Καρπούζι, γιατί μας βασανίζεις έτσι; Τι σου κάναμε;

Το καρπούζι αποφάσισε ότι για να μας δοθεί, θα πρέπει να περάσουμε τους 12 Άθλους του Ηρακλή. (Φωτ. Floh Keitgen/Unsplash)

Είναι η απόδειξη πως ό,τι είναι ωραίο, κατακτιέται μόνο με μπόλικο κόπο και πόνο. Είναι η απόδειξη πως οι άνθρωποι αποζητάμε την αδρεναλίνη και δε θέλουμε τα εύκολα, αλλά όσα τεστάρουν τα όριά μας, τις αντοχές μας. Είναι η απόδειξη του γιατί δε θα νιώσουμε ποτέ κάτι αμοιβαίο για τους ανθρώπους που μας δίνουν το συναίσθημά τους πριν να το ζητήσουμε, πριν να «πεινάσουμε» γι’ αυτό. Ναι, όλα αυτά δεν τα γράφουμε για κάποιον άνθρωπο, για ένα συναίσθημα, για κάτι το ύψιστο τέλος πάντων, αλλά για το καρπούζι. Ένα φρούτο που φτιάχτηκε για να βγάλει στη φόρα όλες τις μαζοχικές μας διαθέσεις.

Είναι το φρούτο του καλοκαιριού. Υπάρχουν κι άλλα, αλλά οι άνθρωποι, εδώ στην Ελλάδα, επιλέξαμε να κάνουμε το καρπούζι το μελομακάρονο των καλοκαιρινών φρούτων. Μόνο που το μελομακάρονο φτιάχνεται εύκολα και τρώγεται ολόκληρο χωρίς άγχος. Το ρημάδι το καρπούζι είναι το πιο αγχωτικό φρούτο που υπάρχει.

Από το μανάβικο κιόλας ή τη λαϊκή που θα πας να το πάρεις, υπάρχει περίπτωση να σου βγει μάπα, να το ανοίξεις δηλαδή και να μην είναι κόκκινο και ζουμερό, αλλά σαν κοράλλι που έχει ασπρίσει, έχει πεθάνει. Και να θυμίζει γευστικά το λάχανο.

Δεν είναι φρούτο αυτό, αλλά στοίχημα. Το παίρνεις και μπορεί όταν το ανοίξεις να είναι σαν εκείνα τα CD που έπαιρνες μικρός από πλανόδιους που έλεγαν «γιο γιο, σου πήρα 5 ευρώ». (Φωτ. Crina Miriam/Unsplash)

Περνάς αυτό το στάδιο, κουβαλάς σε μια σακούλα πλαστική ένα φρούτο που κοστίζει 10-12 κιλά, κάνεις farmer’s walk για να ενισχύσεις τα τρικέφαλά σου, πας σπίτι, παίρνεις τη μαχαίρα και αρχίζεις να κόβεις. Όλα καλά, το καρπούζι είναι ώριμο όσο πρέπει, κόκκινο, ωραίο. Όχι, δεν έχει απλό κόψιμο. Και δεν έχει γιατί δε μπορείς να το φας όλο σε μια καθισιά. Πρέπει να το βάλεις στο ψυγείο. Άρα, να βγάλεις πρώτα τις φλούδες του. Πρώτα θα κόψεις γύρω γύρω το «ψαχνό», θα το αφαιρέσεις και μετά θα το κόψεις σε κύβους ή σε ό,τι σχήμα θες. Μετά, θα κόψεις και το περίβλημα σε φλούδες, γιατί έχει μείνει «ψίχα» και θες να δαγκώσεις και να ρουφήξεις τα υγρά του.

Κι αυτό είναι το μόνο εύκολο σκέλος του να φας ένα καρπούζι. Αν το καρπούζι ήταν μόνον οι φέτες του, θα ήμασταν ευτυχισμένοι. Όχι όμως.

Αν δεν είναι παντελώς ξεκουκούτσωτο, είναι παιδεμός. (Φωτ. Codi Chan/Unsplash)

Το καρπούζι δεν έχει τρόπους και ενσυναίσθηση

Φεύγουν, επομένως, οι φλούδες, το έχεις κόψει, τι καλά, τι όμορφα, παίρνεις πρώτα την καρδιά γιατί έχει τη μεγαλύτερη απόλαυση, πας να δαγκώσεις και τσουπ, να σου στο στόμα σου 100 κουκούτσια. Κι όχι μίας κατηγορίας. Έχει και κουκούτσια μαύρα, χοντρούλικα, που αν τα δαγκώσεις, σου γεμίζουν κουφάλα στο δόντι ή χάνεις το δόντι, έχουν και τα λεπτά τα λευκά που τα άτιμα δεν πιάνονται με τίποτα. Οπότε, έχοντας στο στόμα σου αυτή τη μπουκιά, παλεύεις με τη γλώσσα να κάνεις διαχωρισμό σαν τον Μωυσή στην Ερυθρά Θάλασσα, να βάλεις τα κουκούτσια στη μια μεριά και τη σάρκα στην άλλη, για να φτύσεις τα κουκούτσια στο πιάτο.

