Δεν είναι όλες όπως η Τούνη

Ό,τι άποψη και να έχει κάποιος για την Τούνη, στο τέλος της ημέρας μπορούμε να συμφωνήσουμε ότι δεν της αξίζει αυτό που της συνέβη και έχει δικαίωμα να διεκδικήσει νομική δικαίωση και τιμωρία των θυτών της.

Παρατηρώ τις τελευταίες ημέρες όλη αυτή τη συζήτηση γύρω από την Ιωάννα Τούνη και την υπόθεση του παράνομα βιντεοσκοπημένου υλικού της που είχε διαρρεύσει πριν από μια δεκαετία, χωρίς τη συναίνεσή της, και αναρωτιέμαι αν μας έχουν κάνει τόση ζημιά τα social media και έχουν αλλοιώσει την κατανόησή μας ή έχουμε αποφασίσει από μόνοι μας να γίνουμε κουτοί και να αγνοούμε τα στοιχειώδη.

Η Τούνη έχει κάνει το έγκλημα να είναι επιτυχημένη και να το κάνει αυτό σίγουρα έχοντας και το σώμα της ως selling point. Όχι με τον τρόπο που αντιλαμβάνεται ο πονηρός νους, αλλά δεν είναι κάτι που το απέκρυψε και η ίδια, πόνταρε και στην εξωτερική της εμφάνιση για να έχει τόσους ακόλουθους, ενώ αρκετά από τα προϊόντα που προωθεί, σχετίζονται με την εμφάνισή της. Θα κατηγορηθεί γι’ αυτό; Όχι. Αν κάποιος έχει μια ηθική διαφωνία ως προς το άγεσθαι και φέρεσθαι της Τούνη, δικαίωμά του, δεν τον πίεσε όμως κανείς ούτε να την ακολουθεί, ούτε να απασχολείται με όσα κάνει. Ούτε και να νιώθει ότι έχει με κάποιον τρόπο αδικηθεί από τη ζωή, επειδή η Τούνη ζει τη ζωή που ζει.

Έχει επιλέξει να δείχνει προς τα έξω την εικόνα ενός ανθρώπου που τον ενδιαφέρει να ζει καλά τη ζωή του, να ταξιδεύει, να συντηρεί ένα lifestyle. Σπανίως θα ασχοληθεί με κοινωνικά ζητήματα, σπανίως θα δείξει μέσα από τις αναρτήσεις της αυτό που λέμε «ενσυναίσθηση». Το τονίζω όμως αυτό: μέσα από τις αναρτήσεις της. Είναι οι αναρτήσεις μας απόλυτο κριτήριο του ποιοι είμαστε ως άνθρωποι; Όχι. Δυστυχώς, όμως, τα social media ενίσχυσαν αρρωστημένες σκέψεις που κάνει ο μέσος άνθρωπος, δη για τα άτομα της showbiz.

Ό,τι και να είναι η Τούνη, ό,τι και να κάνει στη ζωή της, στο τέλος της ημέρας, μπορούμε να συμφωνήσουμε ότι, νομικά και μόνο, με βάση όσα έχουμε συμφωνήσει για την αυτοδιάθεση των σωμάτων και την αξιοπρέπεια, δεν της αξίζει αυτό που της συνέβη, εφόσον είναι ξεκάθαρο πως δεν έχει συναινέσει.

Ο καθείς βεβαίος πάει με την ηθική του και πιστεύει-υποστηρίζει ό,τι θέλει για την Τούνη. Το άρθρο αυτό δεν είναι για να κατευθύνει τη σκέψη. Δε θα αλλάξω εγώ τον κόσμο.

Μη θεωρήσουμε, λοιπόν, ότι είναι προφανές πως ένα θύμα παρενόχλησης, κακοποίησης, θα μπορέσει να κάνει καταγγελία και να διεκδικήσει τη δικαίωσή του.

Οι 2 λόγοι που η Τούνη δεν είναι το παράδειγμα

Γράφω αυτό το άρθρο για να πω ότι δεν είναι όλες σαν την Τούνη. Υπό ποία έννοια; Νιώθω ότι η δικαίωσή της στο δικαστήριο μπορεί να κάνει αρκετούς να πιστέψουν ότι είναι εύκολο να καταγγείλεις μια παρενόχληση, εύκολο να το πας δικαστικά, εύκολο να δικαιωθείς. Και αυτή η πεποίθηση μπορεί να ενισχύσει το κουτό επιχείρημα «γιατί δε μίλησες τότε;» ή την αφελή παραίνεση «να καταγγέλετε κορίτσια».

Η περίπτωση της Τούνη είναι μοναδική για δύο λόγους. Πρώτον, είναι μια γυναίκα με οικονομική ανεξαρτησία, οπότε άντεχε η τσέπη της να τρέχει δικαστικά τόσα χρόνια και με έναν φημισμένο δικηγόρο όπως ο κ. Δημητρακόπουλος. Δεύτερον, υπήρχε ένα αδιάσειστο στοιχείο, το ίδιο το βίντεο που ενίσχυε τον ισχυρισμό της πως τραβήχτηκε χωρίς συναίνεση.

Αυτό δε συμβαίνει πάντα. Βασικά, δε συμβαίνει στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων. Ούτε το θύμα έχει τα χρήματα για να το κυνηγήσει δικαστικά, ούτε και υπάρχουν οι αποδείξεις. Κι ως γνωστόν, δικαστήριο χωρίς αποδείξεις δε μπορεί να καταδικάσει τον ένοχο. Το τεκμήριο της αθωότητας υπερισχύει.

Μη θεωρήσουμε, λοιπόν, ότι είναι προφανές πως ένα θύμα παρενόχλησης, κακοποίησης, θα μπορέσει να κάνει καταγγελία και να τη διατηρήσει. Είδαμε, άλλωστε, ότι και η Τούνη χρειάστηκε να τρέχει τόσα χρόνια δικαστικά για να δικαιωθεί. Υπήρξαν αναβολές, εμπόδια, πολλά ζητήματα που ο τρόπος που είναι δομημένη η Δικαιοσύνη, δε μπορούν να αποφευχθούν, προκαλούν ψυχική φθορά και αναγκάζουν συχνά τα θύματα να μην έχουν αντοχές να συνεχίσουν.

Αυτό ήθελα να καταθέσω προς σκέψη, τώρα μπορείτε να συνεχίσετε να υποστηρίζετε ότι «η Τούνη είναι πρόστυχη, άρα τι ζητάει ακριβώς;», λες και μια οποιαδήποτε γυναίκα που μπορεί να τα έχει καλά με το σώμα της και να το δείχνει, δίνει πλήρη ελευθερία στην εκμετάλλευση του. Σα να πούμε ότι αν ένας άντρας κάνει σεξ με τη γυναίκα του ενώ αυτή δε θέλει, δεν είναι βιασμός, αφού είναι παντρεμένοι. Όχι, δεν είναι με τίποτα έτσι.

Όπως, επίσης, αυτό που έθιξε ορθά η ίδια η Τούνη, δε σημαίνει ότι κάποια ή κάποιος που προχωρά στη ζωή του, που ταξιδεύει, που περνά καλά, που γελάει, δεν έχει ζήσει πράγματα, δε φέρει τραύματα. Επειδή τα θύματα βιασμού ή τέτοιας καταπάτησης του δικαιώματος αυτοδιάθεσης του σώματος ταλανίζονται για χρόνια από το τραύμα, δε σημαίνει ότι όποια το έχει ελέγξει, όποια γελά, απολαμβάνει τη ζωή της, ότι υποκρίνεται όταν κλαίει, λέει ψέματα ή τα ‘θελε και τα ‘παθε.