Σεφερλολάτρες και Σεφερλοκλάστες

Ο Μάρκος Σεφερλής πάντοτε προκαλούσε μια σύγκρουση μεταξύ των άκρων ή οδηγούσε ακόμα και τους «κεντρώους» στα άκρα, έκων ή άκων.

Ο Μάρκος Σεφερλής ήταν, είναι και θα είναι από τα πιο αμφιλεγόμενα πρόσωπα της ελληνικής σόουμπιζ. Είτε μιλάμε για τηλεόραση, είτε για θέατρο, είτε για οτιδήποτε, πάντα θα προκαλεί μεγάλα πάθη, θα βγάζει στον αφρό τους «εξτρεμιστές». Η συζήτηση που έχει αρχίσει ξανά τις τελευταίες ημέρες, με αφορμή τις προβολές των θεατρικών του στο MEGA και την πολύ καλή τους τηλεθέαση, ανακινεί μια διαλεκτική που «ζει» τουλάχιστον μια δεκαετία και έχει από καιρό φτάσει στον κορεσμό της.

Ξεκίνησε κάπου το 2014 όταν ανέλαβε το πρωινό του MEGA, μετά κάπως κόπασε, άρχισε ξανά με την εκπομπή του στον ΑΝΤ1 που στο πρώτο επεισόδιο κατηγορήθηκε για διάφορες «-φοβίες», μετά κόπασε, μετά ξανασηκώθηκε σκόνη με την διαμάχη του στα δικαστήρια με την Ακρίτα, ξαναηρέμησαν τα πράγματα και τώρα και πάλι συζητάμε τα ίδια και τα ίδια. Κοντά 10 φορές πρέπει να έχει πάει από το on στο off και τούμπαλιν αυτή η αντιπαράθεση. Πολύ συχνά, βέβαια, είναι ο ίδιος ο Μάρκος Σεφερλής που επαναφέρει την κόντρα των φανατικών θαυμαστών με τους φανατικούς πολέμιούς του, σαν κάπως να θρέφεται από αυτό.

Μοιάζει να έχει τεράστια ανάγκη ο Σεφερλής να πείσει τον κόσμο ότι τον πολεμά κάποιο σύστημα, ότι πηγαίνει κόντρα σε όλα και σε όλους και βγαίνει νικητής. Το αναλύσαμε εδώ με τη λεγόμενη Siege Mentality. Αυτή διακατέχει τον κ. Σεφερλή.

Το ερώτημα όμως είναι γιατί συνεχίζουμε όλοι, εκατέρωθεν, να πέφτουμε στην ίδια παγίδα. Ειλικρινά, έχει ξεπεράσει την έννοια του κουραστικού αυτή η διαρκής αναζωπύρωση. Θεωρώ πως στο πρόσωπο του Σεφερλή αποτυπώνεται αυτή η ασθένεια της μετα-πανδημικής εποχής που έχουμε στην Ελλάδα όλοι, να μην αποδεχόμαστε το διαφορετικό γούστο και άποψη του άλλου και να θεωρούμε πως αν έχει διαφορετική άποψη, αυτό σημαίνει πως μας θεωρεί κατώτερους ή χαζούς.

Έχω περάσει κι εγώ από αυτό το στάδιο στα γραπτά μου στα παλιότερα χρόνια, της νιότης μου ως δημοσιογράφος, όπου γινόμουν δηκτικός απέναντι σε όσους πήγαιναν να δουν τις παραστάσεις του Σεφερλή ή υποστήριζαν κάποια ποιότητα στο χιούμορ του. Είναι όμως πια 2026. Δεν έχουμε κουραστεί από αντιπαραθέσεις για ασήμαντα πράγματα;

Ο Σεφερλής και οι αντίπαλες παρατάξεις

Γιατί, πραγματικά, είναι ασήμαντο να σπαταλάμε τόση διάθεση και χρόνο για να πείσουμε οι μεν τους δε να μη βλέπουν ή να βλέπουν Σεφερλή και να τον στηρίζουν. Θέλουν και οι 2 πλευρές με το ζόρι να επιβάλλουν τη δική τους αισθητική στους άλλους. Λες και επηρεάζει κάπως τη δική μου ζωή ότι κάποιοι βλέπουν φανατικά τον Σεφερλή ή λες και επηρεάζω εγώ τη ζωή των άλλων με το να μην βλέπω και να με απωθεί το χιούμορ του και η προσέγγισή του θεατρικά. Ή, χειρότερα, λες κι έχει κάποια σπουδαία αξία η γνώμη μου ή η γνώμη ενός εικονολάτρη ή εικονοκλάστη.

Όταν μιλάμε για το πώς επιλέγουμε τον τρόπο διασκέδασής μας, μέχρι το σημείο που οι επιλογές του ενός δεν παρεμβάλλονται στις επιλογές του άλλου, είναι αστείο να πιστεύουμε ότι η γνώμη μας ορίζει τα πάντα, ότι είμαστε εμείς το επίκεντρο του κόσμου. Κι αυτό ισχύει για όλες τις πλευρές, μα και για τον ίδιο τον Σεφερλή που έχει δηλώσει στο παρελθόν, όχι με αυτά τα λόγια, αλλά με αυτή την ουσία, ότι όποιος νέος ηθοποιός απορρίπτει τη συνεργασία μαζί του, είναι ένα τσουτσέκι που δεν έχει κάνει τίποτα στην καριέρα του, λες και η απόρριψη σημαίνει απαραίτητα και απόρριψη της αξίας του ατόμου ή της πορείας του. Όχι. Μπορεί να θεωρώ ότι δεν κολλάω να εργαστώ με κάποιον και ταυτόχρονα να τον θεωρώ ταλαντούχο. Αλλά να μην επιθυμώ να δουλέψω μαζί του.

Εξάλλου, ο Μάρκος Σεφερλής πάντα επισκιάζει τους συναδέλφους του στις παραστάσεις του. Αν είσαι ηθοποιός με βλέψεις, το να πας να δουλέψεις με τον Σεφερλή, είναι σα να είσαι ο Μπέκαμ και να πηγαίνεις να παίξεις στους Γκαλάκτικος με Φίγκο, Ζιντάν, Ραούλ, Ρονάλντο κλπ. Δε θα έχεις τον χώρο και τις μπάλες που θες για να φανείς.

Εν πάση περιπτώσει, αφήστε τους ανθρώπους να διαθέσουν τον χρόνο τους εκεί που θέλουν. Αν θέλουν να βλέπουν Σεφερλή, αυτό δεν τους κάνει αυτομάτως υποδεέστερους, χαζούς, ντεκαντάνς, κιτς ή οτιδήποτε. Κι ούτε ακούω το επιχείρημα ότι ο Σεφερλής προάγει κάποιες πολύ συντηρητικές απόψεις και επηρεάζει κόσμο. Όσοι πάνε στο θέατρό του ή τον βλέπουν στην τηλεόραση, τον ξέρουν πια πολύ καλά και ασπάζονται την κουλτούρα του κ. Σεφερλή είτε εξ ολοκλήρου είτε κατά τόπους. Εννοώ ότι ακόμα κι αν δεχτούμε τις αιτιάσεις για τον Σεφερλή, δε θα φυτέψει αυτός αυτές τις απόψεις στα μυαλά άλλων. Τον επιλέγουν επειδή έχουν ήδη αυτές τις απόψεις και ζητούν επιβεβαίωση από την «αυθεντία».

Αντίστοιχα, αν κάποιος ρωτάται για τον Σεφερλή και δεν του επιδαψιλεύει τιμές και επαίνους, αλλά δηλώνει πως δεν τον εκφράζει, δεν είναι για να τον στήσουν στον τοίχο οι Σεφερλολάτρες. Δικαίωμά του κι αυτού. Ας μην το κάνουμε λύσσα και Σεφερλοφορία.

Ακόμα κι αυτό το κείμενο σπατάλη λέξεων και φαιάς ουσίας είναι. Δε θα έπρεπε να απασχολεί σε κανένα επίπεδο το αν και ποιος παρακολουθεί τον Σεφερλή, αν και ποιος τον γουστάρει ή τον απορρίπτει. Όσοι εκτιθέμεθα, οφείλουμε να αποδεχόμαστε πως πάντα δε θα αρέσουμε σε κάποιους. Και πάμε παρακάτω. Κάποια στιγμή ως αποδεχτούμε ότι οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα στην επιλογή, εφόσον αυτή δε συνδέεται με τη δική μας ζωή. Και πως δεν είμαστε πρωταγωνιστές του κόσμου.

TAGS :
κόντρα Μάρκος Σεφερλής

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook