Τέλειωσε γρήγορα (και φέτος) ο ενθουσιασμός στον Παναθηναϊκό 
Μια «κηλίδα» στο φινάλε του Μέσι 
Το «μυστικό» του προπονητή της Ισπανίας για να δείχνει σωματικά πολύ νεότερος από όσο είναι 
Το Τάγμα του Μέσι: Ένα έθνος συσπειρωμένο γύρω από τον Στρατηγό 
Να τελειώνουμε με το «Χέρι του Θεού» 
Πεπ Γκουαρδιόλα και Έρλινγκ Χάαλαντ καλούνται φέτος να δώσουν απαντήσεις, να αποδείξουν ο μεν ότι δεν τον ξεπέρασε το άθλημα, ο δε πως δεν υπερεκτιμήθηκε.
Στους ανθρώπους αρέσει να αποθεώνουν και να φτιάχνουν είδωλα, αλλά, την ίδια στιγμή, τους αρέσει να βρίσκουν ευκαιρία να αποκαθηλώνουν. Είναι πολύ λογικό, οτιδήποτε δέχεται τόσο έντονη υποστήριξη και από τέτοιο αριθμό ανθρώπων (δηλαδή πολλά εκατομμύρια) και με υπερβολές, προκαλεί την αντίθετη πλευρά, δηλαδή την επιθετική ρητορική και τον μηδενισμό των επιτευγμάτων. Ο Πεπ Γκουαρδιόλα είναι η πιο χαρακτηριστική περίπτωση, μαζί με τον Ζοζέ Μουρίνιο, αυτής της κατάστασης. Από το 2008 που εμφανίστηκε προπονητικά με τη Μπαρτσελόνα, μέχρι σήμερα, που οδεύει για να συμπληρώσει 10ετία στον πάγκο της Μάντσεστερ Σίτι, υπήρξαν πολλές φορές ευκαιρίες για να αποδομηθεί από πλήθος κόσμου.
Σαφώς, το τι λέει ο κόσμος, το τι πιστεύω εγώ και ο κάθε μη σχετικός με το ποδόσφαιρο, δε μπορεί να λαμβάνει μεγάλη αξία. Ειδικά όταν στη βάση του περιέχει την αντίδραση και όχι μια λογική σκέψη. Πώς αποδεικνύεται ότι η σκέψη δεν είναι λογική; Μα ακριβώς από τον μηδενισμό. Το να απορρίπτει κανείς τον Πεπ Γκουαρδιόλα τώρα, διαγράφοντας το παρελθόν του ως προπονητής, είναι σχεδόν απολυταρχικό. Φανταστείτε όλοι μας να κρινόμασταν για μια κακή περίοδο της ζωής μας, για ένα κακό μας διάστημα στη δουλειά που κάναμε αρκετά λάθη, ενώ για πόσα χρόνια φέρναμε μόνο επιτυχίες; Ή, ακόμα χειρότερα, φανταστείτε να κρινόμαστε με βάση αυτό που πιστεύει ο οποιοσδήποτε ότι έπρεπε να κάνουμε.
Ο Πεπ Γκουαρδιόλα κρίνεται διαρκώς αυστηρά, επειδή δεν έχει πάρει άλλες 2-3 φορές το Τσάμπιονς Λιγκ. Ξεκίνησε με την 3ετία του στη Μπάγερν, όπου δεν έφτασε καν κοντά στο να το κατακτήσει. Μετά, ήρθε η πορεία του στη Σίτι και, μέχρι το 2023, υπήρχε αυτή η σκιά πάνω του. Η κατάκτηση την έσβησε, όπως συνέβη και με τον Γιασικεβίτσιους φέτος, που πήρε την Ευρωλίγκα.
Οι πολέμιοί του όμως δεν είχαν πάψει να βρίσκονται στις επάλξεις περιμένοντας την επόμενη «αποτυχία» του. Κι αυτή, ευτυχώς για αυτούς, ήρθε με μεγάλο κρότο την περσινή χρονιά. Κάπου στις αρχές Οκτωβρίου, η Σίτι ξεκίνησε μια κατηφόρα σαν τρελό φορτηγό με σπασμένα φρένα και για ένα μεγάλο διάστημα ήταν εν αμφιβόλω ακόμα και το αν θα είναι στην 4άδα της Πρέμιερ Λιγκ, ενώ και στο Τσάμπιονς Λιγκ αποκλείστηκε με κρότο από τη Ρεάλ Μαδρίτης.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Φέτος ο Πεπ Γκουαρδιόλα δεν έχει τη δικαιολογία του Ρόδρι
Για πολλούς, αυτή η κατηφόρα ήταν προϊόν της απουσίας του Ρόδρι, ποδοσφαιριστή που θα έπαιρνε λίγο μετά τη Χρυσή Μπάλα και ήταν πυλώνας στο παιχνίδι της Σίτι, αυτός που απελευθέρωνε τον Φόντεν, τον Ντε Μπρόινε, τον Σίλβα και τον Χάαλαντ. Εν τη απουσία του, αυτή η τετράδα έμοιαζε αγνώριστη και απογοήτευε όλο και περισσότερο. Ειδικά ο Ντε Μπρόινε και ο Μπερνάρντο Σίλβα. Κι ο Χάαλαντ, παίκτης που θρέφεται από τα γκολ, έχασε την ψυχολογία του.
Υπήρχε, όμως, ο αντίλογος πως σε όλες τις αυτοκρατορίες έρχεται ένα δυνατό χτύπημα κάποια στιγμή που τις πάει προς τα πίσω και εκεί μπορούν να αντιληφθούν αν πρέπει να αλλάξουν και κατά πόσο. Το εύλογο αντεπιχείρημα πέρσι ήταν πως τόσο η επιστροφή του Ρόδρι όσο και οι μεταγραφές που θα γίνουν, θα επαναφέρουν τη Σίτι, μιας και κάποιοι ποδοσφαιριστές του ρόστερ μάλλον υπερεκτιμήθηκαν, όπως ο Άκε, ο Ακάνζι, ο Ντοκού, ο Σίλβα κ.α.
Και η Σίτι κινήθηκε, από τον Ιανουάριο ήδη, πολύ καλά, στη θεωρία. Πήρε τον Μαρμούς για την επίθεση, πήρε τον Χουσάνοφ στην άμυνα και τον στήριξε παρά τις γκάφες του στην αρχή, και το καλοκαίρι πήρε τον Αΐτ Νούρι, τον Ρέιντερς και τον Τσέρκι. Τρεις πάρα πολύ καλούς παίκτες που θα βοηθήσουν εκεί που πονάει η Σίτι.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Οι εμμονές του Πεπ και ο ανεξήγητος Χάαλαντ
Η πρεμιέρα στο πρωτάθλημα απέναντι στην Γουλβς έμοιαζε να επιβεβαιώνει την ανανέωση της ελπίδας και την αισιοδοξία πως θα είναι διεκδικήτρια του τίτλου φέτος και ένα από τα δύο φαβορί, μαζί με τη Λίβερπουλ. Αυτό υποστήριζαν αρκετοί πριν μια εβδομάδα. Ήρθε, όμως, το ματς με την Τότεναμ, όπου η Σίτι έχασε με 0-2 μες στην έδρα της, για να φέρει στην επιφάνεια όλα αυτά που συνιστούν στο τώρα, προβλήματα για τον Πεπ Γκουαρδιόλα και την ποδοσφαιρική του φιλοσοφία.
Ο Πεπ Γκουαρδιόλα είναι, ξεκάθαρα, ένας προπονητής που έχει επιλέξει τον δρόμο του και δεν θέλει να παρεκκλίνει. Δεν προσαρμόζεται. Δε γνωρίζω αν αυτό προκύπτει από κάποιον ναρκισσισμό, ότι έχει πειστεί πως είναι αυτή η ταυτότητά του και με αυτή θα βγαίνει νικητής, αλλά δεν είναι ούτε Χάνζι Φλικ, ούτε Λούις Ενρίκε. Χαράζει μια πορεία και πάει μόνο ευθεία. Κι αυτό αποτυπώνεται στο 2ο γκολ που δέχεται η Σίτι από την Τότεναμ. Άρνηση για βολέ, πάσες μες στην περιοχή, μυαλό τερματοφύλακα μπλοκαρισμένο. Και στο πρώτο γκολ, αποτυπώνεται ο λανθασμένος τρόπος που αντιμετωπίζει την αμυντική τοποθέτηση. Μια αντεπίθεση με μια ψηλή μπαλιά και μια κεφαλιά στα τυφλά, αρκεί για να βγει ο Ριτσάρλισον μόνος με ένα στρέμμα γήπεδο μπροστά του και να βγάλει με άνεση την παράλληλη στον σκόρερ που είναι αμαρκάριστος.
Ένα δείγμα δεν είναι αρκετό για να βγει κάποιο συμπέρασμα, αλλά η εικόνα της Σίτι αρκούσε για να έρθει πάλι στην επιφάνεια η κουβέντα για το αν ο Πεπ Γκουαρδιόλα έχει ξεπεραστεί από το άθλημα και πρέπει να μείνει εκτός για κάποιο διάστημα. Και για το πόσο λάθος ίσως ήταν που ανανέωσε με τη Σίτι, δη για συμβόλαιο άνω των 20 εκατομμυρίων.
Και, μαζί με την αποκαθήλωση του Πεπ, υπάρχει και αυτή του Χάαλαντ. Πριν 3-4 χρόνια, όταν ο Μέσι και ο Ρονάλντο άρχιζαν να εμφανίζουν σημάδια πως ήρθε το τέλος τους από το προσκήνιο της παγκόσμιας ποδοσφαιρικής σκηνής, φαινόταν πως το νέο κυρίαρχο δίδυμο θα ήταν ο Μπαπέ με τον Χάαλαντ, οι δύο νέες αντίρροπες δυνάμεις. Ο Μπαπέ παραμένει ένας σκόρερ με τεχνική που κουβαλάει τη Ρεάλ, χωρίς αποτέλεσμα τίτλων προς ώρας, ο Χάαλαντ από την άλλη, σκοράρει, αλλά πια σκοράρει όπως ο Ιντσάγκι. Με tap in ή κινούμενος στο όριο του οφσάιντ. Μοιάζει να έχει πάθει Φώτη Ιωαννίδη. Να έχει χάσει τρομερά την τεχνική του από τη μια στιγμή στην άλλη. Κοντρόλ με το καλάμι, ατσούμπαλα τελειώματα, πράγματα που μέχρι πέρσι δεν τα βλέπαμε.
Και, οποία σύμπτωση, και για τον Χάαλαντ και για τον Φώτη, η μετάλλαξη αυτή ήρθε μόλις πήραν ένα μεγάλο συμβόλαιο. Ο Χάαλαντ, από πέρσι που ανανέωσε με πάνω από 600.000 λίρες την εβδομάδα, μοιάζει σαν να μη μπορεί να σηκώσει το βάρος του σούπερ σταρ, όχι μόνο της Σίτι, αλλά του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Φάσεις που μέχρι πέρσι τις είχε στο τσεπάκι του, τώρα τις χάνει.
Ο χρόνος θα δείξει και γι’ αυτόν αν ήταν βιαστική η εκτίμηση πως θα γίνει ένας ποδοσφαιρικός σούπερ σταρ ή αν είναι άτοπο να «υποβιβαστεί» σε έναν απλά καλό επιθετικό.
-
- Follow us:
Ακολουθήστε το Andro στο Facebook
