Ταξί: Στο Λονδίνο «Γνώση», στην Αθήνα «Απόγνωση»

Η νέα απεργία των ταξί μας θύμισε κάτι βροχερές, κρύες νύχτες του λονδρέζικου χειμώνα και κάτι «αξιοθρήνητους» τύπους που βλέπαμε καβάλα σε θλιβερά μηχανάκια, με το “L” (για Learner) του μαθητευόμενου δικυκλιστή κολλημένο στην πινακίδα. (Φωτογραφία: SOOC)

Διαβάζω πως ο συμπαθής κλάδος των ιδιοκτητών ταξί της Αθήνας προτίθεται να συνεχίσει τις 48ωρες επαναλαμβανόμενες απεργιακές κινητοποιήσεις του μέχρι να ικανοποιηθούν τα «δίκαια αιτήματά» του.

Ανάμεσα στα οποία είναι η παράταση της υποχρεωτικής μετάβασης στην ηλεκτροκίνηση έως το 2035 –κάτι που ακούγεται απόλυτα λογικό, αν και σύμφωνα με τον αρμόδιο υπουργό, μόνο 270 (από 27.000) ιδιοκτήτες είναι αυτοί που δεν έχουν ακόμα συμμορφωθεί– και το δικαίωμα χρήσης των λεωφορειολωρίδων από τα «έμφορτα» ταξί [αίτημα με το οποίο, για όποιον ενδιαφέρεται, συμφωνώ].

Ένα άλλο αίτημα όμως που δεν αναδεικνύει ο μόνιμος ταξίαρχος Λυμπερόπουλος, διαβάζω, είναι ότι το συνδικάτο ΣΑΤΑ ζητεί να αλλάξει το καθεστώς του ποινικού μητρώου· να επιτραπεί δηλαδή να ανανεώνουν άδειες ιδιοκτήτες ταξί που στο παρελθόν είχαν ποινικά αδικήματα, ξυλοδαρμούς, κλοπές κ.λπ. Μάλιστα…

Οι Έλληνες ιδιοκτήτες ταξί ας ρίξουν μια ματιά στο Λονδίνο, όπου για να πάρει κάποιος άδεια πρέπει πρώτα να περάσει εκπαίδευση 3-4 ετών και να μάθει κάθε δρόμο, κτήριο, αξιοθέατο, μαγαζί στην πόλη. (Φωτογραφία: SOOC)

The Knowledge Boys

Όπως και να ‘χει, όλα αυτά μου θύμισαν τις βροχερές, κρύες νύχτες του λονδρέζικου χειμώνα. Και αυτούς τους αξιοθρήνητους τύπους που έβλεπα καβάλα σε θλιβερά μηχανάκια, με το “L” (για Learner) του μαθητευόμενου δικυκλιστή κολλημένο στην πινακίδα.

Φορούσαν αστεία, παλιομοδίτικα κράνη οι περισσότεροι, ολόσωμες κίτρινες ναυτικές νιτσεράδες, χοντρές γαλότσες και δύσκαμπτα εργατικά γάντια, αλλά ήταν απαραίτητα ζωσμένοι όλοι με αντανακλαστικές ζώνες. Μπροστά τους, στερεωμένες όπως-όπως στο τιμόνι, είχαν διάφανες σακούλες με νοτισμένους χάρτες της πόλης – Google Maps και τέτοια βοηθήματα δεν υπήρχαν τότε ούτε ως έμπνευση.

Κινούνταν αργά, σπασμωδικά και ανισόρροπα, σταματώντας κάθε τόσο στην άκρη του δρόμου, σαν να έψαχναν κάτι. Έδειχναν δε να μη νοιάζονται διόλου για τον καιρό, την κυκλοφορία και τα διώροφα λεωφορεία που απειλούσαν την ύπαρξή τους.

Η πρώτη φορά που συνάντησα αυτή την περίεργη φυλή δικυκλιστών ήταν πίσω στο μακρινό 1976. Και ρώτησα βέβαια αν εξέτιαν κάποια ποινή, απ’ αυτές που μόνο Βρετανοί δικαστές έχουν την φαντασία να επιβάλλουν –έχετε δει τις περούκες τους;–, ή αν είχαν απλώς χάσει κάποιο στοίχημα.

Όταν όμως έμαθα τι ήταν όλοι αυτοί και τι διάολο έκαναν μέσα στη βροχή και το κρύο, αψηφώντας την κίνηση και παίζοντας τη ζωή τους κορόνα-γράμματα, εντυπωσιάστηκα. Διότι εκείνοι οι μουσκεμένοι, ξυλιασμένοι, ριψοκίνδυνοι, ατρόμητοι αναβάτες ήταν υποψήφιοι οδηγοί ταξί. Είχαν μάλιστα και άτυπο όνομα: “The Knowledge Boys”.

Η διαδικασία της «Γνώσης» απαιτεί, κατά μέσο όρο, τρία με τέσσερα χρόνια(!), ενώ κάθε υποψήφιος πρέπει να είναι ψυχολογικά και οικονομικά προετοιμασμένος να δώσει εξετάσεις, προφορικές και γραπτές, τουλάχιστον επτά φορές πριν αποκτήσει την άδεια.(Photo credits: Ferdinand Stöhr/Unsplash)

Μόνο έτσι γίνεται οδηγός ταξί στο Λονδίνο

Βλέπετε, σε αντίθεση με τον αντίστοιχο, κατάφωρα αδικημένο και παντοιοτρόπως και διαρκώς απειλούμενο από «ξενόφερτα συμφέροντα» Έλληνα «επαγγελματία», ο Λονδρέζος οδηγός ταξί, από το 1865 κιόλας, απαιτείται να έχει πλήρη γνώση της πυκνοκατοικημένης μεγαλούπολης.

Γνώση που, εκτός από οδούς, διευθύνσεις, πλατείες, πάρκα και σταθμούς τρένων και μετρό, περιλαμβάνει κάθε ιστορικό ή άλλο αξιοθέατο, κάθε ξενοδοχείο, κεντρικό εστιατόριο και κλαμπ, κάθε κεντρικό κατάστημα, αλλά και κάθε νοσοκομείο, αστυνομικό τμήμα, εκκλησία, δημόσια υπηρεσία κ.λπ. Πρέπει επιπλέον να γνωρίζει λεπτομέρειες, όπως, π.χ., με ποιες κύριες οδούς διασταυρώνεται κάθε λεωφόρος και ποια θέατρα συναντά κανείς σ’ αυτή. Και με ποια σειρά.

Οτιδήποτε δηλαδή χρειάζεται για να μεταφέρει οποιονδήποτε οπουδήποτε. Από την αμεσότερη και ταχύτερη, ανάλογα με την ώρα, διαδρομή. Αποφασίζοντας αστραπιαία. Χωρίς να συμβουλεύεται χάρτες, συστήματα πλοήγησης ή κέντρα ελέγχου. Σκεφτείτε δε ότι μιλάμε για πάνω από 25.000 δρόμους σε ακτίνα 10 χιλιομέτρων από το Charing Cross, νοητό κέντρο του Λονδίνου για την περίσταση.

Αναμφίβολα, πρόκειται για τις πιο απαιτητικές ανάλογες εξετάσεις στον κόσμο. Η διαδικασία της «Γνώσης» (The Knowledge) απαιτεί, κατά μέσο όρο, τρία με τέσσερα χρόνια(!), ενώ κάθε υποψήφιος πρέπει να είναι ψυχολογικά και οικονομικά προετοιμασμένος να δώσει εξετάσεις, προφορικές και γραπτές, τουλάχιστον επτά φορές (αν είναι άριστα διαβασμένος) πριν αποκτήσει την άδεια.

Τα γράφω αυτά επειδή ο καθόλα συμπαθής, μη ιδιοκτήτης που χειριζόταν υποτυπωδώς –γιατί «οδηγούσε» δεν το λες– τη βρομερή, καπνισμένη μέσα-έξω και μη συμβεβλημένη με «ξενόφερτα συμφέροντα» Octavia που μου έτυχε τις προάλλες ήταν, σύμφωνα με τον ίδιο, μέχρι πριν από λίγους μήνες και πριν από το… upgrade, σερβιτόρος σε ταβέρνα στον Νέο Κόσμο.

TAGS :
Απεργία Λονδίνο ταξί

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook