Σε ποιον ανήκει η Γροιλανδία και τι κάνουμε εμείς; 

H Γροιλανδία κατ’ αρχάς ανήκει… στους πάγους της. Σίγουρα δεν ανήκει στον Ντόναλντ Τραμπ. (Εικονογράφηση: Andro).

Η ιστορία της Γροιλανδίας είναι ενδιαφέρουσα. Πολύ χοντρικά, στο τεράστιο αυτό παγωμένο νησί έμεναν ελάχιστοι άνθρωποι από διάφορες φυλές της αρκτικής που είχαν αφετηρία τον σημερινό Καναδά. Μιλάμε για χιλιετίες πίσω. Στη συνέχεια έφτασαν οι Βίκινγκς από τη σημερινή Σκανδιναβία άρα και τη Δανία, περίπου τον 10ο αιώνα και αφού είχαν αποικίσει και την Ισλανδία. Οι Ινουίτ (που αποκαλούμε καταχρηστικά Εσκιμώους) έφτασαν τον 13ο αιώνα άρα θεωρητικά ορισμένα σκανδιναβικά φύλα προϋπήρχαν. Ομως τον 15ο αιώνα οι απόγονοι των Βίκινγκς είχαν εξαφανιστεί. Δεν είναι και εύκολο να ζεις στη «γειτονιά» του βόρειου πόλου.

Γεωγραφικά βρίσκεται στη βόρεια Αμερική αλλά γεωπολιτικά είναι μέρος της Ευρώπης. Οι Γροιλανδοί είναι Δανοί πολίτες και συμπολίτες μας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Τον 17ο αιώνα Δανοί και Νορβηγοί εξερευνητές έφτασαν ξανά και εγκαθίδρυσαν νέα αποικία. Οταν η Νορβηγία και η Δανία χώρισαν το 1814, η Γροιλανδία αποδόθηκε στο δανέζικο βασίλειο. Το 1953 έγινε πλήρως κομμάτι της Δανίας. Το 1979 απέκτησε καθεστώς σχετικής αυτονομίας και το 2008 η αυτονομία του νησιού ενισχύθηκε, παρότι ανήκει ακόμα στη Δανία. Το σημαντικό είναι ότι ο πληθυσμός σήμερα είναι κατά 90% Ινουίτ και μόνο 7-8% Δανοί.

Άρα σε ποιον ανήκει η Γροιλανδία; Καταρχάς ανήκει στους… πάγους της. Είναι ίσως το πιο αραιοκατοικημένο μέρος στον κόσμο αφού δεν έχει ούτε  60.000 κατοίκους. Επίσης σίγουρα δεν ανήκει στον Ντόναλντ Τραμπ. Γεωγραφικά βρίσκεται στη βόρεια Αμερική αλλά γεωπολιτικά είναι μέρος της Ευρώπης. Το νησί ανήκει στη Δανία και σε αυτό συναινούν όλα τα πολιτισμένα έθνη και επιβεβαιώνουν όλες οι διεθνείς συνθήκες. Οι Γροιλανδοί είναι Δανοί πολίτες και συμπολίτες μας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Μπορεί το μέλλον της Γροιλανδίας σε έναν πολιτισμένο κόσμο να αξίζει να είναι ένα μέλλον με ολοένα μεγαλύτερη αυτονομία, μέχρι και ανεξαρτησία. Και να γίνει η πρώτη ανεξάρτητη Ινουίτ χώρα με Ινουίτ πληθυσμό και γλώσσα.

Ορισμένοι θα πουν ότι είναι παράλογο μια μικρή χώρα σαν τη Δανία να έχει μια τόσο μεγάλη αποικία. Ηθικά και ιστορικά το δικαιούται; Ίσως όχι απολύτως, αλλά σίγουρα δεν δικαιούται η Αμερική να αρπάξει  το νησί αυτό. Μπορεί το μέλλον της Γροιλανδίας σε έναν πολιτισμένο κόσμο να αξίζει να είναι ένα μέλλον με ολοένα μεγαλύτερη αυτονομία, μέχρι και ανεξαρτησία. Και να γίνει η πρώτη ανεξάρτητη Ινουίτ χώρα με Ινουίτ πληθυσμό και γλώσσα: άλλωστε, και σήμερα, σχεδόν όλοι οι κάτοικοι ομιλούν τα Kalaallisut που είναι η «εσκιμώικη» γλώσσα τους.

Και η σύγχρονη Δανία, παρά το αποικιακό παρελθόν της κατάκτησης και της καταπίεσης των ιθαγενών (μέχρι και υποχρεωτική τοποθέτηση σπιράλ στα ινουίτ κορίτσια για τον έλεγχο του πληθυσμού στη δεκαετία του ‘60 έκανε), τις τελευταίες δεκαετίες κατευθύνει το νησί σε φιλελεύθερη και όχι αποικιοκρατική πορεία.

Όσο για τους Αμερικανούς, να κάτσουν στα αυγά τους. Άλλωστε έχουν στον αρκτικό κύκλο την Αλάσκα την οποία  αγόρασαν (και όμως, ναι) από τον Τσάρο της Ρωσίας, το 1867.

Οι αμερικανοί έχουν στον αρκτικό κύκλο την Αλάσκα την οποία  αγόρασαν από τον Τσάρο της Ρωσίας, το 1867.

Και τι θα γίνει αν η Αμερική κάνει απόβαση στη Γροιλανδία;

Αξίζει οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κι εμείς μαζί, να κάνουμε… εκστρατεία για να την απελευθερώσουμε; Η σύντομη απάντηση είναι δυστυχώς όχι. Όσο κυνικό κι αν ακούγεται δεν θα μπούμε σε έναν Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο για το μακρινό αυτό παγωμένο νησί. Να ξέρουμε όμως ότι προσάρτηση της Γροιλανδίας θα σημάνει αυτόματα το τέλος της βορειοατλαντικής συμμαχίας και όλης της μεταπολεμικής αρχιτεκτονικής της ασφάλειας και της ισορροπίας των δυνάμεων. Πούτιν, Σι αλλά και Ερντογάν θα ξεκινήσουν τις δικές τους προσαρτήσεις. Και τότε, η μη εκστρατεία μας στον αρκτικό κύκλο θα είναι το τελευταίο που θα μας απασχολεί.

Άρα αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι έστω διπλωματικά να σταθούμε απολύτως αλληλέγγυοι δίπλα στους συμμάχους και συν-ευρω-ενωσίτες Δανούς και να μη λέμε ασπόνδυλες μπαρούφες για το ότι δεν είναι η ώρα να εξετάσουμε τη νομιμότητα ενεργειών όπως η απαγωγή Μαδούρο. Nα στηρίξουμε δηλαδή σε κάθε περίπτωση ανεξαιρέτως, το διεθνές δίκαιο. Ο κόσμος μοιάζει με κινούμενη άμμο (ή με πάγο που λιώνει για να χρησιμοποιήσουμε αρκτική ορολογία) και πρέπει όσο γίνεται πριν ξηλωθεί εντελώς το πουλόβερ να είμαστε σταθεροί και προσηλωμένοι στις συμμαχίες και κυρίως στις αξίες μας.

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Button to top