Μέχρι να γίνει όλη αυτή η διαδικασία, η σάρκα έχει χάσει τα υγρά της, τη σφριγηλάδα της, έχει σταφιδιάσει, έχει φύγει το 50% της απόλαυσης.  Με μία μόνο μπουκιά, έχουμε και το άγχος μη χάσουμε κανένα δόντι, και το άγχος να προλάβουμε να ξεκουκουτσιάσουμε.

Κάποιοι θα επιλέξουν να αφαιρέσουν τα κουκούτσια πριν δαγκώσουν. Δεν το λες κι απλή διαδικασία. Γιατί τα κουκούτσια γλιστράνε. Ακόμα κι αν είναι έξω έξω, μπορεί να καταλήξεις να κάνεις fisting στο καρπούζι για να τα αφαιρέσεις και να έχεις διαλύσει το κομμάτι, να το έχεις κάνει pulled pork το καρπούζι.

Σχωρέστε το λεξιλόγιό μου, αλλά δεν του αξίζει του κωλοκάρπουζου. Πανέμορφο φρούτο, σούπερ γευστικό, ιδανικό για το καλοκαίρι, αλλά φρούτο που έχει τόσες διαφορετικές διεργασίες και απαιτεί καταμερισμό αρμοδιοτήτων για να το απολαύσεις, να μου λείπει. Βγαίνει από μέσα μου η Φωτεινή του Fame Story και θέλω να πω ένα «τι της έχω κάνει μωρέ της μ@λ@κισμένης» για το καρπούζι.

Όσο ωραία κι αν είναι όσα πετυχαίνεις με πολύ κόπο, δεν είναι το καρπούζι το χαράκωμα στο οποίο θέλω να αφήσω τη ζωή μου. Όχι για ένα φρούτο που δε με σκέφτεται, δε με σέβεται.

Το πεπονάκι δεν πείραξε ποτέ κανέναν. Ήταν πάντοτε ευγενές και καλοσυνάτο. (Φωτ. Κ8/Unsplash)

Δείτε το πεπόνι, δείτε τι εκλεπτυσμένους τρόπους έχει, τι ενσυναίσθηση, τι ανατροφή. Ευγενές φρούτο. Νοικοκυρεμένο. Κι αυτό σκληρό περίβλημα έχει, μα δε σε κοροϊδεύει. Πράσινο θα το δεις μέσα. Με πολύ νερό, άρα δροσιστικό. Αναζωογονητικό. Οκ, όχι τόσο ωραία η γεύση, πιο ινώδες, έχει στις απολήξεις του συχνά αίσθηση ροδάκινου. Αλλά παίρνει όλα τα κουκούτσια του και στα δείχνει. Δε σου κρύβει τίποτα. Είναι όλα στον πυρήνα και όταν το κόβεις, κάθε φέτα έχει πάνω πάνω τα κουκούτσια. Τα σπρώχνεις με το χέρι, με ένα μαχαίρι και ξεμπέρδεψες. Δε χρειάζεται να σοδομίσεις το φρούτο ή να το κάνεις σα βασιλόπιτα με φλουρί. Και το τρως χωρίς ανησυχία γιατί δε σε περιμένει κανένα κουκούτσι εντός του. Δεν είναι μπάτε σκύλοι αλέστε το πεπόνι, σαν το καρπούζι. Και μια χαρά πάει κι αυτό με κίτρινο τυρί, όπως το καρπούζι με τη φέτα.

Το πεπόνι είναι σαν εκείνη την πρώτη βουτιά το καλοκαίρι που τρέχεις ορμητικά στη θάλασσα και βουτάς και βλέπεις το βυθό που είναι αμμουδερός. Το καρπούζι είναι η ίδια βουτιά, μόνο που μέσα στο νερό έχει κάτι κοτρώνες που σπας τα πόδια σου και βράχους που δεν επιτρέπουν το μακροβούτι.

Μοιάζει λες και μαζεύτηκαν κάποτε όλα τα καρπούζια και είπαν: «είμαστε πολύ ωραία για να δοθούμε σε κάποιον έτσι εύκολα. Θα του βάλουμε τους 12 Άθλους του Ηρακλή για να δούμε αν αξίζει να μας φάει».

Μας υποχρέωσες καρπούζι!

TAGS :
καλοκαίρι καρπούζι φρούτο

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook