
Ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου δεν είναι κάποιος που το κοινό τον γούσταρε ποτέ γιατί είχε φωνάρα. Τον γούσταρε για πολλά άλλα πράγματα.
Στον κόσμο που ζούμε σήμερα, έχουμε καταντήσει να πιστεύουμε πως όλα γίνονται για τα λεφτά. Και με βάση αυτό, κρίνουμε τις πράξεις των ανθρώπων. Η περίπτωση του Βασίλη Παπακωνσταντίνου είναι ενδεικτική. Πριν λίγες ημέρες, ένα βίντεο που τον δείχνει να τραγουδάει σε συναυλία του, ξεκίνησε μια συζήτηση για το κατά πόσο πρέπει να σταματήσει να τραγουδάει, διότι η φωνή του δεν είναι πια καλή. Όσοι το υποστήριξαν αυτό, το πιθανότερο είναι να θεωρούν πως ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου το κάνει όλο αυτό για τα λεφτά. Γιατί μόνο αν αυτό ήταν το κριτήριο, θα έστεκε κάπως ως επιχείρημα να του προτείνουν να σταματήσει.
«Τόσα έχεις βγάλει ρε Βασίλη τόσα χρόνια, φτάνει πια», έμοιαζε να είναι η επωδός που κρυβόταν πίσω από το επιχείρημα για τη «χαλασμένη» φωνή του.
Ακόμα κι αν θεωρήσουμε πως αυτό είναι αλήθεια, πως ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου δεν έχει βιοποριστικό ζήτημα, ξεχνάμε δύο πολύ σημαντικά πράγματα που αφορούν τον ίδιο, αλλά και τη σημασία που έχει για ένα κάρο ανθρώπους που εργάζονται κάθε καλοκαίρι για τις συναυλίες του.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Δύο στοιχεία που αμελούν όσοι ζητούν να αποσυρθεί ο Βασίλης
Πρώτο και βασικότερο: ο Βασίλης το κάνει ακόμα αυτό για την ψυχή του. Επειδή η Αλεξίου, ένα παράδειγμα, που αναφέρθηκε από αρκετούς, επέλεξε να σταματήσει το τραγούδι -που κι αυτό δεν το σταμάτησε εντελώς, αφού κυκλοφόρησε πριν 2 χρόνια ένα άλμπουμ- δε σημαίνει πως πρέπει να το κάνει κάθε καλλιτέχνης αυτό. Η απόφαση της Αλεξίου αφορά την ίδια και λέει κάτι για το πώς ένιωθε η ίδια και δεν μετατίθεται αλλού. Από την άλλη, το ότι ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου το κάνει ακόμα, κι αυτό αφορά τον ίδιο και λέει πολλά για το πώς μπορεί να νιώθει όταν ανεβαίνει στη σκηνή, όταν συναντιέται με συναδέλφους μουσικούς που τον πλαισιώνουν, όταν σχεδιάζουν την καλλιτεχνική προσέγγιση κάθε περιοδείας.
Θεωρείτε πως είναι έτσι απλό ένας άνθρωπος με 50 και βάλε χρόνια πορείας στη μουσική, να αποχωριστεί έτσι απλά κάτι που αγαπάει; Να πει «ωραία, τώρα θα γίνω γέρος και θα αφεθώ»; Αυτή είναι η αντιπρόταση; Πιστεύετε εσείς στην ηλικία του θα θέλετε να κάτσετε στ’ αυγά σας και να περιμένετε το χρόνο να περάσει ή θα ψάχνετε κάθε αφορμή για να «στίψετε την πέτρα»;
Υπάρχει και η «ναρκισσιστική» πλευρά του ζητήματος. Ο Βασίλης γνωρίζει τόσα χρόνια την αποθέωση από το κοινό του. Ξέρετε πολλούς που να θέλουν να το αποχωριστούν αυτό; Η αποδοχή και το χειροκρότημα γεμίζουν την ψυχή, είναι ένα ωραίο ναρκωτικό. Κι αν μπορεί κάποιος να το έχει ως το τέλος, ακόμα κι αν η φωνή του ή το ταλέντο του εν γένει φθίνει, γιατί να μην το διεκδικήσει;
Δεν έχω πάει ποτέ σε συναυλία του Παπακωνσταντίνου. Κι αν με ενοχλεί η φωνή του, πολύ απλά, δε θα πάω. Και δεν θα ακούσω τη μουσική του. Εδώ τελειώνει το δικό μου δικαίωμα. Ο κόσμος δεν περιστρέφεται γύρω από μένα. Με ποιο δικαίωμα θα ζητήσω να σταματήσει ή θα απαγορεύσω από άλλους που θέλουν να τον βλέπουν ακόμα και στα μέτρια του, να μην το κάνουν; Από την τσέπη μου παίρνουν τα λεφτά; Επηρεάζει κάπως η επιλογή τους τη ζώη μου; Όχι.
Όλα αυτά δεν είναι για να τα παίρνουμε ελαφρά τη καρδία. Επειδή δεν τα έχουμε βιώσει και τα συζητάμε θεωρητικά, δε σημαίνει πως είναι ήσσονος σημασίας. Έχουν βαρύτητα.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου δε βγάζει λεφτά μόνο για τον ίδιο με τις συναυλίες του
Εκτός από το ψυχικό αποτύπωμα μιας συναυλίας στην ψυχή του καλλιτέχνη, υπάρχει και το πιο πρακτικό, βιοποριστικό. Όχι του ιδίου, αλλά όλων όσοι ζουν στο καλλιτεχνικό του οικοσύστημα. Ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου δεν ξεπουλάει στις συναυλίες του επειδή πεθαίνει ο κόσμος να ακούσει την αψεγάδιαστη φωνή του. Κάνει sold outs γιατί φέρει την ανάμνηση του παρελθόντος, τη νοσταλγία, γιατί η ενέργειά του στη σκηνή είναι μεταδοτική, γιατί είναι μια φιγούρα συνδεδεμένη με πολλές φαντασιώσεις, ενδεχομένως και ψευδαισθήσεις, για κάποιους. Το ότι είναι φαντασιώσεις και ψευδαισθήσεις, δεν τις κάνει λιγότερο πολύτιμες για τον ψυχισμό του ανθρώπου.
Κι όλο αυτό αποφέρει ένα κέρδος στην εταιρεία παραγωγής, στους μουσικούς του, στους τεχνικούς, σε όλους. Υπάρχει μια ομάδα τουλάχιστον 100 ανθρώπων που ζει από τις συναυλίες του. Ναι, όχι μόνο τις δικές του. Ναι, οι μουσικοί του πιθανότατα θα έβρισκαν αλλού δουλειά. Αλλά όχι κάποια που να ανταποκρίνεται στη ζωή τους τώρα και στα έσοδα που τους προσφέρουν τα sold outs του Βασίλη. Δεν είναι πολλοί που μπορούν να γεμίσουν ένα Καλλιμάρμαρο. Αυτός, ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, η Βίσση και 2-3 ακόμα στην καλύτερη των περιπτώσεων.
Κι εδώ υπάρχει κι ένα παρακλάδι. Δεν είναι μόνο ο άνθρωπος-πρωταγωνιστής που μένει στην ιστορία. Είναι και οι γύρω του που μένουν πίσω για να μιλήσουν για το μύθο του, να αφήσουν πίσω ιστορίες που θα διαμορφώσουν τη Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια. Φανταστείτε να είστε μουσικός και να μπορείτε να πείτε ότι ζήσατε 10 χρόνια περιοδείες με τον Βασίλη και, όταν αυτός σταματήσει, να λέτε «ήμουν κι εγώ εκεί». Μετράει στην ψυχή αυτό.
Στο τέλος της ημέρας, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου δεν απείλησε κανέναν για να αγοράσει εισιτήριο σε συναυλία του. Απλά την ανακοινώνει. Και κάποιοι πάνε. Ε, όσο αυτοί οι κάποιοι είναι αρκετοί για να βγαίνει το κόστος της παραγωγής και ένα κέρδος, όσο γουστάρουν απλά να πηγαίνουν και να τον βλέπουν σα μια ωραία συνήθεια, τόσο ο Βασίλης θα ανεβαίνει στη σκηνή και θα στέλνει χαιρετίσματα προς κάθε εξουσία.
Και μια προτροπή για να αποσυρθεί, καλό είναι πρώτα να κάνει προβολή στους γονείς μας, τους παππούδες μας, τους εαυτούς μας. Μη μου πείτε πως δεν έχετε δει άντρα ειδικά σε μεγάλη ηλικία να μαραζώνει μόλις βγαίνει στη σύνταξη και παύει να έχει κάποιο πάθος. Πως δεν έχετε δει άνθρωπο να αφήνεται και να γερνά γρηγορότερα μόλις ξαποσταίνει; Τα γέρικα άλογα δεν τα σκοτώνουμε. Τα φροντίζουμε όσο αντέχουμε και τους παροτρύνουμε διαρκώς να συνεχίσουν. Να παθιάζονται.




