
Για ένα πράγμα μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι θα πετύχει ο Ομπράντοβιτς στη δευτερή θητεία του στον Παναθηναϊκό.
Οι επιστροφές είναι πάντοτε όμορφες. Ειδικά όταν αυτό που έχει συμβεί την πρώτη φορά είναι μεγαλειώδες. 13 χρόνια, 5 ευρωπαϊκά, 11 πρωταθλήματα, 7 κύπελλα άφησε ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς πίσω του στον Παναθηναϊκό. Και επιστρέφει για να βρει 1 ευρωπαϊκό έξτρα, 8 πρωταθλήματα και 9 κύπελλα παραπάνω. Η παρουσίαση του στο ΟΑΚΑ το μεσημέρι της Δευτέρας, ενώπιον 3.000 φιλάθλων είναι μια μικρή εικόνα από όσα θα συμβούν από τον ερχόμενο Οκτώβριο, όταν θα αρχίσει επίσημα η επόμενη αγωνιστική σεζόν. Δεν υπάρχουν όμως μόνον πανηγύρια. Υπάρχει, πάνω απ’ όλα, μια υποχρέωση. Τόσο προς τον κόσμο όσο και προς τον ίδιο τον πρόεδρο που του έχει δώσει λευκή επιταγή για να φέρει του χρόνου το 8ο ευρωπαϊκό.
Φυσικά, ο ίδιος ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς δε χρειάζεται καμία υπόδειξη από κανέναν. Ξέρει πολύ καλά τι χρειάζεται να κάνει. Το διακύβευμα είναι στο κατά πόσο θα μπορέσει να το κάνει σε ένα ποσοστό επαρκές ώστε η ομάδα να επανέλθει στην κορυφή της Ευρώπης και στο κατά πόσο θα μπουν όλα τα μυαλά κάτω από το δικό του για να τα καθοδηγήσει, δίχως να «κλωτσήσουν».
Κι αφού ο ίδιος είναι θιασώτης του «το παρελθόν δεν έχει πια καμία θέση στο παρόν και το μέλλον, παρά μόνο να μας δώσει κατεύθυνση μακριά από τα ίδια λάθη», πάμε να δούμε αυτό που μπορούμε να είμαστε απόλυτα βέβαιοι ότι θα αλλάξει προς το καλύτερο στον Παναθηναϊκό ο Ομπράντοβιτς, πάντοτε σε σχέση με το τι επικρατούσε στην 3ετία του κόουτς Άταμαν, ιδίως στη σεζόν που ολοκληρώθηκε.
Κουράστηκα να το λέω όλη τη χρονιά, το έλεγα ακόμα και μέχρι το τελευταίο ματς των τελικών. Νιώθω ότι δε θα χρειαστεί να το αναφέρω καθόλου του χρόνου. Νιώθω ότι με τον τρόπο που θα διαχειριστεί τα πράγματα ο Ζέλικο, θα φανεί πραγματικά ποιος αξίζει να παίζει σε αυτή την ομάδα και ποιος δεν έχει κάτι άλλο να δώσει.
Τι θα φέρει ο Ζέλικο; Ορθολογισμό και αυτοσυγκράτηση τόσο στους παίκτες όσο και συνολικά στον οργανισμό. Αυτή η αυτοσυγκράτηση δε θα αντανακλάται μόνο στα λόγια και τη συμπεριφορά του ίδιου, μα και στη διαμόρφωση του ρόστερ. Ο Παναθηναϊκός έχει σαφείς αδυναμίες, τις οποίες αν τις είχε προλάβει πέρσι το καλοκαίρι, ίσως τώρα να μην υπήρχε η επιστροφή του Ζέλικο και να συνέχιζε με τον Άταμαν που θα είχε κατακτήσει την 8η Ευρωλίγκα.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Αυτό ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς δε θα το επιτρέψει ποτέ
Ορθολογισμός λοιπόν.
1. Στη νοοτροπία. Όχι, και 100 εκατομμύρια μπάτζετ αγωνιστικό να έχει ο Παναθηναϊκός, αυτό δεν τον καθιστά το απόλυτο φαβορί για να κατακτήσει κάτι. Και γιατί συχνά πληρώνονται τρομερές υπεραξίες (βλ. Χέιζ-Ντέιβις) και γιατί πια το ευρωπαϊκό μπάσκετ έχει ανέβει πολύ μισθολογικά, ώστε να φτάνουμε να ακούμε συμβόλαιο 4-5 εκατομμυρίων για τον Σιλβέν Φρανσίσκο της μιάμισης καλής χρονιάς και 2 εκατομμυρίων για έναν ρολίστα, τον Κάμερον Τέιλορ της Βαλένθια. Όποιους παίκτες και να έχει το ρόστερ την επόμενη σεζόν, ο Παναθηναϊκός θα ξεκινήσει στην καλύτερη ως ίσο φαβορί με τον Ολυμπιακό, τη Ρεάλ και τη Φενέρ και βλέπουμε και τις υπόλοιπες ομάδες τι κινήσεις θα κάνουν. Δε χρωστάει η Ευρωλίγκα σε καμία ομάδα την πρωτιά, αυτή πρέπει να κερδηθεί.
2. Στην προσέγγιση των αγώνων και στην αντιμετώπιση της διαιτησίας. Ο Παναθηναϊκός και ο Άταμαν πέρασαν όλη τη σεζόν σε ένα siege mentality, ότι διαρκώς τους έχουν στο μάτι και τους κυνηγάνε. Όχι, δεν είχαν πάντα άδικο. Απέναντι στη Βαλένθια όμως είχαν. Δεν υπήρξε ματς που η διαιτησία να στέρησε κάτι από τον Παναθηναϊκό. Κι όμως υπήρξε μπόλικη συζήτηση επ’ αυτού. Με τον Ομπράντοβιτς θα είναι σπάνια η φορά που θα δούμε παίκτες, δη τον Ναν, να χάνουν το μυαλό τους επειδή τους ενοχλεί η αντιμετώπιση από τους διαιτητές.
3. Στο ρόστερ. Μιλήσαμε πολλάκις για την εκκωφαντική έλλειψη που είχε η ομάδα στην περιφέρεια. Της έλειψε όλη τη σεζόν ένας γκαρντ που να μπορεί να παίξει άμυνα και να έχει καλό σουτ, να απειλεί από την περιφέρεια. Γι’ αυτό δε μπόρεσε ποτέ ο Παναθηναϊκός να πάρει σε διάρκεια τα καλά στοιχεία του Τι Τζέι Σορτς και τον εξέθεσε στις αδυναμίες του. Ο Παναθηναϊκός δε θα πάει να πάρει έναν παίκτη από το πάνω ράφι μόνο και μόνο για να συζητηθεί και να εντυπωσιάσει τη μπασκετική Ευρώπη. Αν αυτός ο σταρ καλύπτει τα στοιχεία εκείνα που θέλει ο Ζέλικο, τότε θα έρθει. Αν όχι, ας είναι και ο Ντόνσιτς, που λέει ο λόγος, δε θα έρθει.
4. Στη διαχείριση των παικτών. Καλώς ή κακώς, ο Παναθηναϊκός χρειάζεται τουλάχιστον 4 Έλληνες να δίνουν πράγματα. Κι ας έχει άλλους 2 για ρολίστες στο ελληνικό πρωτάθλημα. Αλλά οι Ρογκαβόπουλος-Τολιόπουλος-Μήτογλου-Καλαϊτζάκης, είναι και νέοι, με μίνιμουμ 4 πολύ καλά χρόνια μπάσκετ, και χρειάζονται χώρο για να δώσουν πράγματα στην ομάδα. Τη χρονιά που τελείωσε, δεν τον πήραν αυτόν τον χρόνο. Λίγο ο Ρογκαβόπουλος, λιγότερο ο Ντίνος, καθόλου οι έτεροι δύο. Με τον Ομπράντοβιτς δεν υπάρχει περίπτωση να μη νιώσουν σημαντικοί ή να αδικηθούν. Πέρσι, οι 3 από τους 4 ήταν εξαφανισμένοι μέχρι τον Ιανουάριο. Φέτος, θα πάρουν όσες ευκαιρίες χρειάζονται και αν δεν ικανοποιήσουν, τότε θα έχουν μόνον τους εαυτούς τους να ψέξουν.
Όχι, επειδή είναι ο Ομπράντοβιτς δε σημαίνει πως σώνει και ντε θα παίρνει κάθε τίτλο. Μπορεί του χρόνου να μην έχει πάρει την Ευρωλίγκα. Αν συμβεί όμως, θα έχει συμβεί χωρίς η ομάδα να έχει καταστρατηγήσει κάθε λογική.




