Όχι άλλα τροχαία: 8 βήματα για να περιοριστεί στο ελάχιστο το αίμα στην άσφαλτο

Ένα ακόμα τροχαίο, στην Πάτρα αυτή τη φορά, με θύματα έναν 19χρονο και μια 17χρονη, μας υπενθυμίζει πως αν δεν το πάρουμε απόφαση να «ξεβολευτούμε», θα συνεχίσουμε να μετράμε ζωές στην άσφαλτο.

Το παρακάτω δημοσιεύεται με αφορμή το πρόσφατο δυστύχημα στην Πάτρα όπου έχασαν τη ζωή τους δύο ακόμα νεαρά παιδιά. Και πολύ φοβάμαι ότι τέτοιες αφορμές θα συνεχίσουν να υπάρχουν.

Καταρχάς, όπως έχω ξαναγράψει κανένα δυστύχημα (ή ατύχημα) δεν είναι «δυστύχημα». Όλα έχουν την αιτία τους και όλα –μα όλα!– οφείλονται σε ανθρώπινο λάθος, ή παράλειψη. Όσο νωρίτερα καταλάβουμε ότι πολλά απ’ αυτά είναι αποτρέψιμα, τόσο καλύτερα.

Η δε οδήγηση είναι πλέον τόσο φυσιολογική, τόσο συνηθισμένη, περισσότερο κι απ’ το περπάτημα πλέον, που ξεχνάς πόσο ακαριαία μπορεί να αντιδράσει, με πόση δύναμη και με ποιες συνέπειες, το μηχάνημα που κουμαντάρεις. Είναι δηλαδή σαν να μη παίρνεις στα σοβαρά το φονικό όπλο που έχεις στα χέρια σου – οι περισσότεροι ούτε που το σκεφτόμαστε.

Μέχρι να βρεθείς ξαφνικά σε λάθος μέρος, τη λάθος στιγμή. Σκέψου: δευτερόλεπτα νωρίτερα, οδηγώντας προς το σπίτι, το γραφείο, την παραλία, το γήπεδο, όλα ήταν μια χαρά. Και μέσα σε μια τρομακτική, μια φρικτή στιγμή η ζωή σου αλλάζει. Κι αν έχεις πάρει κάποιου τη ζωή, αλλάζει για πάντα.

Δεν θα ‘κανες, αλήθεια, το παν για να γυρίσεις τον χρόνο πίσω; Να ήταν όλα ένα απαίσιο όνειρο; Η πραγματικότητα όμως δεν συγχωρεί και κάνει την ενοχή αδυσώπητη. Οι Ερινύες θα σε κυνηγούν για πάντα.

«Αυστηρότερες» εξετάσεις για άδεια οδήγησης δεν θα πετύχουν απολύτως τίποτε. Δεν είναι η εξοικείωση με την κίνηση στα στενά του Χολαργού που σώζει, ούτε το επιτυχές παρκάρισμα στου Παπάγου.

Πώς δε θα ζήσουμε άλλο τροχαίο σαν αυτό στην Πάτρα

Μετά λοιπόν από περισσότερα από 50 χρόνια οδήγησης (και 40 επαγγελματικής εμπλοκής με τα αυτοκίνητα και τις μοτοσυκλέτες) να δυο-τρεις διαπιστώσεις λοιπόν για όποιον ενδιαφέρεται:

1. Όποιος οδηγεί με ταχύτητα πάνω από 60-70 km/h σε περιαστικό περιβάλλον (ή 30 km/h σε αστικό – αν και το όριο είναι πλέον 20 km/h) είναι μαλάκας – ή μαλακισμένο, επί εφήβου.

2. Τα όποια ηλεκτρονικά οδηγικά βοηθήματα των σύγχρονων οχημάτων δεν καταργούν τους Νόμους της Φυσικής – ίσως τους αμβλύνουν, τους καταργούν όχι.

3. Δεν υπάρχει «επικίνδυνη στροφή». Μια στροφή γίνεται «επικίνδυνη» όταν:

(α) η ταχύτητα εισόδου σε αυτή είναι τέτοια που, σε συνδυασμό με τις καιρικές συνθήκες, υπερβαίνει τις ικανότητες του οδηγού ή/και τις δυνατότητες του οχήματος και

(β) όταν δεν υπάρχει σχετική προειδοποιητική σήμανση, να δεχθώ.

4. Πλην πολύ λίγων εξαιρέσεων, εδώ δεν ισχύει πάντα το χιλιοειπωμένο «η παιδεία ξεκινά από το σπίτι». Πόσοι γονείς έχουν τις αυτοκινητικές γνώσεις, την οδηγική εμπειρία και την ικανότητα να τα μεταφέρουν όλα αυτά επιτυχώς σε μυαλά γεμάτα νεανικό ενθουσιασμό και άγνοια κινδύνου, μυαλά που δεν έχουν ακόμα πήξει; Ελάχιστοι. Σοφότεροι δε από μένα λένε ότι το «χρεωμένο» με την ασφάλεια και την αυτοσυντήρηση μέρος του νεανικού εγκεφάλου παραμένει σχετικά υπανάπτυκτο μέχρι τα 20.

5. Πέρα από το σπίτι, οδηγική παιδεία μπορεί να υπάρξει μόνο με ευσυνείδητους εκπαιδευτές λεγόμενης οδήγησης – που είναι, δυστυχώς, επίσης ελάχιστοι.

6. «Αυστηρότερες» εξετάσεις για άδεια οδήγησης δεν θα πετύχουν απολύτως τίποτε. Δεν είναι η εξοικείωση με την κίνηση στα στενά του Χολαργού που σώζει, ούτε το επιτυχές παρκάρισμα στου Παπάγου.

7. Παρομοίως και αυστηρότερες ποινές – σήμερα, πολλές είναι ήδη αυστηρές.

8. Αυτά που θα βοηθήσουν στη μείωση των δυστυχημάτων (και εδώ μιλάμε μόνο για αυτά που οφείλονται σε υπερβολική, για τις συνθήκες, ταχύτητα) είναι:

(α) εκτεταμένη αστυνόμευση, επί τόπου ή ηλεκτρονική, σε σημεία επιρρεπή σε τέτοια συμβάντα,

(β) wall-to-wall, 24/7 κάμερες στα ίδια σημεία και σε μεγάλες διασταυρώσεις, όπου οι σηματοδότες, ειδικά τις πρώτες πρωινές ώρες, είναι διακοσμητικοί και

(γ) εκπαίδευση, σε περιβάλλον ασφαλές, η οποία θα προσομοιάζει τις μαλακίες που επιχειρούν (και τις συνέπειες που τις ακολουθούν) στις κατά τόπους «παραλιακές» όσοι δεν έχουν ιδέα πώς θα αντιδράσει το όχημα που οδηγούν σε διαφορετικές συνθήκες, συχνά παίρνοντας στον λαιμό τους αθώους.

Η αλήθεια, δυστυχώς, είναι ότι οι περισσότεροι δεν έχουν καμιά όρεξη ν’ αλλάξουν τις συνήθειές τους, είτε γιατί εννοούν να μην αντιλαμβάνονται τους κινδύνους, είτε γιατί θεωρούν εαυτούς τόσο μάγκες ώστε να μπορούν να αντεπεξέλθουν σε κάθε μαλακία – που επειδή βέβαια την κάνει πάντα ο άλλος, είναι αναπόφευκτη.

TAGS :
δυστύχημα Πάτρα τροχαίο

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook