Πρωτοχρονιά στο ΚΠΙΣΝ και η απελευθέρωση του Δημόσιου Χώρου

Η αλλαγή του χρόνου στο Κέντρο Πολιτισμού Σταύρος Νιάρχος με έκανε να συνειδητοποιήσω για μια ακόμη φορά την αξία του Δημόσιου Χώρου αλλά και τις ευθύνες όσων μας έχουν φυλακίσει στα σπίτια μας. Γράφει ο Γιάννης Παλιούρης.

Φωτογραφία :
Νίκος Καρανικόλας
 

Μια από τις πιο όμορφες πρωτοχρονιάτικες γιορτές στήθηκε στο Κέντρο Πολιτισμού Σταύρος Νιάρχος. (Φωτογραφίες: Νίκος Καρανικόλας | ΚΠΙΣΝ)

Ωραίοι άνθρωποι. Χιλιάδες ωραίοι άνθρωποι με τα παιδιά τους, τις οικογένειές τους, τους φίλους τους ή και μόνοι τους. Όλοι μαζί, όμως, παραδόξως. Ακόμα και αυτοί που ετοιμάζονταν για το πρώτο αγώνα δρόμου του 2018 και αποτελούσαν ένα είδος «σέχτας» με τη δική τους αμφίεση και κώδικα επικοινωνίας. Όλοι χαρούμενοι, ευγενικοί να ανταλλάσσουν ευχές, άγνωστοι μεταξύ αγνώστων με φόντο τα πυροτεχνήματα στον ουρανό πάνω από το αρχιτεκτονικό έργο του Renzo Piano και υπόβαθρο τις μουσικές του μουσικού παραγωγού του BBC, Gilles Peterson. Αυτό είναι, μέσες άκρες, το σκηνικό στο οποίο υποδεχτήκαμε οικογενειακώς το 2018 στο Κέντρο Πολιτισμού Σταύρος Νιάρχος.

Και κάπως έτσι αναρωτήθηκα: Που βρέθηκαν όλοι αυτοί οι ωραίοι άνθρωποι; Γιατί κανένας δεν τσακώθηκε με κανέναν; Γιατί κανείς δεν έβρισε ή δεν έσπρωξε παρά το γεγονός ότι είμαστε 20.000 άνθρωποι και βάλε μαζεμένοι στον ίδιο χώρο; Που εξαφανίστηκε ο κλασσικός, ο μ……. ο Έλληνας; Και γιατί δεν το είχα ξανακάνει ποτέ αυτό; Γιατί κάθε ρεβεγιόν που θυμάμαι χάνεται μέσα σε αποπνικτική καπνίλα -παλιότερα- ή αγχωμένες ευχές πάνω από μπολ με φιστίκια Αιγίνης και μύγδαλα; «Άντε να κόψουμε τη βασιλόπιτα, να φύγουμε μάνι, μάνι γιατί θα μας πιάσει η κίνηση στο δρόμο», η μόνιμη επωδός όλων. Γιατί πολύ απλά ο Δημόσιος Χώρος είναι πρακτικά μη προσβάσιμος από τους πολίτες της Αθήνας τα τελευταία πολλά χρόνια. Από την πλατεία Συντάγματος όπου σε κάθε αλλαγή του χρόνου συμπλέκονταν μεθυσμένες συμμορίες, μέχρι την πιο μικρή πλατεία όπου ο μπάφος έχει γίνει πλέον… commodity, o Αθηναίος είναι αποκλεισμένος από το Δημόσιο Χώρο της πόλης του. Και δεν είναι λίγα τα ωραία μέρη της Αθήνας.

Το Κέντρο Πολιτισμού Σταύρος Νιάρχος δεν είναι απλά ένα «μέρος που θυμίζει ευρωπαϊκή πόλη». Είναι το σημείο του Λεκανοπεδίου που έδωσε ξανά στους πολίτες της Αθήνας το δικαίωμα για πρόσβαση στο Δημόσιο Χώρο.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, που με πονάει προσωπικά ως Πατησιώτη, είναι το Πεδίον του Άρεως. Δεν ξαναπάτησα το πόδι μου εκεί μετά την πρώτη μου επίσκεψη, λίγους μόλις εβδομάδες αφότου είχε ολοκληρωθεί η ριζική ανάπλασή του. Ο λόγος; Κατά τη διάρκεια της βόλτας μας κάποιος ενήλικας άνδρας ασιατικής καταγωγής ξεντύθηκε μέρα μεσημέρι στον κεντρικό πλακόστρωτο, έμεινε με το σώβρακο, έβγαλε ένα σαμπουάν από μια νάιλον τσάντα σούπερ μάρκετ και έκανε το ντουζάκι του σε μια δημόσια βρύση μπροστά σε 3-4 οικογένειες με μικρά παιδιά. Ναι, ξέρω, ξέρω. Μικροαστική άποψη, κάποιου γκρινιάρη που μένει στην Κυψέλη ή τα Πατήσια. ΟΚ. Τώρα βέβαια που κανείς από τους τρισκατάρατους μικροαστούς δεν πατά στο Πεδίον του Άρεως και όλο το πάρκο έχει μετατραπεί σε υπαίθριο παζάρι ναρκωτικών, το «όραμα» για… απόλυτα ελεύθερους χώρους πραγματώθηκε πλήρως, φαντάζομαι.

Το Κέντρο Πολιτισμού Σταύρος Νιάρχος δεν είναι απλά ένα «μέρος που θυμίζει ευρωπαϊκή πόλη». Είναι το σημείο του Λεκανοπεδίου που έδωσε ξανά στους πολίτες της Αθήνας το δικαίωμα για πρόσβαση στο Δημόσιο Χώρο. Στην πραγματικότητα έσπασε τις εδραιωμένες αντιλήψεις ότι μέσα σε ένα πάρκο τα σκυλιά αφοδεύουν όπου να ‘ναι, το πειραγμένο παπάκι μπορεί να σε κόψει στη μέση ακόμα και αν είσαι πεζόδρομο, οι κούνιες θα ρημάξουν μέσα στον πρώτο χρόνο από την τοποθέτησή τους και ο κάθε wanna be Βanksy μπορεί να μουτζουρώνει κατά ριπάς παγκάκια, γλυπτά, τοίχους, φωτιστικά σώματα κ.λπ.

20.000 άνθρωποι και βάλε υποδέχθηκαν το νέο έτος στο Κέντρο Πολιτισμού Σταύρος Νιάρχος πριν από λίγες ημέρες.

Τίποτα από όλα αυτά δεν συμβαίνει στο ΚΠΙΣΝ. Τί-πο-τα. Ο ίδιος ο χώρος και οι κανόνες λειτουργίας του θέτουν ένα πλαίσιο που κάνει τους ανθρώπους καλύτερους και στην πραγματικότητα πιο ελεύθερους. Ναι, τελικά φαίνεται πως ο σεβασμός λογικών κανόνων ισοδυναμεί με ελευθερία. Είμαι 100% σίγουρος ότι αν Πρωτοχρονιά βράδυ είχαν μαζευτεί σε οποιοδήποτε άλλο σημείο της Αθήνας 20.000 άνθρωποι θα χρειάζονταν και καμιά 500αριά αστυνομικοί για να κυλήσουν όλα… ομαλά. Στο ΚΠΙΣΝ συναντούσες που και που κανέναν security για να τον ρωτήσεις που είναι οι τουαλέτες. Μέχρι εκεί.

Όταν εγκαινιάστηκε το ΚΠΙΣΝ υπήρξαν φωνές που υποστήριξαν ότι αυτό το φαραωνικό έργο ήταν πιθανόν αχρείαστο για την Αθήνα και ότι τα χρήματα που δαπανήθηκαν θα μπορούσαν να βελτιώσουν εκατοντάδες γωνιές της Αθήνας. Διαφώνησα τότε, νομίζω που δικαιώθηκα πλέον. Το ΚΠΙΣΝ είναι too big και too good to fail. Κανένας «αρμόδιος» δεν θα θελήσει να χρεωθεί την κατάρρευση ενός τέτοιου project. Θα το προσέξουν σαν τα μάτια τους. Και έτσι οι πολίτες θα εκπαιδευτούν σιγά, σιγά και πάλι στη χρήση του Δημόσιου Χώρου και θα απαιτήσουν την «απελευθέρωση» της πλατείας, της παιδικής χαράς και του αθλητικού κέντρου της γειτονιάς τους.

Το ΚΠΙΣΝ είναι too big και too good to fail. Κανένας «αρμόδιος» δεν θα θελήσει να χρεωθεί την κατάρρευση ενός τέτοιου project. Θα το προσέξουν σαν τα μάτια τους. Και έτσι οι πολίτες θα εκπαιδευτούν σιγά, σιγά και πάλι στη χρήση του Δημόσιου Χώρου.

 

Διαβάστε ακόμα: Εσύ αποφασίζεις αν επιτρέπεται το κάπνισμα στους κήπους του ΚΠΙΣΝ

 

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Πιο δημοφιλή
Γιώργος Κωνσταντινίδης «Χτυπήστε» κάτι μικρό: τα πολλά τατουάζ είναι «βλαχιά» 

Η διακριτικότητα δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. Τα πιο όμορφα tattoos είναι αυτά που δεν «φωνάζουν», που δεν επιδιώκουν να τραβήξουν με το ζόρι την προσοχή. Ως γνωστόν: η ασχημοσύνη απαιτεί την έκθεσή της υπό το φως των προβολέων. Γράφει ο Γιώργος Κωνσταντινίδης.

20.11.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Διονύσης Μαρίνος Λιάγκας & Co: η trash κακομοιριά της ελληνικής TV δεν έχει τέλος 

Πόσο πιο κάτω μπορεί να πέσει μια τηλεοπτική εκπομπή και ο παρουσιαστής της; Εως το σημείο να κάνει αναπαράσταση μιας σεξουαλικής επίθεσης για να βγάλει γέλιο (!). Φταίει αυτός; Όχι! Φταίει το κανάλι που τον έχει και εμείς που αποφασίζουμε να τον δούμε. Ας προσέχαμε κι ας πρόσεχαν.

08.11.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Γιάννης Παλιούρης Oι σημερινοί σαραντάρηδες είναι που χτυπήθηκαν περισσότερο από την κρίση 

Μπορεί όλοι να ασχολούνται με τους εικοσάρηδες που επαναστατούν και τους εξηντάρηδες που τους έκοψαν τις συντάξεις, αλλά το συντριπτικό πλήγμα της κρίσης το δέχτηκαν οι σημερινοί έμπειροι εργαζόμενοι 40 ως 50 ετών. Που στην πιο παραγωγική τους φάση, θεωρούνται αναλώσιμοι.

08.11.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Γιάννης Παλιούρης Μην τρελαθούμε: Στην ΑΣΟΕΕ δεν καταλύθηκε το άσυλο, αλλά η παρανομία 

Αυτοί που φρίττουν από την επιχείρηση της αστυνομίας στην ΑΣΟΕΕ, είτε κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν ή δεν καταλαβαίνουν τι ακριβώς συνέβαινε. Το πανεπιστήμιο είχε γίνει χώρος διακίνησης ναρκωτικών, παράνομων εμπορευμάτων, μπάχαλων ακόμα και επιθέσεων σε ΑμΕΑ. Γράφει ο Γιάννης Παλιούρης.

13.11.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Andro