέπουν με μισό μάτι κάποιες άλλες που βγαίνουν μπροστά και δεν φοβούνται να χρησιμοποιήσουν διεκδικητική γλώσσα.

Υπάρχουν γυναίκες που καταφέρονται εναντίον άλλων επειδή δεν κρύβουν τη σεξουαλικότητά τους, τη διατρανώνουν, γράφουν ή μιλούν γι’ αυτήν δίχως να λογαριάζουν την δήθεν αστική αιδώ που θέλει (ακόμη και σήμερα) μόνο τους άντρες να κατέχουν αυτό το προνόμιο.

Οι γυναίκες που ανεβαίνουν στην ιεραρχία μιας επιχείρησης γίνονται αντικείμενο ειρωνείας για δήθεν αλλότριες μεθόδους που χρησιμοποίησαν για την ανέλιξή τους. Γυναίκες συγγραφείς που γράφουν με ρωμαλέα γλώσσα για φεμινιστικά θέματα, θεωρούνται μια φράξια που παίρνει μπάλα όλες τις γυναίκες. Ναι, υπάρχουν κάποιες που δεν θέλουν τέτοιου είδους διεκδικήσεις, έχουν συνηθίσει τον ρόλο που τους δόθηκε.

Η ελληνική κοινωνία ήταν ανέκαθεν συντηρητική και επί του παρόντος δεν έχουν αλλάξει τόσα πολλά πράγματα στον τρόπο που σκέφτεται και πράττει. Είμαστε άνθρωποι που διστάζουμε να μιλήσουμε ανοχτά. Με τους ψιθύρους, τα μισόλογα που τα κρύβει η σκιά και τις υπόγειες νύξεις, τα πηγαίνουν περισσότερο. Κάπως έτσι, οι σημερινές γυναίκες που αποφασίζουν να ορθώσουν το ανάστημά τους, να ζητήσουν κάτι πολύ παραπάνω από τα ψιχία που τους πέταξαν τόσα χρόνια και που δεν αποδέχονται τους παραδεδεγμένους ρόλους, αντιμετωπίζονται ακόμη και με εχθρότητα από μέρος του γυναικείου πληθυσμού.

Παράδοξο, κι όμως αντί οι επιτυχημένες γυναίκες να λειτουργούν ως τρανό παράδειγμα για τις υπόλοιπες που δεν τα έχουν καταφέρει, αλλά θα το ήθελαν, γίνονται στο τέλος δακτυλοδεικτούμενες. Λες και το να πετύχει μια γυναίκα στη χώρα μας είναι όνειδος ή υποκρύβει κάτι σκοτεινό.

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από προφάσεις: δεν είναι πάνδημη η στήριξη μιας γυναίκας από τις άλλες γυναίκες. Υπάρχει αυτή η αντιπαλότητα εντός του φύλου, όπως όμως συμβαίνει και στους άντρες. Μόνο που οι άντρες (ως -και καλά- κυνηγοί) έχουν μάθει να παλεύουν μέχρις εσχάτως για μια θέση στον ήλιο, γνωρίζοντας πως ο ήλιος τους… ανήκει. Ως εκ τούτου, θεωρούν προφανές πως θα χρειαστεί να τα βάλουν με κάποιον ή κάποιους άλλους για να διεκδικήσουν το μεγαλύτερο μερίδιο της επιτυχίας.

Γίνονται έτσι ανταγωνιστικές και οι γυναίκες; Οικειοποιούνται την ανδρική συμπεριφορά που δεν την λες και λίγο τοξική; Είναι έτοιμες να κατακρίνουν περισσότερο μια γυναίκα από έναν άντρα; Κι όμως, υπήρξαν γυναίκες στα social media που έδωσαν δίκιο στον Κυριακίδη αντί στην Κωνσταντοπούλου, για να επανέλθουμε στο θέμα των ημέρων. Και, όχι, δεν ήταν η πολιτική τους τοποθέτηση που τις οδήγησε να γείρουν προς τη μια πλευρά και όχι προς την άλλη. Ήταν η γυναίκα Κωνσταντοπούλου που τις ενόχλησε και όχι η πολιτικός.

Διαβάστε ακόμα: Λεξικό Λατρευτικού Μισογυνισμού

TAGS :
Βουλή μισογυνισμος Παγκόσμια ημέρα της γυναίκας

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook