
«μια αινιγματική σιγουριά/ που κατεβαίνει από τον ουρανό». (Φωτογραφία: Τάκης Σπυρόπουλος).
Ως τίποτα· που είναι
Είναι ένα ψύχος
ένα σοφό ανατρίχιασμα
που διώχνει το επείγον από τους πόρους
όταν γίνεται ένα χαρτί η ψυχή λευκό
κι απλώνει η ζωή στον μέσα κόκκο του χρόνου
Εκεί υπάρχει μια ανάγλυφη υγρασία
που δεν είναι τίποτα άλλο
παρά η γνώση του επερχομένου
μια αινιγματική σιγουριά
που κατεβαίνει από τον ουρανό
Όλα τότε σιωπούν
ο ήλιος διακόπτει
κι οι πληγές κοκαλώνουν
καθώς το νόημα λύνεται και τρέχει ελεύθερο
ως τίποτα· που είναι
//«Όσο πλησιάζω το μέλλον απομακρύνεται», εκδόσεις Το Ροδακιό, 2002.
Διαβάστε ακόμη: Αλέξης Σταμάτης – «Έπαψα να κάνω μακρόπνοα σχέδια, είναι απελευθερωτικό».




