Η Ελλάδα και ο πόλεμος: Feeling grateful, στην τοποθεσία «Δύση»

Ο Κολοκοτρώνης μοιάζει να δείχνει τη βομβαρδισμένη Γάζα αριστερά. Και παραπέρα, τον δυτικό προσανατολισμό της χώρας μας.

Αυτή την ώρα που βλέπω στις ειδήσεις τον φλεγόμενο πλανήτη, από την Ουκρανία ως το Ιράν, δεν μπορώ να μη νιώσω ευγνώμων και τυχερός που η Ελλάδα ανήκει στη Δύση. Νιώθω τυχερός γιατί ξέρω ότι δεν είναι αυτονόητο. Έγιναν συγκεκριμένες, μεγάλες προσπάθειες για να σιγουρέψουμε, όσο γίνεται, τη θέση μας σε αυτό το «κλαμπ».

Σκέφτομαι τους οπλαρχηγούς που δεν έχυσαν μόνο το αίμα τους για να αποτινάξουν τον τουρκικό ζυγό αλλά προσπάθησαν να αποκτήσουμε Σύνταγμα και ευρωπαϊκούς θεσμούς στις διαδοχικές Εθνοσυνελεύσεις. Τον Καποδίστρια που έκανε τις μεγάλες δυνάμεις της εποχής να δουν θετικά την εθνική μας προσπάθεια και όσους προσπάθησαν, ντόπιους και ξένους -Βαυαρούς και λοιπούς- να ξαναδώσουν στην Αθήνα κάτι από το αρχαίο κλέος της και να την κάνουν πρωτεύουσα του νέου κράτους.

Τον Χαριλάο Τρικούπη που θέλησε να εκσυγχρονίσει τη χώρα και να δημιουργήσει υποδομές, τον Ελευθέριο Βενιζέλο που προσπάθησε να καθιερώσει φιλελεύθερους θεσμούς και βέβαια όλους τους έλληνες που παρά τους σπαραγμούς και τους ξεριζωμούς θέλανε πάντα ένα καλύτερο αύριο για τα παιδιά τους, διψούσαν να τα σπουδάσουν, να τα μάθουν ξένες γλώσσες, να γίνουν πιο ευρωπαίοι, έστω και με λασπωμένα παπούτσια, αφού ήξεραν κατά βάθος ότι η Ελλάδα είναι Ευρώπη, γεωγραφικά, ιστορικά, πολιτισμικά, ήδη από τα αρχαία χρόνια.

Τον Κωνσταντίνο Καραμανλή που μας έβαλε στην ΕΟΚ, τον Κώστα Σημίτη που μας έβαλε στην ΟΝΕ, τους Έλληνες που ψήφισαν ΝΑΙ στο δημοψήφισμα και αυτούς που ενώ ψήφισαν ΟΧΙ δεν αντέδρασαν στην κωλοτούμπα του τότε πρωθυπουργού. Κάθε φαντάρο, πιλότο, δασκάλα, απλό πολίτη που πιστεύει ότι η Ελλάδα πρέπει να είναι ένα δυτικό κράτος δικαίου παρά τους διαπλεκόμενος μαφιόζους που το λυμαίνονται, έτσι ώστε μέσα από «καταστροφές και θριάμβους», που έλεγε και το ντοκιμαντέρ του Καλύβα στον ΣΚΑΪ, η χώρα μας να κάνει ίσως ένα βήμα πίσω κάθε τόσο, άλλα να κάνει μετά και δύο βήματα μπροστά. Και να εξασφαλίζει -όσο είναι δυνατό σ’ αυτό το ρευστό κόσμο- την ειρήνη και την ευημερία των πολιτών της, αντί να είμαστε σε μία εμπόλεμη ζώνη όπου βρέχει κάθε τρεις και λίγο πόνο και καταστροφή.

Ας είμαστε, όχι αφελείς ούτε επαναπαυμένοι, αλλά ελάχιστα ευγνώμονες για αυτό που έχουμε πετύχει. Κι ας προσπαθήσουμε να πάμε ακόμα καλύτερα έχοντας πάντα στο νου μας ότι όλα είναι ρευστά. Βοηθώντας άλλους ανθρώπους που δεν έχουν την ίδια τύχη με εμάς, ξέροντας ότι μπορεί κάποτε να βρεθούμε στη θέση τους. Μαθαίνοντας από το παρελθόν, προετοιμαζόμενοι για το μέλλον, και κυρίως χωρίς να μισιόμαστε μεταξύ μας, από τα γήπεδα του μπάσκετ ως τις αρένες της πολιτικής. Αφού, όλοι ξέρουμε, από τον πιο φωτισμένο ως τον πιο φανατισμένο Έλληνα, ότι αυτό δεν ωφελεί σε απολύτως τίποτα.

Διαβάστε ακόμα: Η απάντηση του Ρομπέρτο Μπενίνι στη φρίκη που ζούμε.

TAGS :
Ιράν Ισραήλ ουκρανία πόλεμος

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook