Πρέπει να είσαι αφελής για να θεωρείς κριτήριο της ελληνικής μουσικής τα βραβεία MAD

Ευτυχώς που τα βραβεία MAD δεν είναι η «εικόνα» της ελληνικής μουσικής γιατί τότε, ναι, θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για το τέλος.

Πολύ συχνά πέφτω σε βιντεάκια στο Instagram με απόσπασμα από κάποια εμφάνιση Έλληνα/Ελληνίδας λαϊκοποπ καλλιτέχνη/καλλιτέχνιδος και είναι αρκετά τα σχόλια που λένε «πώς γίνεται να τα ακούτε αυτά τα τραγούδια;» ή «φοβεροί στίχοι» με σαφή ειρωνικό τόνο. Υπάρχει γενικά πάντοτε μια τάση απόρριψης της ελληνικής μουσικής συνολικά, με κριτήριο 4-5 τραγούδια που μπορεί να είναι πολύ εμπορικά ή να τα ακούει κάποιος συχνά στα social λόγω του αλγορίθμου και σε διάφορες εκδοχές από τον καλλιτέχνη τους. Η απονομή των βραβείων MAD έδωσε μια μεγαλύτερη ένταση σε αυτή την απόρριψη, τόσο γιατί οι τραγουδιστές δεν τραγουδούσαν κανονικά, αλλά ήταν playback, όσο και για τα τραγούδια αυτά καθαυτά.

Ας ξεκινήσουμε από κάποιες παραδοχές.

Αν όλα τα τραγούδια ήταν αριστουργήματα…

Πρώτον, δε χρειάζεται κάθε τραγούδι που γράφεται να είναι «Η Μπαλάντα του Κυρ Μέντιου» ή ο «Τυμβωρύχος». Μπορούν να υπάρχουν και ανάλαφρα τραγούδια, με επιφανειακούς στίχους και μελωδία. Αλίμονο αν ήταν όλα αριστουργήματα. Ο κόσμος θα ήταν ανυπόφορος και βαρετός.

Η προκατάληψη «θάβει» πολλά ωραία λαϊκοpop τραγούδια 

Δεύτερον, δεν είναι όλη η σύγχρονη λαϊκοpop έτσι. Είναι αρκετά πρώτα ονόματα που έχουν επιδοθεί μανιωδώς σε μια παραγωγή τραγουδιών που στόχο έχουν να ικανοποιήσουν την τικτοκική λογική, να γίνουν viral, αλλά δεν είναι, προφανώς, όλα έτσι. Για την ακρίβεια, υπάρχουν τραγούδια που αν σας βάλω να διαβάσετε τους στίχους τους, χωρίς τη μουσική και τον καλλιτέχνη που τα τραγουδάει, θα σας αρέσουν. Υπάρχουν μελωδίες και ερμηνείες της μελωδίας που αν τους δώσετε προσοχή και καταλάβετε τι επιχειρεί να πει με αυτή τη νότα και ένταση ο καλλιτέχνης, θα δείτε ότι υπάρχει ποιότητα στη σύγχρονη ελληνική μουσική. Απλώς είστε προκατειλημμένοι και δε θέλετε με τίποτα να παραδεχτείτε ότι ένα τραγούδι το βρίσκετε ωραίο.

Η ραγδαία αύξηση της παραγωγής «σκοτώνει»

Τρίτον, στην εποχή μας, που όλα πρέπει να παράγονται σε μαζικότητα, που δεν υπάρχει σταματημός, που ο αλγόριθμος σπρώχνει διαρκώς μπροστά μας τραγούδια και τα ακούμε ξανά και ξανά σε βαθμό που γίνονται ενοχλητικά, είναι αναμενόμενο πως θα παραχθεί μεγάλη ποσότητα κακών ποιοτικά τραγουδιών. Αυτό δε συμβαίνει μόνο στην ελληνική μουσική. Συμβαίνει παντού. Όλοι εσείς που αποθεώνετε τους Limp Bizkit ή τους Metallica, αν ξεκινούσαν σήμερα και υπέκυπταν στην πίεση της βιομηχανίας, κάθε δεύτερο τραγούδι που θα έβγαζαν θα ήταν για να τους πετάξουμε ντομάτες.

Είναι πολύ αφελές να υποστηρίζεται πως οτιδήποτε είναι ροκ ή μέταλ είναι πάντα καλό ποιοτικά ενώ τα λαϊκά και τα ελληνικά pop είναι τρασίλα. Όπως συμβαίνει στα πάντα σε αυτή την εποχή, η ποσότητα καπελώνει συχνά την ποιότητα. Οι καλλιτέχνες δεν επιτρέπουν στο κοινό τους να απορροφήσει ένα τραγούδι και εμφανίζεται το επόμενο. Ή ένα τραγούδι έχει τέτοια υπερπροβολή, ειδικά στα social, που γίνεται κουραστικό και δε μπορούμε να δούμε την ποιότητα που όντως έχει.

Η μάστιγα των TikTokers

Το παραπάνω προκύπτει και από το τέταρτο ζήτημα. Είναι πια μια μάστιγα, διάφοροι άγνωστοι που έχουν μια καλή φωνή, να έχουν κάνει τα προφίλ τους στο Instagram και το TikTok μουσικά και να αναρτούν βίντεο με διασκευασμένες εκδοχές δημοφιλών τραγουδιών, συχνά σε συνεργασία με άλλους, είτε τραγουδιστές είτε content creators που τυγχάνει να έχουν καλή φωνή. Τις περισσότερες φορές βέβαια, επειδή το τραγούδι δεν τους πάει στη μελωδία, η φωνή τους δε μπορεί να ανταποκριθεί, του αλλάζουν τα φώτα και το αποτέλεσμα είναι μια κακοφωνία και κακομελωδία. Ένα σφίξιμο για να καταφέρουν να το πουν.

Επιπλέον, στρατηγικά κάποιοι καλλιτέχνες έχουν απλώσει δίχτυα στους δημοφιλείς content creators, έχουν δημιουργήσει ένα δίκτυο ανθρώπων που παίρνουν λάμψη από αυτούς με αντάλλαγμα να προμοτάρουν το τραγούδι τους στα social, φτιάχνοντας κάποιο κονσεπτικό βίντεο. Άλλωστε, γι’ αυτό έχουμε πια αυτή τη μάστιγα με το teaser τραγουδιών που κυκλοφορεί στο TikTok, δηλαδή 10 περίπου δευτερόλεπτα ενός επερχόμενου τραγουδιού που πρώτα θα έχει χιλιάδες αναδημοσιεύσεις και κανένα δίμηνο μετά, θα κυκλοφορήσει κανονικά και ολόκληρο. Γι’ αυτό και βλέπουμε πια αμέτρητους μαϊντανούς που βρίσκονται σε όλες τις απονομές δίπλα στους καλλιτέχνες, στον στενό τους κύκλο, που συμμετέχουν στα videoclip τους.

Η mainstream ελληνική μουσική, δυστυχώς, σήμερα περνάει από το μάρκετινγκ, το pr, από το δίκτυο αυτό. Τραγουδίστριες και τραγουδιστές με ωραία φωνή, όχι όμως με σωστές επιλογές στα τραγούδια, στους συνθέτες που έχουν δίπλα τους, που έχουν τη στόφα του σταρ, πλήττουν αυτή τη στόφα με το να έχουν δίπλα τους έναν συρφετό για να υποστηρίξει στο TikTok κάθε τους τραγούδι και να έχει ένα τσάμπα μπουκάλι στα μπουζούκια.

MAD Awards και ελληνική μουσική: δυο κόσμοι που δε συναντιούνται πουθενά

Όλα τα παραπάνω βρίσκουν την κορωνίδα τους στα MAD Awards. Ούτως ή άλλως το MAD έχει γίνει ένα hub ατόμων που έχτισαν κοινό στα social media και μετά μπήκαν στον κύκλο συνεργατών ή ambassadors των βραβείων με αντάλλαγμα την πλήρη πρόσβαση σε όλα, την απονομή βραβείων στους καλλιτέχνες και, χειρότερα, τη δική τους βράβευση. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη για το τι πρεσβεύουν τα MAD σε σχέση με την ελληνική μουσική, από το βραβείο Social Hero που απονέμεται σε κάποιο από αυτούς τους μαϊντανούς που εμφανίζονται πάντα και παντού. Τι σχέση έχει το social με τη μουσική; Αυτό που ανέφερα στην προηγούμενη παράγραφο. Έχουν υπερκεράσει οι σοσιαλάδες τους ραδιοφωνικούς παραγωγούς, συχνά έχουν πάρει και τη θέση τους στα ραδιόφωνα και προμοτάρουν την ελληνική μουσική, πάντοτε με αντάλλαγμα μια θέση στον ήλιο.

Τα MAD Awards ήταν κάποτε μουσικά βραβεία, απονομή που αφορούσε τη μουσική. Εδώ και κάποια χρόνια, δεν υπάρχει καμία σύνδεση. Η απονομή αφορά τη βράβευση όσων περισσότερων γίνεται για να είναι όλοι χαρούμενοι και ορίζεται από τις δισκογραφικές και τα pr. Μια ακόμα απόδειξη γι’ αυτό είναι ότι κάποτε, μέχρι πριν 5-6 χρόνια, τα ντουέτα και οι διασκευές που βλέπαμε στα MAD γινόντουσαν επιτυχία και έπαιζαν όλο το καλοκαίρι, τώρα αν ένα ντουέτο καταφέρει να μείνει, θα είναι θαύμα. Είδα για παράδειγμα τα τραγούδια στη φετινή απονομή, ούτε ένα δε θα αντέξει στον χρόνο.

Δε μπορεί, επομένως, να κριθεί η ελληνική μουσική με βάση τα MAD. Δε συναντιέται η πραγματική ελληνική μουσική με τα βραβεία MAD. Κι όσο όλα είναι υποταγμένα στους content creators, η απόσταση κάθε χρόνο θα μεγαλώνει. Υπάρχει μπόλικη καλή ελληνική μουσική, λαϊκή και pop.

Ακούστε για παράδειγμα το «Με Λίγα Λόγια» ή το «Η Απόφαση» στον δίσκο του Οικονομόπουλου που κυκλοφόρησε πριν κάποιους μήνες. Ακούστε τη μουσική της Μαρίνας Σπανού. Τις Σκιαδαρέσες. Τον Apon. Τη Marseaux ενίοτε. Ή τραγούδια του Δήμου Αναστασιάδη. Ή του Σαμπάνη. Τη διαχρονική Βίσση και όσα της γράφει ο Καρβέλας. Τα τραγούδια της Πέγκυς Ζήνα. Στιχουργικά και μελωδικά είναι πολύ ωραία τραγούδια. Και θα μείνουν, θα αντέξουν στον χρόνο. Όχι όμως για όσο θα άντεχαν πριν 10 ή 20 χρόνια, γιατί πια έχουμε το Friday New Music στο Spotify και κάθε βδομάδα πρέπει να βγάζουμε 20 νέα τραγούδια. Και πρέπει κάθε 2-3 μήνες να ταΐζουμε την αδηφάγα βιομηχανία με κάτι καινούργιο.

Αυτή είναι η βάσανος της ελληνικής μουσικής που έχει για μαρκίζα της τα βραβεία MAD.

TAGS :
mad βραβεία ελληνική μουσική

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook