Πού πας ρε καραμήτρο; Στις Σεϋχέλλες και στις Μαλδίβες της Ελλάδας!

Όπως και να τις πεις τις παραλίες μας, παραμένουν στην Ελλάδα και δεν έχουν μικρότερη αξία από τις Μαλδίβες ή τις Σεϋχέλλες. Αντιθέτως!

«Τα νερά της θυμίζουν Καραϊβική». «Είναι οι Μαλδίβες της Ελλάδας, έχουν κάτι το εξωτικό». Τέτοιες ατάκες έχουμε δει και ακούσει πολλές φορές κάθε καλοκαίρι, είτε σε τίτλους ιστοσελίδων ενημέρωσης είτε σε συζητήσεις μεταξύ μας. Είναι φράσεις – επίθετα, καθώς προσπαθούν να αποδώσουν ένα χαρακτηριστικό που έχουν κάποιες παραλίες ή και ολόκληρες περιοχές, για να τις περιγράφουν καλύτερα σε αυτούς που θέλουν να μάθουν γι αυτές.

Το να συμβεί αυτό σε έναν ξένο, το κατανοώ. Είναι ένας Αμερικάνος, για παράδειγμα, που έχει γυρίσει πολλές φορές την Καραϊβική, οπότε την έχει ως μέτρο σύγκρισης, κάπως το ταξινομεί στη σκέψη του. Αλλά όταν τόσο ο εμπνευστής (που πας ρε Καραμήτρο…) όσο και ο αποδέκτης του μηνύματος είναι Έλληνες, μου φαίνεται ότι ξεπερνάμε το όριο του δήθεν και της μανίας μας με το ξένο.

Μου έχει συμβεί όταν πηγαίνω ταξίδια στο εξωτερικό. Ενθουσιάζομαι τόσο με όσα βλέπω εκεί, που φωτογραφίζω τα πάντα και λέω «αχ και να ζούσα εδώ»… Είναι για μια στιγμή σα να απορρίπτω την Ελλάδα, τη γειτονιά μου, το μέρος που ζω. Στην πραγματικότητα, το μέρος που με ενθουσίασε, μπορεί να είναι μια λασπότρυπα ή μπορεί να κάθομαι να φωτογραφίζω μαύρα κάγκελα.

Είναι γενικώς μια ανθρώπινη τάση να αποδομεί αυτό που ήδη έχει και να θέλει το άλλο ή να προσπαθεί να μακιγιάρει κάτι δικό του που δεν τον ικανοποιεί, προσδίδοντάς του χαρακτηριστικά που το μεγεθύνουν. (Στο μυαλό του όλα αυτά). Αλλά στην Ελλάδα το έχουμε τερματίσει.

Εσείς που προτιμάτε να βουτήξετε σήμερα; Βαφτίστε όπως θέλετε τα νερά και ορμάτε.

Άραγε το κάνουν και στις άλλες χώρες με τις παραλίες τους;

Κάπως έτσι, φτάσαμε να μιλάμε για τις παραλίες μας, τα νησιά μας, τα μέρη μας, με περιγραφές όπως οι δυο φράσεις της αρχής του κειμένου. Μαλδίβες, Καραϊβική, Σεϋχέλλες. Αυτά τα τρία πουλάνε πολύ. Κάποιοι, γίνονται πιο εφευρετικοί, ξεφεύγουν από τα κλισέ, και μιλάνε για το Μπαλί και τον Άγιο Μαυρίκιο της Ελλάδας. Α, και για να μην ξεχνάμε: τα χωριά στην Ήπειρο ή στην Πελοπόννησο γίνονται… Τοσκάνη.

Το σκέφτηκαν μόνοι τους; Το είδαν κάπου, σε κάποιο ξένο μέσο και έκαναν πιστή μετάφραση; Πέταξαν απλά το όνομα ενός εξωτικού μέρους υποθέτοντας πως τα εξωτερικά μέρη μοιάζουν πολύ μεταξύ τους, ώστε δεν έχει σημασία ποιο θα χρησιμοποιήσουν για την αναλογία; Ό,τι και να ισχύει από τα παραπάνω, η στρατηγική μάρκετινγκ επιστρατεύεται. Στα πρακτορεία ταξιδιών των χωρών που μας φέρνουν τους περισσότερους τουρίστες, νομίζουν ότι θα πουλήσει να τους πλασάρεις τα Κουφονήσια ως τις Μαλδίβες της Ελλάδας.

Τέτοιες παρομοιώσεις φαίνεται να επιδρούν περισσότερο στην καρδιά του αποδέκτη και στην Ελλάδα. Δε μας κάνει τόσο πολύ γκελ το «Πόρτο Κατσίκι» όσο το να πούμε ότι πήγαμε στην Καραϊβική της Ελλάδας. Για να έχουμε να το λέμε και μετά στους γνωστούς μας. Ή να το λέμε μέσα μας. Κάπως σα να μας κάνει να αισθανόμαστε καλύτερα μέσα μας. Λιγότερο βλάχοι. Όπως όταν ήμασταν στο δημοτικό και κάθε Σεπτέμβρη, που γυρνούσαμε στα σχολεία, όταν μας ρωτούσαν οι δασκάλες, κάποιοι λέγαμε παραμύθια πως πήγαμε κάπου εξωτικά και λέγαμε μέρη που δεν υπάρχουν καν. Οι δασκάλες γνώριζαν ότι λέμε ψέματα, οι συμμαθητές όμως όχι.

Αυτό που κάνουμε πάντως εδώ με τις παραλίες και τα νησιά, που εν τελεί μειώνουμε την αξία τους αποκαλώντας τα Μαλδίβες, Σεϋχέλλες κ.ο.κ.. δεν πιστεύω ότι γίνεται στο εξωτερικό. Δε γράφουν δηλαδή στα ισπανικά μίντια για την παραλία Μασπαλόμας στη Γκραν Κανάρια ή τη Λας Σαλίνας στην Ιμπίθα, ότι είναι ο Μύρτος της Ισπανίας (es el Mirtos d’ Espana) ή τα Μαύρα Βόλια ή της Γριάς το Πήδημα της Ισπανίας. Δε διαβάζει ο μέσος Τζαμαϊκανός ότι υπάρχει 3 νησιά πιο πέρα, ένα μέρος με παραλίες που τα νερά τους θυμίζουν Βουτούμι ή το αποκαλούν τη Σέριφο της Καραϊβικής.

Έχει την πλάκα του που από τη μία τα νησιά και οι παραλίες είναι το τουριστικό μας οπλοστάσιο, οι ναυαρχίδες μας, αλλά σε επίπεδο μάρκετινγκ και αντιμετώπισης, τα αποτιμάμε ως λιγότερο εντυπωσιακά στο άκουσμα, ως λιγότερο πειστικά. Λες και αν το Κάθισμα στη Λευκάδα το πεις Μπαλί, καθίσταται πιο κυριλέ τουριστικό θέρετρο, αποκτά μια παραπάνω αξιοπιστία. Αντί επιλόγου, περιττό να αναφέρουμε ότι όσοι παρομοιάζουν τις παραλίες μας με Καραϊβική ή με Μαλδίβες, δεν έχουν πάει σε κανένα από τα εξωτικά αυτά μέρη αυτά. Καλές βουτιές να έχουμε, λοιπόν, στις Σεϋχέλλες και στο Παλάου της Ελλάδας!

Διαβάστε ακόμη: Ο νεοέλλην στην ξαπλώστρα: «Tο καλοκαίρι όλα μου τα επιτρέπω»

TAGS :
Έλληνας παραλίες

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook